🎙️گروه هنری کافه صدا☕️
کانال بسته
کافه صدا فقط یک گروه نیست… یک جمع هنریه که با حضور شما ساخته میشه. ☕🎙️ احترام، اولویت همیشگی ماست❤️. 🎙️ انتشار تست، نمونهکار و معرفی چنلها آزاده. 🎧 برای ویسکال با ادمینها هماهنگ کنید. بحثهای سیاسی و عقیدتی ممنوع.
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
1 562
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
اطلاعاتی وجود ندارد30 روز
آرشیو پست ها
نه حالا میشه از دید نصحیت ببینیم بگیم میخواد اشتباهات کسی تکرار نکنه
ولی نصف هنرمندا بخاطر اینکه تو همه چی دخالت کردن منفور شدن
نمونش نوید محمدزاده
17 اوت, 16:49
خیلی سخته ن؟
یا منکه هیچی سردرنمیارم از تنطیم اهنگ فک میکنم سخته😕😂
18 اوت, 20:09
Repost from کوچههای مه گرفته
نه آنقدر که بخواهد، نه آنقدر که جرئت کند.
انگار هر بار که درونش میخواهد روشن شود، دستِ قفس روی برق را خاموش میکند.
زن با تمام این ترسها، هنوز یک چیز را انکار نمیکند، انگار یک صدای خیلی کوچک در درونش زنده است.
صدا نمیتواند بلند شود، چون بلند شدن هم هزینه دارد؛ اما همچنان راه میافتد. گاهی در خواب، گاهی در خیال، گاهی وقتی هیچکس نیست و خانه مثل یک دفتر خالی سکوت میکند. در همان سکوتهاست که زن به خودش اعتراف میکند، من مدتهاست درون آغوشی زندگی میکنم که فقط از بیرون امن است.
من مدتهاست قفس را با اسمِ محبت قاطی کردهام. اما هر چه بیشتر در قفس زندگی میکند، آزادی عجیبتر میشود.
دیگر دور نیست فقط به خاطر جغرافیا؛ دور است چون زن باورش را از دست داده.
باور کرده آزادی برای دیگران ساخته شده، نه برای او. باور کرده باید کوچکتر شود تا بماند.
باور کرده ارزشِ او به این بستگی دارد که کسی او را به عنوان لازم ببیند، نه به عنوان آزاد.
و غمِ اصلی همین است، زن میفهمد ممکن است سالها گذشته باشد بدون اینکه بفهمد در حال معامله کردن با جانِ خودش بوده.
انگار روزها مثل تکههای یخ ذوب شدهاند و او فقط دستش را گرم کرده تا متوجه نشود چه چیزی در حال سرد شدن است.
انگار هر وقت فکر کرده «خوب میشود» وقتش رسیده که قفلِ بعدی بسته شود. قفلِ بعدیِ دیگری از همان قفس.
زن وقتی در آینه میخندد، نمیداند این خنده واقعیست یا تمرینِ طبیعی بودن.
وقتی گریه میکند، کسی نمیفهمد اشک فقط اشک نیست؛ اعتراف است.
اعتراف به این که آزادی، حتی اگر نرسیده باشد، هنوز میچرخد در گوشههای ذهنش، اما چرخیدن هم بیصداست، بینتیجه.
مثل پرندهای که سالهاست بال میزند، و آسمان فقط یک واژه مانده. اما بعد، یک روزِ بیصدا میرسد.
یک روزی که دیگر نه انتظار دارد، نه توجیه. یک روز که زن میفهمد آزادی قرار نیست بیاید، آزادی قرار است فقط گذشته بماند؛ چیزی که یک بار به آن فکر کرده و از همان فکر کردن، به اندازهی یک عمر دور شده.
زن دیگر به خودش قول نمیدهد.
نه اینکه امیدوار باشد و نرسد؛ که چون درونش فهمیده، رسیدن معنا ندارد.
قفس از جنسِ زمان است. قفس از جنسِ عادت است. قفس از جنسِ این است که سالهاست راهِ خروج را فراموش کردهاند، حتی اگر راه وجود داشته باشد. و در نهایت، آغوش هم تغییر شکل میدهد.
نه به زور، نه با خشونتِ آشکار؛ با همان مهربانیِ آشنا، با همان نرمیِ بیرحم.
زن دیگر نمیفهمد چرا نفسش کم میشود.
او فقط میپذیرد؛ چون پذیرفتن، آخرین مهارتی است که هنوز بلد است.
آزادی در ذهنش مثل کلمهای تیره میماند نه برای رسیدن، برای خاطره.
و زن، آرامآرام، خاطرهی خودش را هم از دست میدهد. زن هنوز در قفس است هنوز آغوش را تحمل میکند.
هنوز از آزادی حرف میزند؛ اما فقط چون زبانش مانده.
و آنچه میمیرد، آخرین بار است، آخرین لحظهای که فکر میکند شاید هنوز راهی باشد.
رویا🪴☁️
17 اوت, 16:29
فقط یه ایرانی پلشت میتونه با غم از دست دادن عزیز ینفر کسنمک بازی در بیار د اخه...
18 اوت, 08:44
نه برعکس اخلاقای خوبشم یادت بیار
ولی یادت باشه این آدم شخصی بوده که وارد زندگیت شده که به تو درسی بده نه هميشگی باشه
17 اوت, 21:36
