𑣲𝘔𝘢𝘩𝘴𝘢 𝘣𝘰𝘥𝘺 𝘥𝘢𝘪𝘳𝘺ֶָ֢

خیلی از ماها بین پذیرفتن یک موضوع توی سطح آگاهی و پذیرفتن واقعی اون در رفتارمون توی دنیای واقعی فاصله داریم. ممکنه من بدونم سلولیت طبیعیه، اما وقتی تو ساحل یا باشگاه به بدن فردی با سلولیت نگاه می کنم، نگاهم روی اون قسمت مکث کنه یا قضاوتش کنم.ممکنه بدونم شکم تخت نداشتن کاملاً طبیعیه، اما هنوز وقتی شکم خودم رو توی آینه می‌بینم احساس نارضایتی بکنم. این یعنی آگاهی به‌تنهایی کافی نیست؛ ما به تغییر نگرش و تمرین در رفتارهای روزمره‌مون هم نیاز داریم درسته؛ اما یه سؤال مهم وجود داره: این نگاه‌ها و قضاوت‌های ما از کجا شکل گرفتن؟ خیلی وقت‌ها برای پاسخ این سوال به فرهنگ و رسانه‌هایی برمی‌گردیم که سال‌ها در معرضشون بودیم. در گذشته افراد دارای اضافه‌وزن با برچسب‌هایی مثل تنبل، بی‌اراده یا بی‌انضباط مواجه می‌شدند. با شکل‌گیری جنبش پذیرش چاقی (Fat Acceptance Movement)، و تلاش افراد فعال توی این حوزه و بیشتر شدن حضور بدن‌های متنوع در رسانه‌ها و حتی فشن شو های ویکتوریا سکرت، این نگاه توی بخش هایی از جامعه تغییر کرد؛ البته هنوز این نگاه ها هستن اما کمترن. این تغییر یک‌شبه اتفاق نیوفتاد.این موضوع در نتیجه سال‌ها آگاهی دادن، اعتراض به تبعیض و به چالش کشیدن استانداردهای زیبایی توی دنیای واقعی و دنیای مجازی بود. فرهنگ‌سازی از من و تو شروع می‌شه. از حرف‌هایی که می‌زنیم، محتوایی که منتشر می‌کنیم و حتی واکنش‌هایی که در برخورد با بدن دیگران نشون می‌دیم. فضای مجازی امروز بخش بزرگی از زندگی ماست. همون‌طور که یک ترند مثل لبوبو می‌تونه از دل شبکه‌های اجتماعی شکل بگیره و در مدت کوتاهی به بخشی از فرهنگ روزمره و حتی فرهنگ بچه های پنج ساله تبدیل بشه، نگرش‌های ما نسبت به بدن هم می‌تونن تحت تأثیر چیزهایی قرار بگیرن که هر روز می‌بینیم. فکر کنید چقدر تصاویر بدن‌های ادیت‌شده، پوست‌های بدون لک و جوش، شکم‌های کاملاً تخت و اندام‌های خاص رو دیدیم که معیار ما شده اسکینی بودن.نه اینکه اسکینی بودن بد باشه یا قصد توهین به افرادی اسکینی رو داشته باشم فقط دارم درمورد یه معیاری صحبت می کنم بارها و بارها به ما نمایش داده شده، و ما کم‌کم اون رو به‌عنوان معیار ذهنی خودمون بپذیریم؛ تا جایی که بدن طبیعی خودمون پذیرفتیم. جوری که بدن ما با مقایسه با اون، ناقص یا غیرعادی به نظر برسه. حتی گاهی در اثر فضای مجازی مدام با معیار های زیبایی آشنا میشیم که قبل از مواجهه مداوم با اون محتواها توی فضای مجازی، اصلاً دغدغه‌شون رو نداشتیم. یادمه وقتی ۱۱ یا ۱۲ سالم بود، در خیلی از کانال‌های تلگرامی و روبیکا، با تبلیغاتی درباره زیبایی مواجه می‌شدم که مثلاً با عنوان‌هایی مثل «بیکینی بوی ماهی مرده می‌ده؟ بیا خوشبوش کنیم!» منتشر می‌شدن. یادم میاد دیدن این محتواها واقعاً حالم رو بد می‌کرد. چون به‌عنوان یک دختر نوجوون که تا قبل از اون هیچ دغدغه‌ای درباره این موضوع نداشتم، کم‌کم این پیام رو دریافت کردم که ، نیاز به اصلاح، تغییر و زیباتر شدن دارم. در واقع، گاهی رسانه‌ها فقط به ما نمی‌گن چه چیزی زیباست؛ بلکه به ما یاد می‌دن چه چیزی رو باید در بدن خودمون به‌عنوان نقص ببینیم. البته رسانه تنها عامل شکل‌گیری شرم از بدن نیست؛ خانواده، دوستان، فرهنگ عمومی، تجربه‌های تمسخر و قضاوت و حتی برخوردهای روزمره هم نقش مهمی دارن. اما امروزه رسانه تاثیر خیلی زیادی روی دید ما از بدن مون داره.