«جهانِ پنهان من»
رفتن به کانال در Telegram
ی چایی در خدمتتون باشیم!؟🍁☕ پایان یک داستان؛ سرآغاز داستان دیگریست... آغاز ما ¹⁴⁰⁵/⁴/⁸:) http://t.me/HidenChat_Bot?start=8304484302 شنوای حرفاتونـ....!!
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
206
مشترکین
-124 ساعت
-37 روز
-1030 روز
آرشیو پست ها
گاه انسان آنقدر خسته میشود که حتی اندوه هم در او خاموش میماند. دیگر اشکی برای ریختن ندارد، حرفی برای گفتن، و امیدی برای چنگ زدن. فقط مینشیند و به خاموشیِ جهان گوش میدهد، بیآنکه بداند چه میخواهد…
تولستوی
11 اوت, 16:54
قلبهای نجیب و شیلروار همیشه به همین روز میافتند. همیشه تا آخرین لحظه امیدوار میمانند، هرکسی را با بهترین صفات میآرایند و در انتظار نیکی آنان هستند. آنها میدانند آن روی سکه چگونه است، با این وجود حاضر نیستند با حقایق تلخ روبرو شوند، از اندیشیدن به حقیقت به خود میلرزند و آن را واپس میزنند. تا روزی که این فرد آراسته شده کلاه بزرگی بر سرشان بگذارد.
11 اوت, 16:34
انسانی که خود را در برابر رنج دیگران مسئول احساس نمیکند، هنوز انسان نشده است.
هر کدام از ما در برابر همه و برای همه گناهکاریم، و من بیش از همه.
وقتی این را درک کنیم، بهشت بر زمین آغاز خواهد شد.
داستایوفسکی
11 اوت, 15:02
آدم رویایی خاکستر رویاهای گذشته اش را بی خودی پس میزند ، به این امید که در میانشان حداقل جرقهء کوچکی پیدا کرده و فوتش کند تا دوباره جان بگیرند. تا این آتش احیا شده قلب سرمازدهء او را گرم کند و همهء آنهایی که برایش عزیز بودند ، برگردند.
داستایوفسکی
11 اوت, 13:03
چشمهایش، دریا بود، در انتظار باران،
و من، ابری که هر بار نزدیک میشد اما نمیبارید؛ نه از ناتوانی، از ترسِ اینکه با اولین قطره، دلتنگیِ همه عمرم فرو بریزد؛
پس فقط بالای سرش ماندم، ساکت، سنگین، عاشق… تا شاید روزی بفهمد هیچ دریایی، بیباران معنا نمیشود.
11 اوت, 11:48
آدمها هم مثل شهرند. نمیشود بهخاطر چند بخش کمتر جذابشان، بهکل آنها را کنار گذاشت. شاید جاهایی دارند که آدم خیلی ازشان خوشش نمیآید، مثلاً حومهٔ شهر و کوچههای فرعی تاریک و خطرناک، اما بخشهای خوبی هم دارند که حضور در آنها را ارزشمند میکند.
کتابخانه نیمهشب
11 اوت, 11:14
Repost from N/a
ابد اون دخترى ميمونم كه به برنامه خدا باور داره حتى وقتى قلبش سنگینی ميكنه
و چشماش اشكيه.
11 اوت, 11:00
انسان گاهی تمام جهان را میگردد تا خوشبختی را بیابد، و آخر سر درمییابد که آن را در خودش حمل میکرده است…
روحِ هرکس، چراغی دارد که اگر به آن اعتماد کند، راهش را روشن میکند. هر آنچه میجوییم ــ معنا، هویت، حقیقت ــ در سکوتِ درونمان آرمیده است.
11 اوت, 10:29
تمامِ هستیِ من آیهی تاریکیست
که تو را در خود تکرارکنان
به سحرگاهِ شکفتنها و رستنهای ابدی خواهد برد.
من از تو چیزهایی میدانم
که خودت حتی از خود نمیدانی.
فروغ فروخزاد
11 اوت, 10:01
و چه زیباست حتی سکوتت؛
مانند سکوت پس از باران،
بوی نم خاک تازه و برگ های پاییزی
بوی چوب های باران خورده ی جنگل
آرامشی که تنها در آغوش تو میتوان یافت
حتی گرچه از دور..؛
11 اوت, 10:01
من انسانهای زخمی را بیشتر دوست دارم؛ آنهایی که رنج کشیدهاند، چون دلشان عمیقتر میتپد. کسی که درد را فهمیده باشد، مهربانی را هم بهتر میفهمد. شاید به همین دلیل است که بعضی دلها، با وجود تمام شکستگیها، هنوز زیبا میمانند.
داستایوفسکی
11 اوت, 09:10
این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است، اما مهمترینش یک جوانیِ بدون رنج و نگرانی در یک سرزمین آرام است.
سال بلوا | عباس معروفی
11 اوت, 07:04
چیزی که وحشتناک بود حس میکردم نه زنده زنده هستم و نه مرده مرده. فقط یک مرده متحرک بودم که نه رابطهای با دنیای زندهها داشتم و نه از فراموشی و آسایش مرگ استفاده میکردم.
صادق هدایت
11 اوت, 06:19
تنها که میماند، سخت افسرده بود و میخواست کسی را صدا کند تا همدمش باشد اما از پیش میدانست که با دیگران حالش از اینکه بود بدتر میشد.
مرگ ایوان ایلیچ | تولستوی
11 اوت, 05:54
اگر میدانستی در آن سوی سکوت چه اقتداری نهفته است برای همیشه زبان را رها میکردی. من استاد سخن گفتن در سکوتم در تمام زندگی ام با سکوت سخن گفتم و سرتاسر تراژدیهای زندگیام را ساکت زیستهام.
یادداشتهای زیر زمینی | داستایفسکی
11 اوت, 05:53
هیچ آگاه شدنی بدون رنج نیست؛ رنج که نباید تو را غمگین کند، رنج قرار است تلنگری باشد که بفهمی زندگیت نیاز به تغییر دارد. آدم وقتی هوشیار میشود که زخم بردارد.
کارل گوستاو یونگ
11 اوت, 05:32
«آدما وقتی به گنج برسن ازش رد میشن؛ چون به گنج اعتقاد ندارن، ما هم یه وقتا از کنار بهترین آدمهای زندگیمون به سادگی رد میشیم، چون فکر میکنیم بقیه قراره از اون بهتر باشن.»
«کیمیاگر» -پائولو کوئیلو
11 اوت, 02:35
