سپیدار

☕️ این هم سعادتی است که به قول پروست: "چایم را بخورم و فقط به غم‌های امروزم بیندیشم" ‌ @Sepidar_Me

🪷 یه تعریف جدید از ثروت خوندم خیلی جالب بود:

سکوت، زمان کافی برای خودت، خواب کافی و دور بودن از مرکز توجه، مهربانی با طبیعت

ریشه اگر ریشه باشد، خاصیتش دیده نشدن است. ریشه‌ای که اصرار بر دیده شدن دارد، درخت را از بیخ کنده است. @Sepidar_Me

🌴 @Sepidar_Me جانم فدای ایران و قشنگیاش♥️

هرمزگان زیبا😍

🦋 طُ را دوست دارم ساده مثل هوای تازه روشن مثل یک صبح تابستانی و ماندگار مثل حسی که هر بار صدایت را می‌شنود دوباره شکوفه می‌دهد

#سپیدار"حنیف عرب "

@Sepidar_Me

🌴 مدت‌هاست به هیچ‌چیز جز «ایران» فکر نمی‌کنم. فقط اندیشه‌‌ی «ایران» است، که می‌تواند نگران و همزمان دلگرمم کند و به زندگی و آینده متصل نگهم دارد.

💬 معین دهاز

@Sepidar_Me

🦢 اولین رنج برمی گردد به عصر دایناسورها وقتی که مادری نتوانست کودکش را از پرت شدن به دره نجات دهد آرام به شکاف سنگ ها برگشت رنج اما منقرض نشد هر پرنده در لانه اش جوجه ای را برای مهاجرت پرورش داد هر رودخانه دانه ای را تا دهانه ی آبشار بدرقه کرد که اجداد ما از درخت ها پایین آمدند و رنج بر دو پای خودش ایستاد بودن فلسفه ی پیچیده ای نیست رنجی است کوچک که در زیر سنگی بزرگ زندگی می کند

#محمدعلی_نوری از کتاب پرنده اگر برگردیم

@Sepidar_Me

🪷🍃 وقتی یک بار درخشش خوشبختی را بر چهره‌ی انسانی که دوستش می‌داری دیده باشی، می‌فهمی که انسان را هیچ رسالتی نیست جز بیدار کردن همان نور در چهره‌های پیرامونش...

💬 آلبر کامو

@Sepidar_Me

🪴 مجبورش می‌کردم قول دهد ترکم نمی‌کند‌. بیست باری آن را داد، قولی که عاشق می‌دهد. اما اين هم مثل آن "درکت می‌کنم"ی که من به او می‌گفتم، بیهوده بود‌.

آرتور رمبو، فصلی در دوزخ، ترجمه‌‌ی عباس پژمان

@Sepidar_Me

🪷🍃 و عشق آنقدرها هم که فکر می کردیم عادلانه نبود ! زنِ همسایه عاشق شد ، پیراهنِ بلندتری دوخت ... من عاشق شدم ، گریه هایِ بلند تری سَر دادم ... در عصرِ ما همه همیشه دیر می رسند ! یکی به اتوبوس ، یکی به قطار ، یکی به یکی ...

💬 رویا شاه حسین‌زاده

@Sepidar_Me

@Sepidar_Me اُتاق را، همه خورشید می کُنی هَرصبح.. ♥️

🦋 می ترسم از خاطره ای که هی کلمه گم می‌کند از عطری که موزیانه می‌ پیچددر حافظه بازوانم و ابر غمگین بلاتکلیفی که در کبود چشمانم خانه دارد می ترسم از حس لجباز دلتنگی از مرگ های کوچک شبانه از خالی ِنازک قلبم که پنهان شده در پیراهنی با زخم هایی عمیق می ترسم از یکی شبیه خودم که به سمت پنجره می‌رود پرده را می‌کشد به تو خیره می‌شود و اشکی از موهایش شره می‌کند می ترسم از شراب بوسه خواهش  وقتی پر می‌شوند از رویایی طلایی در اندیشه معطر یک دیدار می ترسم از تشویش هزار وسوسه از نسیم گیج “ دوستت دارم  ” از انجماد اولین قطره ی بوسه از زمزمه مشوش دستها و اندام ها در تراکم حجم عظیم نبودنت میترسم؛ میترسم از آخر این قصه وقتی تو نیستی ...

#سپیدار"حنیف عرب "

@Sepidar_Me

🪷 هیچ چیز را از آن خود نکن؛ نه عشق، نه پیروزی، نه رنج، همه چیز برای لحظه‌ای به امانت گذاشته می‌شود، سپس بازگردانده میشود.

💬اپیکتتوس

@Sepidar_Me