𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓

" عکسِ کنفرانس"

Some choices don't change our lives all at once. They change us quietly, in ways we don't notice until we become strangers to the people we once were. A single decision can lead us somewhere we never intended to go, and by the time we realize how far we've wandered, the path behind us may no longer exist. Perhaps the cruelest part of choosing is never knowing which version of ourselves we sacrificed along the way.

نمی‌دانم از کجا شروع کنم، وقتی تمام چیزی که می‌خواهم بگویم در یک جمله خلاصه می‌شود: 'دلم می‌خواست بیشتر دوستت داشته باشم، بیشتر کنارت باشم و فرصت بیشتری برای شناختنت داشته باشم.' شاید هیچ‌وقت نفهمیدی با شنیدن اسمت چه اتفاقی در دلم می‌افتاد. شاید هیچ‌وقت متوجه نگاه‌های دزدکی، لبخندهای بی‌دلیل و تمام لحظه‌هایی که حضورت برایم کافی بود، نشدی. من حتی به داشتن تو هم فکر نمی‌کردم؛ گاهی همین که می‌توانستم از دور ببینمت برایم کافی بود. عجیب است که آدم می‌تواند این‌قدر کسی را دوست داشته باشد و در عین حال، این‌قدر در گفتن ساده‌ترین جمله به او ناتوان باشد. همیشه فکر می‌کردم روزی می‌رسد که بالاخره به تو می‌گویم. روزی که دیگر لازم نباشد پشت سکوت و بی‌تفاوتی پنهان شوم. اما آن روز هیچ‌وقت نرسید و حالا من مانده‌ام و عشقی که مقصدش را برای همیشه از دست داده است. گاهی دلم می‌خواهد زمان به عقب برگردد؛ نه برای تغییر سرنوشت، نه برای اینکه تو را مجبور به دوست داشتنم کنم، فقط برای اینکه یک بار، یک بار هم که شده، بدون ترس به چشمانت نگاه کنم و بگویم که چقدر برایم عزیزی. نمی‌دانم عشق بعد از مرگ آدم‌ها کجا می‌رود؛ شاید در خاطرات باقی می‌ماند، شاید در نامه‌هایی که هیچ‌وقت خوانده نمی‌شوند. اما اگر روزی این نامه به دستت رسید، بدان که یک نفر اینجا بود که قلبش بی‌سروصدا تو را انتخاب کرده بود. دوستت دارم؛ با تمام حرف‌هایی که نزدم، تمام بوسه‌هایی که فقط در خیالم بودند و تمام فرداهایی که دلم می‌خواست با تو تجربه کنم. کاش فرصت بیشتری داشتم تا به جای نوشتن این نامه برایت، تمام این دوست داشتن را یک بار از نزدیک به تو می‌گفتم.