𝐧𝐚𝐢𝐯𝐞

یا وقتی اینجا که رفته بودیم اصفهان و بابام که عاشق خوانندگیه با این اقا خوند. عاشق این کلیپم:) پ.ن: بابام سراسر مشکی پوشیده.

از مدرسه و دوستانی که نمی‌دونم الان کجان و آروزی موفقیت دارم براشون:)

یا وقتی این عکس رو گرفتم شاد‌ترین آدم روی کره زمین بودم.

شبی که کلاس دهم واقعا تموم شد و با بچه‌ها رفتیم سینما و با سینمای خالی مواجه شدیم.

یکم اورشیر کنم باهاتون و گالری گردی کنم.

وقتی طرفِ مقابلت روان‌پریش‌بازی درمیاره، بهش یاد‌آوری کن که کی روان‌پریش ِاصلیه و زنده بمون.

امیدوارم توی زندگی بعدی‌م یه منتقد سینمای خیلی خفن بشم که کار پاره‌وقتش داشتن یه مغازه‌ی بزرگ لوازم تحریر فروشی‌ایه‌. شب هم تو مغازه بخوابم.

اگه می‌خوای توی مسیر کنکور یه موفقیتی کسب کنی پس نباید به حرف کسایی که توی کنکور به موفقیتی نرسیدن، جا زدن یا مسیر دیگه‌ای رو انتخاب کردن گوش کنی، صحبت‌های این دسته افراد ارزش شنیده‌شدن نداره. اگه مسیرت تهش به کنکور ختم میشه البته که تو با یه عدد، یه تراز و درصد تعریف میشی، البته که با یه نمره تعریف میشی. عددی که می‌سازی همون تو هستی. بقیه‌ش فلسفه‌بافی بازنده‌هاست. این صحبت‌هایی که می‌گن آدم به آدمیت ارزش داره، آدم که عدد نیست یا کنکور گورستانی از استعداد‌هاست برای بازنده‌های این مسیرن یا کسایی که راه دیگه‌ای رو انتخاب کردن. اتفاقا برای تو ممکنه کنکور تنها شانس‌ت باشه. دنبال این نباش کسی بهت دلداری بده و بگه اشکال نداره، لطفا دنبال این نباش کسی درکت کنه و بهت ترحم بکنه. برادرانه دارم بهت می‌گم واقعیت رو یا درک کن و بپذیر یا درک نکن و ازش جدا شو. آقا جان اگه برای این مسیر نیستی جدا کن خودتو دیگه وقتت رو تلف نکن. ولی اگه آدمشی و پاش غیرت بذاری و پلن بی‌ و سی و دی‌ایی برای خودت نسازی میشه، بهت قول می‌دم هم ارزشش رو داره. منتظر این نباش کسی بهت بگه نمره‌ت کم شد فداسرت، کنکورت خراب شد فداسرت و همچین اراجیفی؛ این کجاش دقیقا فدای سرت داره؟ اتفاقا تو با همین نمره و درصد‌های داغون‌ت تعریف میشی، آدم زمانی به کسی می‌گه فدای سرت که اون آدم بخواد چیزی رو عوض کنه نخواد راکد بمونه. مثلا شما فلانی‌ایی هستی که ترازت شش‌هزاره من نمی‌تونم بهت بگم فدای سرت عوضش ازت می‌پرسم چرا اینطوره؟ آزمون‌های قبلیت رو درست تحلیل کردی؟ به بودجه بندی رسیدی؟ چی باعث شد به بودجه بندی نرسی؟ تست می‌زنی؟ موقعی بهت می‌گم فدای سرت که بگی من ترازم شش‌هزار شد ولی سعی می‌کنم بهترش کنم اینجاست که من کنارت می‌ایستم حتی وقتی داغونی. دیدی؟ همه‌ش بحث انتخابه. واقعیت رو بپذیر، حداقل خودت، خودت رو گول نزن. وقتی حقیقت رو ببینی دیگه حق نداری تظاهر کنی ندیدی. چشم ندوز به دهن این و اون، کسایی که خودشون نقشه‌ی راهی ندارن ولی جرات پیدا می‌کنن درباره‌ی مسیر تو نظر بدن رو رها کن تو اون‌قدر این نظرات رو خریدی که حالا داری به مسیر خودت هم شک می‌کنی؟ خیلی‌ها هستن چشم‌هاشون برای دیدن اوج‌ِ تو وسعت کافی رو نداره. من نمی‌گم این آزمون همه‌چیزه ولی می‌گم پله‌ی پرتابِ که اگه از دستش بدی، ممکنه سال‌ها برای رسیدن به همون ارتفاع تقلا کنی. موفقیتِ تو همون‌جایی‌ایه که ازش فرار می‌کنی. تو می‌دونی چکار باید بکنی ولی داری دنبال راهِ میان‌بر می‌گردی. گوشی رو باید خاک کنی؟ آره. برنامه‌ت رو بنویسی؟ آره. آزمون زیاد بزنی؟ آره‌. از افکار اضافه دست برداری؟ آره‌. به جای غصه، بخونی؟ آره‌. ولی مهم‌تر از همه‌ی این‌‌ها اینه که به خودت ایمان بیاری. به خودت ایمان آوردن همون‌جایی دستت رو می‌گیره که وقتی به یه تست عجیب‌غریب با اعداد فضایی رسیدی ردش نکنی. و تمام حرفم اینه که سعی نکن از خودت فرار کنی هرچقدر فرار کنی یه‌جایی باید رو‌به‌روش بیاستی.