💞 من دارم تلاشم رو می‌کنم که در حد توانم به تغییر این نگاه کمک کنم. می‌خوام چشم‌هامون رو به دیدن بدن‌های واقعی و متنوع عادت بدیم؛ بدن‌هایی با سلولیت، ترک پوستی، موهای زائد، جوش، شکم‌های غیرفلت، سینه‌های نامتقارن و هزاران ویژگی دیگه. هدفم این نیست که همه مجبور باشیم عاشق تمام ویژگی‌های بدنمون باشیم؛ هدفم اینه که یاد بگیریم وجود این ویژگی‌ها به‌خودی‌خود دلیل زشت بودن، ناقص بودن یا خجالت کشیدن نیست. و شاید مهم‌تر از همه، یاد بگیریم چیزی که در فضای مجازی طبیعی می‌دونیم، در دنیای واقعی هم با احترام بپذیریم. چون فرهنگ پذیرش بدن فقط با کامنت گذاشتن زیر یک پست ساخته نمی‌شه؛ با نگاه نکردن تحقیرآمیز، شوخی نکردن با بدن دیگران، مقایسه نکردن و قضاوت نکردن هم ساخته می‌شه. از خودمون شروع کنیم. 🩷

پس کم‌کم تمرین کن که حتی در روزهایی که از ظاهرت راضی نیستی، با خودت مهربون باشی. تو مجبور نیستی اول بدنت رو تغییر بدی تا اجازه داشته باشی ازش خجالت نکشی، لباس موردعلاقه‌ات رو بپوشی یا به داشتن یک رابطه عاطفی فکر کنی. می‌تونی از بدنت ناراضی باشی، برای تغییر بعضی چیزها تلاش کنی و در عین حال، خودت رو به‌خاطر شکل فعلی بدنت تحت فشار نزاری. و یادت باشه خرگوشم، تو در دوران کنکور فقط یک دانش‌آموز نیستی که باید درس بخونه و به هدفش برسه؛ تو انسانی هستی که در همین مسیر به مراقبت، آرامش و مهربونی نیاز داره. 🐰🩵

اول از همه می‌خوام یه چیزی بهت بگم. اینکه الان به‌خاطر کنکور فرصت کافی برای رسیدگی به خودت نداری و از بعضی تغییرات بدنت ناراحتی، به این معنی نیست که قراره همیشه همین احساس رو داشته باشی. بدن ما در طول زندگی تغییرات زیادی رو تجربه می‌کنه. از دوران بلوغ و تغییرات هورمونی گرفته تا تغییرات وزن و کشیدگی پوست. مثلاً استرچ‌مارک‌ها یا همون ترک‌های پوستی، یکی از نشونه‌های این هستن که پوست ما در واکنش به تغییرات بدن تغییر کرده؛ البته ممکنه به دلایل دیگه‌ای هم ایجاد بشن. در مورد افتادگی سینه‌هات هم می‌خوام بدونی که اندازه سینه، ژنتیک، تغییرات وزن و عوامل مختلف دیگه می‌تونن روی شکل و میزان افتادگی سینه تأثیر بذارن. پس لطفاً خودت رو به‌خاطر اینکه قبلاً کمتر سوتین می‌پوشیدی سرزنش نکن. تو می‌تونی بعد از کنکور برای سلامتت وقت بذاری، ورزش کنی یا اگر خواستی از متخصص برای مشکلات پوستت کمک بگیری؛ اما دوست دارم این کارها رو برای بهتر شدن حال و سلامت خودت انجام بدی، نه از روی این باور که تا وقتی بدنت رو تغییر ندادی، به‌اندازه کافی زیبا نیستی.🩷 خود من هم دوران کنکورم به‌خاطر استرس زیاد و پرخوری عصبی وزن زیادی اضافه کردم. بعد از کنکور ورزش رو شروع کردم و حدود ۱۵ کیلو وزن کم کردم. اما تجربه اون دوران بهم یاد داد که چقدر فشار روانی می‌تونه روی رابطه ما با بدنمون تأثیر بذاره. من سال کنکورم انقدر استرس داشتم و حالم بد بود که به پوستم نمی‌رسیدم. صادقانه بگم، دیدن صورتم توی آینه برام آزاردهنده شده بود و مدام ذهنم درگیر ظاهرم می‌شد. همین موضوع گاهی تمرکزم رو از درس خوندن می‌گرفت. برای همین، اگر برات امکان‌پذیره، حتی روزی نیم ساعت هم به کارهایی اختصاص بده که باعث می‌شن احساس بهتری داشته باشی؛ مثلا رسیدگی ساده به پوستت یا ورزش های سبک. نه به این دلیل که موظفی هر روز به ظاهرت برسی، بلکه چون تو هم در کنار درس خوندن به مراقبت و استراحت نیاز داری. اما خرگوشم، یه موضوع دیگه هم هست که می‌خوام در موردش باهات صحبت کنم. 