«بُن‌بَستِ کِشْوَردوست»

به قول سیدمرتضی آوینی، ما را هرگز این گمان نبود که بعد از او بمانیم...

تا روزِ نهمِ اسفند اگر بزرگترین هدفم از پوشیدن این لباس محافظت از شما و آرمان‌هایتان بود آقاجان! حال مهمترین و اولین هدفم گرفتن انتقامت از حرامزه‌ترینِ حرامزادگان عالم است و بس. تا آخرین قطره‌ی خونم نه! تا آخرین قطره‌ی خونشان دست از مبارزه برنمیدارم...

در غمِ تو بمیرم هم کم است دستم نمی‌رسد به بلندای چیدنت...

حسینی بمان؛ حسینی بمیر...

-ما در حال زیستن در تاریخی هستیم، که همیشه از آن میترسیدیم..

شمعی که در فراق بسوزد سزای اوست بگذار عمرِ بی تو سراپا هدر شود

کُنَد نگاهی ز روی جَفا بر منِ آشفته حال...

- چون به زیارت سیدالشهداء رفتی؛ آن حضرت را محزون و غمناک و ژولیده‌مو و غبارآلوده و گرسنه و تشنه زیارت کن.

مارا به سخت جانیِ خود این گمان نبود...

آقا جان! چقدر خوب آداب نوکری بلد بودی... روت نشد بری پیش أباعبدالله و طفل شیرخواره همراهت نباشه؟ روت نشد از خیمه‌گاه بگذری و ناموست همراهت نباشه؟ روت نشد بری توی حرم و عمامه داشته باشی؟ روت نشد پیش حسین بی‌کفن با پرچم و تابوت بری؟ تو که ۷۰ سال زیارت نرفتی خیلی بهتر از ماها آداب زیارت بلدی... شاید همه‌یاین ۷۰ سال رو دقیقه به دقیقه شو به فکر این بودی که اگه یوقت زیارت رفتی چطور آدابشو به جا بیاری....

.

گاهی دلش می‌خواهد برگردی؛ برگردی و با خودت او را ببری....

ما قرار بود خونی که رگ‌هایمان است هدیه به شما شود، بلند شو علمدار بلند شو! تو چرا فدای ما شدی...💔

آدمیزاد است دیگر؛ گاهی داغ یتیمی بند بند وجودش را می‌سوزاند و جز اشک، همراهی ندارد و قلم، التیامی‌ست اندک بر زخم‌های روی قلبش...

اللهم، اللهم، اللهم إنه نزل عندک شهیداً آقای مهربانِ من بیست‌‌وچند سالگی من برای رفتن‌ تو زود بود. سی‌وچند سالگی‌ دوستانم برای بی‌تو شدن زود بود. من حالا حسودی می‌کنم به آن‌ها که پنجاه و شصت‌ سال از عمرشان را در عصر تو گذارنده‌اند. برای آن‌ها که موی سپید توی سرشان دارند. ما سنی نداریم برای دیدن تابوت تو. ما سنی نداریم برای قدم زدن پشت سر تابوت سنگین تو. ما برای گریه بر پیکر چاک‌چاکت زیادی بچه‌ایم. شانه‌های ما برای حمل پیکرت هنوز نحیف است. ما آنقدر جوانیم که دنیای پیش از تو را هیچ‌گاه ندیده‌ایم. تا دنیا بوده، تو همیشه بوده‌ای. ما همانیم که ما را «بچه‌های عزیز من» خطاب می‌کردی.‌ تازه‌تازه خوب و بد را فهمیده‌ بودیم. تازه داشتیم می‌فهمیدیم که چه گران‌نعمتی بر سرمان است.‌ افتاده بودیم جلو و سنگت را پیش همه به سینه می‌زدیم. حرص می‌خوردیم از توهین‌ها به تو؛ می‌نوشتیم، بحث می‌کردیم، دعوا می‌کردیم. در دنیای عیش‌ونوش‌ها و بی‌وطنی‌ها، ما آدم تو بودیم. ناگهان صبح یک روز سیاه زمستانی تصمیم گرفتی که بروی. حالا ما یتیمانی جوانیم خیره بر تابوت تو. در فکر اینکه سال‌های بی‌تو را چگونه باید زیست. ما زندگی در دنیای بدون تو را بلد نیستیم. نباید می‌رفتی عزیزِ دل‌ها... اینک این منم؛ پس از دیدن عزیزترین مرد زندگانی‌ام خفته در تابوتی چوبین. این منم پس از دیدن تابوت تو، که سنگین بود و سخت می‌رفت و ده‌ها مرد تنومند سیاه‌پوش را توان حمل آن نبود. این اغراق نیست. حاضران در واپسین دیدار تو همه به‌چشم دیدند که تابوت تو هیچ نمی‌رفت و ما ساعت‌ها به انتظار بودیم. گویی که کوهی را به شانه می‌کشیدند. حالا از این پس عمرم، در چشمی که تابوت تو را دید خیری نخواهد بود. و در دستی که تابوت تو را لمس کرد و قلمی که از نبودن تو نوشت. این منم، در سهمگیین‌ترین شب‌های عمرم، بدون تو....

بِسمِ رَبِّ الاِمام خامِنه‌ای سلام آقای مهربان گمان می‌کنم هنوز اتفاقی نیفتاده، اصلا نهمِ اسفندی نبوده. فرض می‌کنم در حسینیه‌ی امام خمینی(ره) انتهای خیابان فلسطین نشسته‌ام و همراه با جمعیت شعارِ «ای پسر فاطمه منتظر تو هستیم» را می‌گویم و انتظار آمدنت را می‌کشم تا فقط حتی اگر شده لحظه‌ای آن روی ماهت و آن صلابتت هنگام راه رفتن را ببینم... فرض میکنم اصلا نهم اسفندی نبوده. امروز همان روز بیست و سوم ماه رمضانی است که در بیت مقدست منتظر آمدنت بودم؛ همان روز بیست و سوم ماه رمضانی است که پشت سرت نماز خواندم؛ همان روز بیست و سوم ماه رمضانی است که پای یک سفره با شما روزه‌ام را افطار کردم. ای کاش اصلا نهمِ اسفندی نبود...

ما را به سخت جانیِ خود این گمان نبود...