«جهانِ پنهان من»
رفتن به کانال در Telegram
ی چایی در خدمتتون باشیم!؟🍁☕ پایان یک داستان؛ سرآغاز داستان دیگریست... آغاز ما ¹⁴⁰⁵/⁴/⁸:) http://t.me/HidenChat_Bot?start=8304484302 شنوای حرفاتونـ....!!
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
207
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-27 روز
-1530 روز
آرشیو پست ها
گفتم ای دل، نروی خار شوی، زار شوی
بر سرِ آن دار شوی بی بر و بی بار شوی
نکُند دام نهد؟ خام شوی، رام شوی؟
نپری جلد شوی، بی پر و بی بال شوی؟
نکُند جام دهد؟ کام دهد، ازلب خود وام دهد؟
در برت ساز زند، رقص کند، کافر و بی عار شوی؟
نکُند مست شوی؟ فارغ از این هست شوی؟
بعد آن کور شوی، کر شوی، شاعر و بیمار شوی؟
نکُند دل نکَنی، دل بکَند، بهرِ تو دل دل نکُند؟
برود در بر یار دگری، صبح که بیدار شوی؟
نَدانَم مَن تُه کَز دِلَم چِه خواهی؟
زِ اَحوالِ پَریشانم چِه خواهی؟
مَنی دیوانه را بر چه نِیازی؟
چه میدانم، چه میدانی، چه خواهی؟
نَبندی گَر دلی دیوانه بر من...
بگو دیوانه بازی اَز چه خواهی؟
محمدرضا کیانزاد
گند زدی به زندگیت ولی بابات میگه مشکل تو نیستی، مشکل بقیه ان فداسرتتتت.... عاشقتم مرد 🫠🥲
انقد دوست دارم نامه بنویسم واسه اطرافیانم
ولی حس میکنم از نظر اونا کار مسخرهایه:»»»»»
روزگار نکبتی شده، آنقدر که آدم دلش میخواهد مدام به خاطرههاش چنگ بیندازد و آنجاها دنبال چیزی بگردد. یاد بچگیها و سایه بعدازظهر و توتهای کال روی آجر فرش، و صدای نامفهوم دورهگردها، انگار خواب بوده و حسرتش حالا به بزرگی یک حشره چسبنده روی سینه آدم میمانَد. یاد پنجرهای که باد مدام بازش میکرد، یاد اسکناسهای کوچولو، یاد پدربزرگی که معلوم نشد کِی مُرد.
- عباس معروفی
طبیعی است که آغازها زیبا باشند زیرا منطقی نیست کسی نزدت بیاید و بگوید: سلام، من آدم پستی هستم.
-داستایفسکی
به سکوت خو میگرفت و آنقدر بیحضور شده بود که همه فراموشش کرده بودند. انگار به دنیا آمده بود که تنها باشد.
سمفونی مرگان
عباس معروفی
زندگی به من آموخت؛ آدم ها نه دروغ میگویند نه زیر حرفشان میزنند، اگر چیزی میگویند صرفاً احساسشان در همان لحظه است. نباید رویش حساب کرد.
زنی با چشم های قهوه ای جامانده در جانم ..
خیالش با من است اما حواسش را نمی دانم !!
زنی که چشم او از شعر سعدی سردرآورده ..
و من هر شب برای دیدن او شعر می خوانم !!
چه بی رحمانه مویش را به روی شانه می ریزد ..
و من در حسرتش مانند موهایش پریشانم !!
به بی خوابی این دیوانه قانع نیست چشمانش ..
سرم را داده در دستم به دنبال بیابانم !!
مداوم می شمارم ، چندمین دیوانه اش هستم ..
که امشب باخیالش می سپارم لب به قلیانم !!
نمی دانم برایش چندمین مردم که می میرم ..
از این زیبایی افراطی اش گاهی هراسانم !!
نمی خواهم کنار دیگری پیدا کنم او را ..
توافق کرده ام با این زن جامانده در جانم !!
تو بمان، دوستم بدار و معنای ماندن را برایم تعریف کن؛ کسی در من زندگی میکند که وقتی تنها هستم قصد جانم را میکند.
