Aşk ve Sırlar🌊

با 30 ممبر شروع کردم و فکر نمی‌کردم داستانی که مدت ها داشتم مینوشتم رو کسی دوست داشته باشه، شما برای من امید شدین برای نوشتن داستان جدید و چیدن کادر جدید🥹 برای نظر دادن در مورد سریال،برای به اشتراک گذاشتن علاقه هام حتی از سریال های دیگه، حتی برای دیده شدن ادیتام که برای بعضی هاشون واقعا شبانه روز زحمت کشیدم و حتی شما هم اونا رو ندیدین. با اشخاصی ک ناشناس میدن و گاهی اونجا باهم حرف میزنیم و باهم آشنا شدیم و دوست شدیم🍓 امیدوارم این جمعیت ناچیز و کوچکی که داریم روز به روز بزرگتر بشه و یه خانواده بزرگ بشیم❤️‍🔥

Iki siz 200✨️🥺

کارادنیز کیزی😭🍓

اوروچ ولم کن 😡 شرمنده دکتر خانم نمیشه اون چنگیز دلنگیز باید بفهمه اوروچ فورتونا سر دختر مورد علاقش شوخی نداره😉 اوروچ بابام میکشت میندازت زیر بزها 😥 کوچاری خودش خبر داره بسه فدا شدن برای ما دختر کارادنیز 😁 اوروچ چنگیز الان دیوونه شده بذار برم هر کاری می‌کنه 😢 النی میشه کمتر تکون بخوری دختر اولا هیچ غلطی نمیکنه و اگه اینجوریه بذار به ایسو بگم یک فیلم بگیره ازش وقت ناراحتی ببینم بخندم😂 اوروچ تو‌دیوونه ای چیزی هستی ؟😐 والا تا جایی که یادمه یک خانم دکتری بهم میگفت مالاکاس 😁 واقعا راست گفته آفرین بهش😠 خوب تیکه نور با ماشین خودت میریم🌱 باشه باشه چی بگم دیگه فقط مواظب ماشینم باش 😒 چشم دکتر خانم 💜 آفرین دکتر بی🥹❤️

— دنیز، بوراک، ایتک و سدا مهمون برنامه دولونای شدند❤️‍🔥😭

بادبان هارو ب عقب بکشین میگن فیکه

دقیقا منظورم ایناست😩💔

تروما:

ولی ما بالاتنه رو دیدیم نکنه کفش ها افتضاح باشه😩

اگر این استایل زدن رو همین‌طوری تا آخر ادامه بدن فصل اول رو ندید میگیرم

فکنم شما هنوز متوجه نیستین

من از دست رفتم شما میتونین ادامه بدین💘

متوجهین استایل النی رو؟

متوجهین آوبور بودن؟

متوجهین سکته کردم؟

اولین تیزر فصل جدید سریال 3 مهر جمعه میاد 🔥

احساس میکنم اورل خونم کم شده بیاین یه ایده خفن با یه آهنگ خفن بدین می‌خوام ادیت اورل بزنم😎

النی لبخند زد. «زندگی‌مون از دیشب شروع شده بود.» اوروچ پشت سرش راه افتاد. «درسته.» در عمارت پشت سرشان بسته شد. اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند... این روزهای ساده و معمولی... قرار است تبدیل شوند به زیباترین خاطرات زندگی‌شان. ادامه دارد... 🤍 ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

