خانوم شیرین

عزیزم! من بیش از حد وفادارم و همین دلیل این همه تنهایی و رنجیه که تمام عمرم به دوش کشیدم.

غیر انسانی ترین کاری که یه نفر میتونه انجام بده اینه که کسی رو رها کنه که تمام رویاهاشو با تصور موندن اون بافته بود.

اون میگه براش مهم نیست اما دربارش ساعت ها به سقف زل میزنه پاهاشو تند تند تکون میده و پوست لبشو میکنه اون هیچوقت خودشو با ارزش نمیدونست و این بزرگترین اشتباهش بود...

میخواستم ماه رو بهش هدیه بدم وقتی اینو گفتم لبخند زد و من کل منظومه شمسی رو غرق نور توی اون لبخند دیدم.

تنها قشری که حقیقت رو تو چشم‌هاشون می‌بینم، بچه‌ها هستن. می‌تونم ساعت‌ها بشینم و حرف‌هاشون رو گوش کنم. بیشتر آدما ترجیح می‌دن با چشم‌های بسته از کنار حقیقت عبور کنن، مبادا حقیقت فاصله‌ای بندازه بین چیزی که می‌خوان باشه و چیزی که هست.

تو را مثل رویای شیرین کودکی ام دوست داشتم. آنچنان شیرین که هرچه اطرافم دیدم جلوه ای از او بود و آنقدر کودکانه که فکر میکردم دستم را اگر اندکی بیشتر بلند میکردم به ستاره ها میرسید.

اون با تمام توانش سعی کرد جهان رو نجات بده، اما هیچوقت ندید اونی که داره ذره‌ذره به فروپاشی می‌رسه، خودشه. شاید باید گاهی تو آیینه به خودشم نگاه میکرد...

خب میدونی هرکسی گاهی تنها چیزی که با تمام وجودش می‌خواد، رفتنه. اینجا رو برای رفتن انتخاب کردم. برای نفس کشیدن با واژه‌هایی که قرار نیست کسی کنترلشون کنه. و تویی که اینجایی میخوام بدونی که تنها نیستی...خوش اومدی