❥– ѕυɴ ᵍˡ ᵇˡ

‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #pic

‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #pic

پرامپت کاپل لزبین زیر بارون🌧

Ultra-realistic cinematic photo of two women standing in the middle of a rainy street at night. A black umbrella has fallen onto the wet ground beside them. Heavy rain pours around them as they look into each other's eyes with warm, heartfelt expressions. They stand close together, sharing a quiet emotional moment. Their clothes and hair are soaked from the rain. Warm city lights reflect beautifully on the wet pavement, creating a dreamy bokeh background. Emotional, cinematic, candid photography, natural body language, realistic facial expressions, authentic skin texture, photorealistic, DSLR, shallow depth of field, cinematic lighting, magazine-quality, ultra-detailed, 8K, no text, no watermark.

‌ ‌ ‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #Prompt

پرامپت عکس کاپلی لزبین درحالی که یکی اون یکی ماچ میکنه💋 ‌ ‌ ‌

Ultra-realistic close-up cinematic photo of a lesbian couple sitting side by side on a seaside promenade during a peaceful summer evening. The ocean stretches behind them, glowing under the warm golden sunset sky. One woman gently kisses the other on the cheek while the other smiles softly with her eyes closed, enjoying the affectionate moment. Their faces fill most of the frame, emphasizing genuine emotion and intimacy. Soft sea breeze moves their hair naturally. Warm golden-hour lighting, dreamy atmosphere, blurred ocean background, shallow depth of field, authentic skin texture, natural facial expressions, candid lifestyle photography, DSLR, photorealistic, ultra-detailed, 8K, magazine-quality, no text, no watermark. quiet romantic atmosphere, emotional chemistry, tender affection, cinematic color grading, intimate close framing, soft smile, natural body language, premium editorial photography.

‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #Prompt

‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #pic

پرامپت ساخت عکس کاپلی لزبین پرامپت دوم

Ultra-realistic paparazzi-style night photograph of two women walking hand in hand, captured as a completely candid moment. One woman is slightly ahead, casually brushing her hair back with one hand while walking. The other woman follows just behind at a slight angle, holding her partner's hand. Their body language feels effortless, intimate, and natural, like a real couple caught off guard by photographers. The camera angle is slightly elevated with a close zoom, recreating the authentic aesthetic of celebrity paparazzi photography. Identity Preservation (Highest Priority): Both women's faces must remain absolutely identical to the provided reference image(s). Preserve their exact facial structure, eyes, nose, lips, jawline, eyebrows, hairline, hairstyle, skin texture, facial proportions, and natural expressions. Do not beautify, alter, stylize, feminize further, or generate AI-looking faces. Wardrobe: The woman in front wears an all-black old money inspired outfit: an oversized black blazer or relaxed black top paired with loose black trousers, creating a luxurious, understated "quiet luxury" aesthetic. The second woman wears an oversized black leather jacket with elegant black clothing underneath and Ray-Ban sunglasses, giving off a charismatic, wealthy, effortlessly cool aura. Lighting & Environment: Nighttime setting with a harsh paparazzi flash illuminating the couple. The background features blurred city lights, luxury venues, premium nightlife ambiance, and cinematic bokeh. The image should look exactly like a secret celebrity paparazzi shot—natural, spontaneous, expensive, and professionally captured. Camera: Canon EOS R5, 85mm lens, ultra-realistic skin texture, cinematic lighting, editorial quality, photorealistic, ultra-sharp. Negative Prompts: face alteration, identity loss, hair change, hairstyle change, beauty edits, facial retouching, AI face, CGI, illustration, anime, blur, low resolution, distortion, artifacts, watermark, text, overprocessed skin, unrealistic lighting, inaccurate facial proportions

‌ ‌ ‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #Prompt

پرامپت ساخت عکس کاپلی لزبین پرامپت اول

Create a minimalist black-and-white studio portrait of two women, built strictly from the provided reference image(s) with 100% facial identity preservation. Scene & Pose: One woman stands facing slightly away while the other gently rests her head on her shoulder, looking calmly into the camera. Their pose conveys quiet intimacy and deep emotional connection. Wardrobe: Both wear elegant, modern black outfits with clean tailoring and a timeless editorial aesthetic. Lighting & Style: Soft professional studio lighting, smooth tonal gradients, high-end fashion editorial look, monochrome black-and-white photography. Output: Aspect ratio 2:3, ultra-sharp, photorealistic, DSLR quality, natural skin texture, authentic facial proportions. Identity Preservation (Highest Priority): Preserve both women's faces with absolute accuracy based on the reference image(s). Maintain the exact facial structure, eyes, nose, lips, eyebrows, hairstyle, hairline, skin tone, expression, and all unique facial characteristics. Do not beautify, stylize, feminize further, or modify any facial features. Negative Prompts: face alteration, identity loss, hair change, hairstyle change, beauty edits, facial retouching, makeup enhancement, CGI, illustration, painting, anime, blur, low resolution, distortion, artifacts, watermark, text, cropped face, inaccurate facial proportions

‌ ‌ ‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #Prompt

‌ هات ترین صحنه وجود ندا– 😭😭😭😭خیلی خوبنننن ‌ ‌ ‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #edit #Payback #bl

‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #pic

دنیای‌بی‌آوا [داستان کوتاه]