#part 329

《در آغوش راز》 یک روز معمولی... صبحانه تقریباً تمام شده بود. النی فنجان چای‌اش را روی میز گذاشت و به بشقاب‌های روی میز نگاه کرد. بعد به اوروچ نگاه کرد. «خب؟» اوروچ که آخرین تکه نان را می‌خورد، سرش را بالا آورد. «خب چی؟» «ظرف‌ها.» اوروچ چند ثانیه به ظرف‌ها نگاه کرد. بعد خیلی آرام گفت: «من دکترم.» النی ابرو بالا انداخت. «که چی؟» «دکترها ظرف نمی‌شورن.» النی خیره نگاهش کرد. «جدی؟» اوروچ سر تکان داد. «کاملاً.» النی دست به سینه شد. «پس منم دکترم.» «بله.» «پس منم ظرف نمی‌شورم.» اوروچ چند ثانیه سکوت کرد. بعد گفت: «این منطق علیه خودم استفاده شد.» النی لبخند پیروزمندانه‌ای زد. «دقیقاً.» اوروچ از جایش بلند شد. بشقاب‌ها را جمع کرد. «باشه.» النی با تعجب نگاهش کرد. «واقعاً؟» «آره.» «چرا این‌قدر زود تسلیم شدی؟» اوروچ ظرف‌ها را برداشت. «چون تازه یک روزه ازدواج کردیم.» النی خندید. «خب؟» «نمی‌خوام اولین دعوای زن و شوهریمون سر ظرف باشه.» النی بلند شد. «پس من کمکت می‌کنم.» «نه.» «چرا؟» «تو بشین.» «اوروچ...» «خانمم، امروز من می‌شورم.» النی چند لحظه نگاهش کرد. بعد لبخند زد. «باشه.» چند دقیقه بعد صدای آب از آشپزخانه می‌آمد. اوروچ کنار سینک ایستاده بود. النی هم به کابینت تکیه داده بود و نگاهش می‌کرد. اوروچ یک بشقاب را آب کشید. النی گفت: «اون هنوز چربه.» «نیست.» «هست.» «نیست.» «اوروچ.» «النی.» «بده من ببینم.» النی جلو رفت. بشقاب را گرفت. انگشتش را روی آن کشید. «دیدی؟» اوروچ نگاه کرد. «کجاش چربه؟» النی انگشتش را نشانش داد. «اینجا.» اوروچ خندید. «تو واقعاً سخت‌گیری.» «من استاندارد دارم.» «خانم دکتر، این ظرفه. بیمار نیست.» النی خندید. «اتفاقاً بیمار هم بود، تو نمی‌تونستی نجاتش بدی.» اوروچ با تعجب نگاهش کرد. «داری به مهارت‌های پزشکی من توهین می‌کنی؟» «نه.» النی بشقاب را برداشت. «به مهارت ظرف‌شوییت.» اوروچ خندید. «خیلی خب.» اسفنج را دوباره روی بشقاب کشید. «حالا خوبه؟» النی بررسی کرد. «قابل قبوله.» «بالاخره.» وقتی آشپزخانه مرتب شد، النی به ساعت نگاه کرد. «من باید برم آماده شم.» اوروچ پرسید: «کجا؟» «بیمارستان.» «امروز؟» النی برگشت. «بله، آقای فورتونا.» اوروچ لبخند زد. «فکر کردم روز اول ازدواجمون مرخصی می‌گیری.» «تو می‌گیری؟» «منم باید برم.» النی لبخند زد. «پس چرا از من انتظار داری؟» اوروچ دست‌هایش را بالا برد. «هیچی.» بعد چند لحظه فکر کرد. «ولی امشب...» «چی؟» «امشب زود برگرد.» النی نگاهش کرد. «چرا؟» «یه برنامه دارم.» «چه برنامه‌ای؟» اوروچ لبخند زد. «اگه بگم که دیگه سورپرایز نیست.» النی چشم‌هایش را ریز کرد. «اوروچ...» «بله؟» «دوباره دردسر درست نکنی.» «من؟» «بله، تو.» اوروچ جلو آمد. «قول می‌دم.» النی با تردید نگاهش کرد. «قول؟» «قول.» یک ساعت بعد... النی جلوی آینه ایستاده بود. موهایش را مرتب کرده بود و روپوش پزشکی‌اش را در دست گرفته بود. حلقه‌اش را برای لحظه‌ای نگاه کرد. بعد لبخند زد. هنوز هر بار که چشمش به آن می‌افتاد، چیزی در قلبش می‌لرزید. در گذشته... حلقه برایش معنای دیگری داشت. معنای اجبار. معنای ترس. معنای تصمیم‌هایی که خودش نگرفته بود. اما این حلقه... فرق داشت. این یکی را خودش انتخاب کرده بود. مردی که کنار او بود را خودش انتخاب کرده بود. و مهم‌تر از همه... این بار کسی نمی‌توانست زندگی‌اش را از او بگیرد. النی آرام حلقه را لمس کرد. «زندگی جدید...» صدای اوروچ از پشت سرش آمد: «با من؟» النی از داخل آینه نگاهش کرد. اوروچ پشت در ایستاده بود. کتش را پوشیده بود. موهایش مرتب شده بود. النی لبخند زد. «مگه گزینه دیگه‌ای دارم؟» اوروچ جلو آمد. «نه.» کنارش ایستاد. «نداری.» النی خندید. «خیلی مطمئنی.» «کاملاً.» اوروچ نگاهش را به حلقه انداخت. بعد آرام گفت: «هنوز باورم نمی‌شه.» النی پرسید: «چی رو؟» «اینکه بعد از همه‌چیز...» مکث کرد. «واقعاً اینجایی.» النی دستش را گرفت. «من جایی نمی‌رم.» اوروچ لبخند زد. «خوبه.» بعد ساعتش را نگاه کرد. «باید بریم.» النی سر تکان داد. «بریم.» در راه خروج از عمارت... النی ناگهان ایستاد. اوروچ برگشت. «چی شد؟» النی به سالن نگاه کرد. میز صبحانه هنوز همان‌جا بود. دو فنجان چای. یک ظرف میوه. و گل‌های سفیدی که از شب عروسی باقی مانده بودند. النی آرام گفت: «می‌دونی چیه؟» «چی؟» «فکر کنم اینجا رو دوست دارم.» اوروچ لبخند زد. «این خونه؟» النی سر تکان داد. «آره.» اوروچ دستش را گرفت. «چون خونه‌ی ماست.» النی به او نگاه کرد. «دقیقاً.» اوروچ در را برایش باز کرد. «پس خانم فورتونا...» النی از کنار او رد شد. «بله؟» «بریم زندگی‌مون رو شروع کنیم.»