🩵 تو گفتی احساس می‌کنی هیچ زیبایی‌ای توی بدنت وجود نداره و حتی می‌ترسی در آینده نتونی دوست‌پسر یا همسر داشته باشی. بیا یک لحظه به این فکر کنیم: آیا واقعاً می‌دونیم که شکل سینه‌های ما تعیین می‌کنه که در آینده کسی می‌تونه ما رو دوست داشته باشه یا نه؟ ما نمی‌تونیم واکنش تمام آدم‌های آینده رو پیش‌بینی کنیم؛ اما می‌دونیم که جذابیت و دوست داشتن، به یک ویژگی از بدن آدم‌ها محدود نمی‌شه. ضمن اینکه تو برای وارد شدن به یک رابطه عاطفی سالم، مجبور نیستی بدن بی‌نقصی داشته باشی. من نمی‌خوام مجبورت کنم که همین الان عاشق سینه‌هات باشی یا وقتی بهشون نگاه می‌کنی، حتماً احساس زیبایی کنی. فقط می‌خوام یاد بگیری وقتی از یک قسمت بدنت ناراحتی، کل بدنت رو زیر سؤال نبری و به خاطرش خودت رو از تجربه عشق و صمیمیت محروم نکنی. حالا می‌خوام یه تمرین بهت بدم که دوست دارم هر وقت این افکار سراغت اومدن، انجامش بدی. تمرین: آیا فکری که درباره بدنم دارم، واقعیت قطعی داره؟ هر وقت به خودت گفتی «هیچ زیبایی‌ای توی بدنم نیست» یا «هیچ‌کس در آینده بدن من رو دوست نخواهد داشت»، چند دقیقه وقت بذار و این سؤال‌ها رو از خودت بپرس: ۱. الان دقیقاً چه فکری درباره بدنم دارم؟ مثلاً: «چون سینه‌هام افتاده‌ان، بدنم زیبا نیست.» ۲. چه احساسی باعث شده این فکر رو باور کنم؟ آیا از بدنم خجالت می‌کشم؟ از قضاوت شدن می‌ترسم؟ یا نگرانم که در آینده طرد بشم؟ ۳. آیا دارم یک ویژگی از بدنم رو به تمام بدنم تعمیم می‌دم؟ مثلاً چون از فرم سینه‌هام ناراضی‌ام، نتیجه می‌گیرم که هیچ زیبایی دیگه‌ای در بدنم وجود نداره؟ ۴. آیا برای پیش‌بینی آینده‌ام شواهد قطعی دارم؟ مثلاً آیا واقعاً می‌دونم که هیچ‌کس ممکنه از ظاهر من خوشش نیاد؟ یا دارم از ترس‌های امروزم برای پیش‌بینی تمام روابط آینده‌ام استفاده می‌کنم؟ ۵. اگر دوست صمیمی من همین نگرانی رو داشت، بهش چی می‌گفتم؟ آیا بهش می‌گفتم چون سینه‌هاش افتاده‌ان، بدنش هیچ زیبایی‌ای نداره؟ یا بهش یادآوری می‌کردم که یک ویژگی از بدنش، تمام وجودش رو تعریف نمی‌کنه؟ ۶. حالا چطور می‌تونم این فکر رو واقع‌بینانه‌تر بیان کنم؟ مثلاً به‌جای اینکه بگم «هیچ زیبایی‌ای توی بدنم نیست»، بگم: «من از فرم سینه‌هام ناراحتم و این احساس برای خودم واقعیه. اما ناراضی بودنم از یک ویژگی بدنم، به این معنی نیست که تمام بدنم زشته یا در آینده نمی‌تونم یک رابطه عاطفی خوب داشته باشم. من هنوز آینده رو نمی‌دونم و نمی‌خوام ترس‌هام رو به‌جای واقعیت در نظر بگیرم.» خرگوشم، هدف این تمرین این نیست که خودت رو مجبور کنی فکر کنی بدنت زیباست؛ هدف اینه که یاد بگیری هر فکری که درباره بدنت به ذهنت می‌رسه، لزوماً حقیقت نداره. 🩵

