بوف‌کور📜

میخائیل شولوخوف

-فریدون مشیری

عجیب است که انسان چنین عمر کوتاهی دارد. تا زمانی که بخواهد حرکتی به بدنش بدهد و یاد بگیرد چگونه باید ادرار خود را کنترل کند، یک‌سوم عمرش را از دست داده است. تا به خود بجنبد و جفتی برای خودش پیدا کند، متوجه صدای استخوان‌های لگنش میشود .انسان‌ها می‌خواهند خوشحال باشند، همان‌طور که تمامی موجودات خواهان شادی هستند. هرکدام نیز روش خودشان را برای تازه کردن جریان رودخانه‌ی دلشان دارند؛ پرندگان آواز می‌خوانند، حشرات سرشان را با گیاهان گرم می‌کنند.آدمیزاد با آنکه می‌داند عمرش کمتر از یک قرن است، باز هم به شرارت می‌پردازد. می‌دزدد، می‌درد، آزار می‌دهد و حتی به حیوانات نیز رحم نمی‌کند.درد آنجاست، به محض انکه که آدمی متوجه می‌شود چگونه باید در صلح زندگی کند، که دیگر زمانش به اتمام رسیده.آدمی تمام عمر خود را صرف آتش زدن جنگل‌ دل دیگران می‌کند تا درختان خودش را سرزنده نگه دارد. و انگاه متوجه اشتباهش می‌شود که دیگر جنگلی باقی نمانده.آن‌قدر دیر شده است که دیگر زمان کافی برای بازگو کردن حقیقت برای نسل‌های بعدی ندارد. پس از او، انسان دیگری متولد می‌شود و عجیب است که انسان چنین عمر کوتاهی دارد.

نسلی که قرار بود دنیا را بسازد حالا دارد حساب میکند که کدام آرزو را باید حذف کندتا از پس فردا، بر بیاید!