غروب بود و نورهای طلایی روی نیمکت پارک می‌تابید. آوا و نیکا کنار هم نشسته بودند، احساس شیرینی بینشان جریان داشت و هر خنده‌ی نیکا، دل آوا را می‌لرزاند. نیکا با لبخندش ماجرای یک اتفاق خنده‌دار تو کلاس دانشگاه امروز را تعریف می‌کرد، اما آوا به جای خنده، به نیکا خیره شده بود؛ قلبش تند تند می‌زد و هر بار که نیکا لبخند می‌زد، انگار کل دنیا را به آوا داده بودند و او دیگر از این دنیا چیزی نمی‌خواست. – «چی شده؟» نیکا سرش را کج کرد و با کنجکاوی به آوا نگاه کرد. آوا نفسش را حبس کرد و لب‌هایش را گاز گرفت. – «هیچی… فقط یکم برای امتحان فردا نگرانم…» آوا خیلی سریع بحث را عوض کرد. روزها گذشت و هر ملاقات، هر نگاه، هر لمس کوچک، برای آوا پر از معنا شد. یک بعدازظهر، وقتی کنار پنجره‌ی کلاس تنها ماندند، آوا نتوانست جلوی خودش را بگیرد. – «نیکا… من…» نیکا سرش را بالا گرفت و لبخندی نرم زد. – «چی… آوا؟» – «من… من یه چیز مهم باید بهت بگم… من… من عاشقت شدم.» چشم‌های نیکا گرد شد، لبخندش نرم‌تر شد و دستش را روی دست آوا گذاشت. قلب آوا مثل پرنده‌ای آزاد شده، تند تند می‌زد. – «آوا… منم… فکر کنم… حسم شبیه توعه.» بعدها، شب‌ها با هم می‌نشستند، نگاه‌هایشان پر از عشق و محبت بود. یک شب، وقتی کنار هم روی تخت توی خانه‌ی آوا نشسته بودند، فاصله‌ی بینشان کم شد، ضربان قلب‌هاشان بالا رفت، نفس‌هاشان گره خورد و گرمای بدن‌هاشان همه‌ چیز را واقعی و غیرقابل بازگشت می‌کرد. لمس‌ها، نگاه‌ها..بوسه‌های طولانی.. گویی دنیا فقط برای آن دو ساخته شده بود.... اما درست وقتی آوا فکر کرد همه چیز کامل شده و شاید این عشق برای همیشه ماندگار شود، نیکا ناگهان چهره‌اش را کمی عقب کشید، نگاهش سرد شد و با صدای لرزان گفت: – «آوا… من… نمی‌تونم… فراموشش کن…» آوا مات ماند، دست‌هایش روی ملحفه‌ها کشیده شد و نفسش بند آمده بود. – «چ… چی؟ چرا؟» نیکا آهی کشید، چشم‌هایش پر از درد و عشق شد، اما صدای آرامش پر از ترس بود: – «ما نمی‌تونیم… جامعه… خانوادمون… همه چیز… این‌جوری هر دو آسیب می‌بینیم… این تنها راهه…» نیکا از تخت بلند شد، لباس‌هایش را پوشید و آوا را تنها گذاشت. آوا کاری از دستش برنمی‌آمد، جز نگاه کردن به رفتن نیکا و شنیدن صدای بسته شدن در خانه. قلبش هزار تکه شده بود؛ آخه چرا باید اینجا به دنیا می‌آمد؟ اصلاً چرا عاشق نیکا شده بود که پایانش بشود این… تنش هنوز پر از گرمای لحظه‌ای بود که حالا به خاطره‌ای دردناک تبدیل شده بود. چند روز گذشت و خبری از آوا نشد. دوستان آوا نگرانش شده بودند چون آوا جواب تلفن و پیام‌‌های هیچکس را نمی‌داد و این بی‌سابقه بود. آنها که می‌دانستند آوا و نیکا به هم نزدیک هستند، از نیکا درباره‌ی آوا می‌پرسیدند: – «نیکا، خبری از آوا داری؟» نیکا متوجه شد که بعد از جدا شدنشان، آوا هیچ جا آفتابی نشده، حتی جواب پیام کسی را نداده... ناگهان دلش مثل سیر و سرکه جوشید. بالاخره با قدم‌های لرزان رفت خانه‌ی آوا تا خودش ببیند چه شده. در زد ولی کسی در را باز نکرد، کلید یدکی که آوا بهش داده بود را هنوز داشت. در را که باز کرد، سکوت سنگینی همه‌جا را پر کرده بود. نیکا آوا را صدا زد، اما جوابی دریافت نکرد. نیکا رفت سمت اتاق خواب، همان اتاقی که دو روز قبل باهم بودند... ناگهان خشکش زد: آوا روی تخت عریان افتاده بود، با چشمانی باز به در خیره شده بود...نیکا نزدیک تر شد، آثار کبودی روزهای قبل هنوز روی بدنش نمایان بود. مشکلی وجود داشت آوا تکان نمیخورد، حتی پلکم نمیزد...تنش چون یخ سرد بود...گویا همان شبی که نیکا آوا را ترک کرده بود، آوا هم دنیا را ترک کرده بود، درست همان‌طور بود که نیکا آخرین بار او را دیده بود… ناگهان خاطره‌ای به ذهن نیکا آمد: – «بدون من چی کار می‌کنی؟» آوا با لبخند و حالت مسخره‌آمیزی جواب داده بود: – «نمی‌دونم… احتمالا زیاد دووم نیارم…» اشک در چشمان نیکا جمع شد. درد تحمل‌ناشدنی تمام وجودش را فراگرفت… پزشک بعداً گفت: – «به خاطر شوک عاطفی که بهش وارد شده، قلبش از کار افتاده…» حالا نیکا در دنیای بی‌آوا مانده بود… پایان

‌ ━╬٨ـﮩﮩ @suunedit ٨ـﮩﮩـ╬━ #novel