النی خندید. «برو آقای فورتونا.» اوروچ رفت. النی در حالی که لبخند می‌زد، سرش را تکان داد. زندگی با اوروچ... احتمالاً قرار بود همیشه همین‌قدر شلوغ و غیرقابل پیش‌بینی باشد. اما برای اولین بار... او از این شلوغی نمی‌ترسید. چون این خانه... این صبح... این میز... و مردی که چند قدم آن‌طرف‌تر دنبال مربا می‌گشت... همه متعلق به زندگی‌ای بودند که خودش انتخاب کرده بود. اوروچ با شیشه مربا برگشت. کنار النی نشست. در شیشه را باز کرد و گفت: «بفرمایید، خانم فورتونا.» النی تکه‌ای نان برداشت. «ممنون.» اوروچ به حلقه‌ی دستش نگاه کرد. بعد به حلقه‌ی خودش. لبخند زد. «اولین صبح.» النی هم به دست خودش نگاه کرد. «اولین صبح.» اوروچ دستش را روی دست النی گذاشت. «و امیدوارم هزاران صبح دیگه هم داشته باشیم.» النی انگشت‌هایش را میان انگشت‌های او قفل کرد. «خواهیم داشت.» بیرون، خورشید کم‌کم بالاتر می‌آمد. و داخل عمارت مستقلشان... زندگی جدید اوروچ و النی، بی‌سر و صدا، از یک صبحانه‌ی ساده شروع شده بود. ادامه دارد... 🤍 ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]