سلام خرگوشم. 🩵🐰 اینکه تو درباره محصولات پوستی اطلاعات داری، به این معنی نیست که خودت باید پوست بی‌نقصی داشته باشی. این یه انتظار اشتباهه که بعضی‌ها از دیگران دارن و مسئولیتش هم به عهده تو نیست. خود من درباره محصولات پوستی تحقیق زیادی کردم، اما هنوز هم صورتم جوش می‌زنه. چرا؟ چون جوش زدن می‌تونه دلایل مختلفی داشته باشه؛ از تغییرات هورمونی گرفته تا ژنتیک و عوامل دیگه. محصولات پوستی هم همیشه به‌تنهایی نمی‌تونن همه این عوامل رو کنترل کنن. متأسفانه، تفکرات اشتباه زیادی درباره پوست توی جامعه وجود داره. مثلاً بعضی‌ها فکر می‌کنن اگه کسی جوش داره، حتماً بهداشت رو رعایت نمی‌کنه؛ درحالی‌که جوش زدن لزوماً ربطی به کثیف بودن یا رعایت نکردن بهداشت نداره و در دوران بلوغ هم بسیار شایعه. گاهی آدم‌ها بدون اینکه چیزی از شرایط ما بدونن، درباره ظاهرمون نظر می‌دن؛ اما ما نمی‌تونیم طرز فکر همه رو تغییر بدیم. چیزی که می‌تونیم به‌مرور یاد بگیریم، اینه که هر نظری رو درباره خودمون به‌عنوان حقیقت نپذیریم. خرگوشم، می‌دونم وقتی به‌خاطر پوستت مسخره می‌شی، ممکنه واقعاً حالت بد بشه. مخصوصاً وقتی خودت هم از وضعیت پوستت ناراحتی و داری تلاش می‌کنی بهترش کنی. اما می‌خوام یه چیزی رو بدونی: تو برای دوست‌داشتنی بودن، لازم نیست اول پوستت رو درست کنی. 🩵 دوست داشتن خودمون همیشه از اینجا شروع نمی‌شه که از همه‌چیز ظاهرمون راضی باشیم؛ گاهی از اینجا شروع می‌شه که یاد بگیریم حتی وقتی از بخشی از ظاهرمون ناراضی هستیم، با خودمون بدرفتاری نکنیم. تو می‌تونی برای بهتر شدن وضعیت پوستت از متخصص کمک بگیری، روتین مناسبی داشته باشی و به سلامت پوستت اهمیت بدی؛ اما این کارها نباید به شرطی برای دوست داشتن خودت تبدیل بشن. قرار نیست تا وقتی جوش‌هات خوب می‌شن، زندگی کردن، خوشحال بودن یا احساس ارزشمندی رو به تعویق بندازی. پوست تو ممکنه در دوران بلوغ تغییر کنه، ممکنه جوش بزنه و ممکنه برای بهتر شدن به زمان و درمان نیاز داشته باشه؛ اما هیچ‌کدوم از این‌ها باعث نمی‌شه تو کمتر از قبل دوست‌داشتنی باشی. و یه چیز دیگه خرگوشم؛ اینکه دیگران تو رو به‌خاطر چیزی که همیشه هم تحت کنترلت نیست مسخره می‌کنن، به این معنی نیست که تو باید خودت رو تغییر بدی تا شایسته احترام باشی. اونا باید یاد بگیرن که ظاهر دیگران وسیله‌ای برای تمسخر نیست. تو هم حق داری از خودت مراقبت کنی، بدون اینکه بابت طبیعی بودن پوستت احساس شرمندگی داشته باشی. 🐰

ممکنه شکمت تخت نباشه، پوستت بافت یا جوش داشته باشه، ران‌هات بزرگ باشن و به هم برخورد کنن یا نواحی از بدنت تیره‌تر از بقیه قسمت‌های بدنت باشه. این‌ها می‌تونن بخشی طبیعی از تنوع بدن انسان‌ها باشن و به‌خودی‌خود به معنی وجود مشکل نیستن. اما یه نکته مهم وجود داره! 🌱 هدف این پست این نیست که بگیم همه باید این ویژگی‌ها رو داشته باشن؛ هدف اینه که بدونیم وجودشون لزوماً نشونه نقص نیست و نبودنشون هم به معنی برتری یا طبیعی‌تر بودن یک بدن نسبت به بدن دیگه نیست. 💛 بدن انسان یک قالب یکسان نداره که همه مجبور باشیم شبیهش باشیم. قرار نیست بدن‌هامون شبیه هم باشن تا بتونیم باهاشون مهربون‌تر باشیم. 🌷

🐰 تو چه ویژگی‌ای از بدنت رو قبلاً نقص می‌دونستی، اما حالا داری یاد می‌گیری با نگاه مهربون‌تری بهش نگاه کنی؟