هری استایلز | Harry Styles

"بعد از دوران کرونا، و حالا در این دوره‌ی هوش مصنوعی، یه چیزی در ایستادن کنار یه غریبه‌ی عرق‌کرده و رد و بدل کردن انرژی با اون وجود داره که واقعا نمی‌شه با هیچ چیز دیگه‌ای جایگزینش کرد. انگار میل و کشش ما به سمت چیزهای ملموس‌تره، همون تکه‌های کوچیک جادویی که خود به ‌خود اتفاق می‌افتن. […] الان تقریبا همه‌چیز توی دنیای ما درباره‌ی بهره‌وریه، اینکه چطور اینو رشد بدیم و همه ‌چیز رو بهینه کنیم. در حالی که تقریبا تمام چیزهای موردعلاقه‌ی من، توی لحظه‌هایی اتفاق افتادن که فوق‌العاده بی‌حاصل و غیرمولد بودم."

"چند سال پیش در شب هالووین یه اجرا داشتیم و دیدن اینکه همه لباس مبدل پوشیده بودن، یکی از خفن‌ترین تجربه‌هاست. وقتی به دنیا نگاه می‌کنی، می‌بینی که ما روزبه‌روز منزوی‌تر می‌شیم و داریم آیین‌ها و مراسم جمعی رو از دست می‌دیم. برای همینه که مردم هنوز عاشق عروسی‌ان، چون عروسی مراسمیه که همه می‌تونیم توش دور هم جمع بشیم. ورزش هم دقیقا همینه."

"نیویورک با فرکانس بالاتری از من عمل می‌کنه. بعضی وقت‌ها برام واقعا زیاده. اما دقیقا به همین دلیل همیشه این‌قدر عاشق اجرا کردن اونجا بودم. واقعا می‌تونی خود شهر رو حین اجرا حس کنی، این موج انرژی که کم‌کم اوج می‌گیره."

"من قرار نیست برای همیشه این کار رو انجام بدم. حس می‌کنم این اتفاق واقعا منحصربه‌فرده و همین باعث شده بتونم واقعا توی لحظه باشم و ازش لذت ببرم. توی اجراها، لحظه‌های بیشتری هست که فقط می‌ایستم و اجازه می‌دم همه‌چیز رو حس کنم، وقتی با تماشاگرها توی یک فضا هستم و این انرژی‌ای رو که خودشون به وجود آوردن می‌بینم."

"خیلی آگاه‌ترم از اینکه این چیزی فراتر از اجراها، آهنگ‌ها و تور وجود داره، فراتر از همه‌چیز. یه جورایی انگار می‌گه: "از خیلی جهات، شما این کار رو بیشتر از من انجام دادید."

"من فقط می‌تونم بیام و به تعداد دفعاتی که مردم بلیت می‌خرن اجرا کنم. اینکه دارم این همه اجرا در نیویورک انجام می‌دم، کاملا به خاطر خود اون‌هاست."

"همیشه شوخی‌مون این بوده که وقتی یه فوتوشات یا ویدیو انجام می‌دیم، اگه خیس نباشیم یعنی اصلا کاری انجام ندادیم. وقتی از روی استیج میام پایین، اولین کاری که می‌کنم دوش گرفتنه، چون برام بهتره که حس کنم همه‌چیز رو از خودم شستم و پاک کردم."

"یه حالتی هست که از روی استیج میای پایین و با خودت می‌گی: "اوه، الان من اون آدمم." یادمه اوایل کارم دقیقا همین حس رو داشتم؛ "چطوری این حس رو نگه دارم؟ این فوق‌العاده‌ست!"

"با گذشت سال‌ها، سعی کردم بپذیرم که اون فقط یه حالته و من می‌تونم بشورمش و بذارمش کنار. اجرا رو انجام می‌دی، می‌ری پشت صحنه، دوش می‌گیری و یهو توی برهنه‌ترین و آسیب‌پذیرترین حالت ممکن خودت قرار می‌گیری، تقریبا مثل یه نوزاد. هیچ چیزی نمی‌تونه بیشتر از این با کاری که ده دقیقه قبل انجام می‌دادی متفاوت باشه."