𝖳𝗁𝖾 𝖦𝖺𝗆𝖾 𝗈𝖿 𝖥𝖺𝗍𝖾

با همون جونی که توی پاهاش مونده بود خودش رو به مادرش رسوند و صورت بی‌روح مادرش رو توی بغلش گرفت “مامان..” “مامان جونم..چشماتو باز کن” لکنت گرفته بود و صداش بالا نمیومد ، آخه یه بچه توی سن و سال اون چیکار میتونست کرده باشه که باید تاوانش رو اینجوری پس میداد؟ با دستای کوچکش صورت مادرش رو نوازش کرد و قطره‌ اشکی که روزها تلاش کرده بود تا مانعش بشه روی گونه‌ی مادرش افتاد ، پسرک همون لحظه قسم خورد که انتقام پدرش و دردی که مادرش کشیده رو میگیره..