اینم یه مصاحبه دیگه از استاد بسکابادی.

از صبح تا الان نمی‌دونم چندبار دیدمش تو هم حیفه نبینیش.

خدایا اگه قراره ویزا نشم بگو لااقل انقدر درس نخونم.

زنده‌موندن بی‌هدف خودش نوعی مردنه.

اگه یه روز همه‌ی این ها برات تبدیل شدن به یه خاطره‌ی قدیمی، امیدوارم تو هیچ‌وقت اون لحظه‌ای رو فراموش نکنی که فهمیدی می‌تونی کاری رو که فکر می‌کردی از پسش برنمیای، انجام بدی. چون من فکر می‌کنم تو خیلی وقت‌ها قبل از اینکه واقعاً شکست بخوری، خودت رو می‌ترسونی که شاید نتونی. ولی بعد انجامش می‌دی. و امیدوارم یک روز دیگه لازم نباشه کسی بهت بگه "تو می‌تونی". امیدوارم خودت قبل از همه بدونی.

اگه یک روز سر یک کاری بودی و فکر کردی "شاید زیادی اهمیت می‌دم" باید بهت بگم نه. شاید فقط آدم درستِ اون کاری.

هرچی بیشتر از سوشال مدیا دورتر می‌شم میلم هم بهش کمتر می‌شه. حاضرم ساعت‌ها بشینم، به خطِ ساده‌ی دیوار خیره بشم، به بازیِ نور و سایه، به هیچ‌چیزِ عمیقی که نیازی به توضیح نداشته باشه و توی همین هیچ‌چیز، همه‌چیز را پیدا می‌کنم ولی کافیه یک دقیقه گوشی بگیرم پاش برسه شکوندش هم ازم بعید نیست.

امروز سرکلاس استادمون داشت بهمون می‌گفت: اشکال نداره بچه‌ها. هیچ‌وقت برای اینکه یک صحنه رو خوب بازی کنید، مجبور نیستید کمتر احساس کنید. بعضی وقت‌ها دقیقاً برعکسه. قدرت بازیگری در "گشودگی‌"‌یه‌ نه "بستن". احساسات‌تون سد راه‌ِ بازی‌تون نیستن خودِ بازی‌ان. اگر قراره یه نقش غمگین بازی کنید پس برای باور پذیر‌کردنش باید به عمقِ غم‌تون راه بدید. چون قرار نیست نقش رو بازی کنید، قراره زندگیش کنید. و زندگی کردن یعنی درد کشیدن، عاشق شدن، ترسیدن، بدون کم‌‌وسان گذاری. موفق باشید در صحنه‌هایی که قراره بخاطر احساس بیشترشون موندگار بشن. بخشی از صحبت‌های استاد سعید آلبوعبادی