روبرو.

خیلی چیزها ندارم، خیلی چیزها نیستم ولی گاهی اوقات به این فکر می‌کنم که عیبی نداره. وسط روز سعی می‌کنم یه نفس عمیق بکشم و به خودم می‌گم که همین یه ذره چیزهایی که هستم هم فعلا کافیه.

Oh, won’t you kiss me on the mouth and love me like a sailor?

خیلی خسته‌ام، اما به خودم می‌گم: یکم دیگه تحمل کن، شاید فردا بهتر باشه. یکم دیگه تلاش کن، شاید همین تلاش آخر، راهی جدید به روت باز کنه. یه بار دیگه دل به دریا بزن، شاید همین موج، تورو به ساحل برسونه. یه بار دیگه قدم بردار، شاید همین قدم، خورشید پشت شب رو نشونت بده.

نمیدونم چیشد که تصمیم گرفتم چنل باز کنم*