آن بهشتِ دیگر؛

دیگر نمی‌توانم بنویسم. واژه‌ها در گلوی قلم گیر می‌کنند و او را تا مرزِ خفگی می‌برند. به تماشای تقلایش می‌نشینم، بی‌آنکه بتوانم رهایش کنم. پیش‌تر، همین برگه‌ی سفید پناهگاهِ هردوی ما بود؛ برای نجات از روزهای زودگذرِ آغشته به خاموشی. اما امروز که دلِ صفحه هم اسیرِ تار و پودِ تاریکی‌ست، دیگر چه می‌تواند پناهِ قلمم باشد؟ ای‌کاش می‌توانستم واژه‌هایم را برایت درونِ بقچه‌ای بپیچم، بقچه را به چوبی بیاویزم و تا رسیدن به نگاهت، به دوش بکشم. حتی اگر بتوانم... تو برای مسافری خسته و واژه‌به‌دوش، چشمی به راه داری؟ اگر به خانه‌ات برسم... و عطری از چای، که خبر از انتظارِ تو بیاورد، به مشامم نرسد، آن‌گاه دستِ قلم را بگیرم و به کجا سفر ببرم؟

.⋆⭒˚.⋆𝑰 𝒉𝒐𝒑𝒆 𝒚𝒐𝒖 𝒆𝒏𝒋𝒐𝒚 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒗𝒊𝒅𝒆𝒐 ⋆⭒˚.⋆.

.⊹ عصرِ تابستونی🍃 ๋ ࣭

Beautiful, but needs more practice. ✨

کاش الان با دوستام بیرون بودم. تا نزدیک‌های صبح توی خیابون‌ها می‌چرخیدیم، پیتزا می‌خوردیم، می‌خندیدیم و از دیدن چراغ‌های شهر و ماه توی آسمون لذت می‌بردیم و بی‌خیال فرداها می‌شدیم.

_