روبرو.

و من که پرندگان را آب و دانه می دهم نمی دانم چرا اینچنین سزاوار هزاران سقوطم من که با درختان مهربان تر از خویشم چرا پیچک هزار پیچ تنهایی،همیشه به گرد من میگردد کاش سنگی بودم در قعر چاهی که تنهاییش را آب شسته بود. به ناچار انسانم و نام کوچکم همیشه درد میکشد.

گاه نياز دارم كسی باشد که هر روز به من بگوید که چه طور باید زندگی کنم. که چه طور رشد کنم، خلق کنم، عشق بورزم، چه طور از شر افکار مزاحم خلاص شوم، چه طور ادامه دهم، چه طور غم هایم را رها و شادی ها را پیدا کنم، و لحظه ها را قاپ بزنم. گاها نياز دارم كسی باشد که همه چیز را بداند، چیزهایی را که من نمی‌دانم.

خونه دور بود. راهی که مامان انتخاب کرده بود عین جاده‌هایی بودن که وقتی مسافرت می‌رفتیم ازشون می‌گذشتیم. قطارها با سرعت از کنار جاده رد می‌شدن. مثل همون راه‌هایی که بابا می‌گفت یه کوچولو دیگه می‌رسیم و ما کل مسیر با اشتیاق به منظره‌های بیرون خیره می‌شدیم و منتظر رسیدن به مقصد می‌موندیم. ولی این دفعه مشتاق نبودم، خواننده مدام می‌گفت "تو خیلی دوری" و خورشید مستقیم توی چشم‌هامون بود. ما رسیدیم اما نگار هنوز نرسیده بودیم. ما از اون آدم‌ها خیلی دور شده بودیم و اون لحظه بود که آرزو کردم ای‌کاش فاصله‌مون فیزیکی بود.

هرگز هیچ‌چیز در پیرامون من از تو عظیم‌تر نبوده است. تو شعر را به من بازآورده‌ای.

همیشه فاصله‌ها اذیتم می‌کنن. فاصله‌ی بین شهرها، انسان‌ها، مکان‌ها، بین علائم نگارشی و کلمات، بین چیزی که هستی و چیزی که می‌خوای باشی، بین واقعیت و رویاها، بین دوستی و عشق،بین یک دیدار تا دیدار بعدی.

گاهی به ظرفیت درونم فکر می‌کنم، به ظرفی که بارها پر شده و باز جا پیدا کرده. بعضی وقت‌ها حس می‌کنم بی‌انتهاست، و بعضی وقت‌ها انگار فقط یک قطره کافی‌ست تا همه‌چیز سرریز کند و من را با خودش ببرد.