خبر فوری | صدای ایران آزاد | اعتراضات

⁉️جنگ نزدیکه ‼️قیمت هر بشکه نفت به ۱۰۸ دلار رسید @seday_iran_azad

🔴 گویا سپاه بازم دوتا موشک فرستاده سمت تنگه هرمز @seday_iran_azad

رئیس مجلس نمایندگان آمریکا: با رژیم ایران نمی‌توان مذاکره کرد، زیرا قابل اعتماد نیستند. @seday_iran_azad

🚫 یک نقطه مرزی بین لهستان و اوکراین مورد حمله روسیه قرار گرفت 🔖  @seday_iran_azad

🚨 فوری | فراخوان اعتصاب بازاریان تبریز برای ۲۵ شهریور هم‌زمان با سالروز مهسا امینی، فراخوان‌هایی در فضای مجازی برای اعتصاب بازاریان تبریز منتشر شده است. در این فراخوان‌ها به گرانی، فشار اقتصادی و شرایط معیشتی اشاره شده و شعار «سَسیمیزی بوتون ایرانا چاتدیراق» نیز دیده می‌شود؛ یعنی: «صدایمان را به تمام ایران برسانیم.» 📍 تبریز | ۲۵ شهریور ، صدای ایران آزاد @seday_iran_azad

⚠️ اما یک واقعیت مهم

تاریخ نشان نمی‌دهد که یک راهبندان ساده و مستقل به‌تنهایی توانسته باشد یک حکومت دیکتاتوری را سرنگون کند. آنچه در نمونه‌های موفق‌تر دیده

می‌شود، یک زنجیره است: اعتراض → نافرمانی مدنی → اعتصاب → گسترش مشارکت اجتماعی → افزایش فشار → شکاف در ساختار قدرت

بنابراین، اهمیت راهبندان بیش از آنکه در خود «بستن خیابان» باشد، در این است که آیا می‌تواند به بخشی از یک نافرمانی مدنی گسترده و پایدار تبدیل شود یا خیر. تجربه صربستان و سودان نشان می‌دهد که زمانی که بخش‌های مختلف جامعه وارد میدان می‌شوند، اعتراض می‌تواند از یک رویداد خیابانی به یک بحران سیاسی برای حکومت تبدیل شود.

 صدای ایران آزاد 🕊️ آزادی زمانی ممکن می‌شود که جامعه، قدرت خود را در کنار یکدیگر بشناسد. @seday_iran_azad

🧩 نتیجه تاریخی چیست؟ تجربه کشورهایی که جنبش‌های اعتراضی گسترده داشته‌اند، یک درس مهم دارد:

یک اقدام به‌تنهایی معمولاً کافی نیست. راهبندان اگر جدا از جامعه باشد، ممکن است فقط یک اختلال موقت در ترافیک ایجاد کند. اما اگر در چارچوب یک جنبش گسترده و عمدتاً مسالمت‌آمیز اتفاق بیفتد، می‌تواند تبدیل به بخشی از یک فشار اجتماعی بزرگ‌تر شود. در چنین شرایطی، چهار اتفاق می‌تواند رخ دهد: ۱️⃣ نمایش گستردگی نارضایتی وقتی اعتراض فقط در یک میدان یا یک خیابان نباشد، تصور «اعتراض محدود» دشوارتر می‌شود. ۲️⃣ افزایش فشار اقتصادی و اجتماعی اعتصاب‌ها و اختلال در فعالیت‌های روزمره می‌توانند هزینه ادامه سیاست‌های مورد اعتراض را افزایش دهند. ۳️⃣ افزایش هزینه سیاسی سرکوب هرچه دامنه اعتراض گسترده‌تر شود، برخورد حکومت با معترضان می‌تواند هزینه داخلی و بین‌المللی بیشتری ایجاد کند. ۴️⃣ پیوستن گروه‌های جدید افرادی که حاضر نیستند در تجمع شرکت کنند، ممکن است از روش‌های دیگری برای نشان دادن اعتراض خود استفاده کنند.

صربستان؛ یکی از نمونه‌های مهم در سال ۲۰۰۰، اعتراضات گسترده علیه حکومت اسلوبودان میلوشویچ در صربستان شکل گرفت.

این جنبش تنها به تجمع خیابانی محدود نبود. اعتصاب کارگران، اعتراضات دانشجویی، تجمع‌های گسترده و حرکت مردم از شهرهای مختلف به سمت بلگراد، مجموعه‌ای از فشارهای اجتماعی را ایجاد کرد. در ۵ اکتبر ۲۰۰۰، هزاران معترض خود را به بلگراد رساندند و موانع ایجادشده در مسیر را پشت سر گذاشتند. در نهایت، پس از گسترش اعتراضات و اعتصابات و همراه شدن بخش‌هایی از جامعه و تغییر موضع بخش‌هایی از ساختار قدرت، میلوشویچ از قدرت کنار رفت. اما یک نکته بسیار مهم وجود دارد: این اتفاق نتیجه «راهبندان» به‌تنهایی نبود. راهبندان و اختلال در رفت‌وآمد، تنها یکی از ابزارهای یک جنبش بسیار گسترده‌تر بود.

سودان؛ وقتی اعتراض از اقتصاد به سیاست رسید

سودان نیز نمونه مهم دیگری است. اعتراضات سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ ابتدا تحت تأثیر مشکلات اقتصادی و افزایش قیمت‌ها شکل گرفت، اما به‌تدریج به اعتراض گسترده علیه حکومت عمرالبشیر تبدیل شد. در این جنبش، روش‌های مختلف نافرمانی مدنی در کنار یکدیگر قرار گرفتند: 🔹 اعتصاب 🔹 تجمع 🔹 تحصن 🔹 راهپیمایی 🔹 راهبندان و اختلال در رفت‌وآمد اعتراضات ماه‌ها ادامه پیدا کرد و در نهایت در آوریل ۲۰۱۹ عمرالبشیر، پس از حدود ۳۰ سال حکومت، از قدرت کنار گذاشته شد. باز هم باید تأکید کرد که هیچ‌کس نمی‌تواند سقوط بشیر را صرفاً نتیجه راهبندان بداند. عامل اصلی، ترکیب گسترده‌ای از اعتراضات مردمی، اعتصاب‌ها، تحصن‌ها و در نهایت تغییر موضع بخشی از ساختار نظامی بود.

🔴 «زمین‌گیر کردن ماشین سرکوب» یعنی چه؟

هر حکومت برای کنترل اعتراضات به شبکه‌ای از نیرو، خودرو، تجهیزات و امکان جابه‌جایی سریع نیاز دارد. وقتی اعتراض در یک نقطه اتفاق می‌افتد، کنترل آن برای حکومت آسان‌تر است. اما اگر اعتراض در نقاط متعدد و هم‌زمان شکل بگیرد، مسئله متفاوت می‌شود. در چنین شرایطی، حکومت باید منابع بیشتری برای کنترل خیابان‌ها و حفظ رفت‌وآمد اختصاص دهد. هدف اصلی چنین اقداماتی، در الگوی نافرمانی مدنی، درگیری فیزیکی با نیروهای امنیتی نیست؛ بلکه افزایش هزینه سیاسی، اقتصادی و اجرایی کنترل اعتراضات است.



راهبندان سراسری؛ آیا می‌توان «ماشین سرکوب» را زمین‌گیر کرد؟ صدای ایران آزاد | تحلیل

در سال‌های گذشته، در کشورهای مختلف جهان یک واقعیت بارها تکرار شده است: اعتراضات زمانی می‌توانند فشار جدی بر حکومت‌های اقتدارگرا وارد کنند که از یک تجمع محدود فراتر رفته و به نافرمانی مدنی گسترده تبدیل شوند. یکی از ابزارهایی که در برخی جنبش‌های اعتراضی مورد استفاده قرار گرفته، اختلال اعتراضی در رفت‌وآمد و راهبندان است.

 اما سؤال اصلی این است: آیا راهبندان به‌تنهایی می‌تواند یک حکومت را سرنگون کند؟

پاسخ تاریخی، خیر است. اما می‌تواند در کنار اعتصاب، اعتراضات گسترده و نافرمانی مدنی، فشار قابل‌توجهی ایجاد کند.

نخستین فراخوان توسط شاهزاده رضا پهلوی راهبندان سراسری مساوی فلج کردن دستگاه سرکوب اهمیت این فراخوان بزودی کامل توضیح داد میشود. @seday_iran_azad

درگیری مسلحانه در سراوان از بامداد شنبه امروز مابین نیروهای مردمی و امنیتی باعث کشته شدن تعدادی از نیروهای امنیتی شد و همچنین درگیری ها باعث صدای چندین انفجار در شهر شدن و هلیکوپتر های سپاه به پرواز دراومدن. @seday_iran_azad

نایا: نخست‌وزیر عراق دستور بستن گذرگاه مرزی شلمچه و چذابه با ایران را صادر کرد. و همچنین فرودگاه بصره هیچ گونه هواپیما مقصد ایران باشد قبول نمیکنه خاک بر سرت عرزشی و جمهوری اسلامی، حتی عراقم بهت پشت کرد😂 @seday_iran_azad

کشته و زخمی شدن شماری از نیروهای نظامی در پی هدف قرار گرفته شدن یک ایست و بازرسی توسط افراد مسلح در خاش. @seday_iran_azad

🇮🇷🇹🇷🚫گویا ترکیه مرز بازرگانو به روی مردم ایران بسته و اجازه نمیده مسافرین ایرانی وارد ترکیه بشن @seday_iran_azad