𝗍𝗁𝖾𝗄𝗂𝗅𝗅𝖺 > چک کنید

ㅤㅤㅤNınımųra 𓏺s #3 🦇 pk 𓏺𓏺. ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ @n1kmra duckling

ㅤ-いいえ, 𝑺tarboy !! ׅbunny ͏͏ ͏͏ 🛰】 ㅤaesthetıc જ⁀➴  ‌𝑺𝗎ꪀ𝖽𝖺𝗒 𝒻︠۫𝗈𝗋 𝗎𝗌 ⋆

ㅤㅤ # riki ’s ִ 𝓑 ֗ıte me ! ㅤ ♟ вамп : 016

‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ 𝖨 𝖺𝗆 𝗒𝗈𝗎𝗋𝗌 𝖿𝗈𝗋𝖾𝗏𝖾𝗋 , 𝖻𝖾 𝗆𝗂𝗇𝖾 𝖿𝗈𝗋𝖾𝗏𝖾𝗋 ;!

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ヷ‌─‌‌ル ‌: 🍱 poster boy ‌  ‌‌ ‌ ‌ ‌ online boyfi⎯ cpv ’s ‌ ‌ ‌

 i’m not cute. version ’s ?    ‌カン tyun ’s 🖲 02th

اولین‌ ورق،

من رفتنت را پذیرفتم؛ فقط رسیدنت را هنوز فراموش نکرده‌ام.

کلماتِ آشفته،

جایی میانِ شیارهایِ ریزِ سطحِ چوبیِ اتاق فرو رفته‌اند. حال که برایِ شما می‌نویسم، تصوراتی محو از رایحه‌ای ناشناخته و سرد، دورِ شانه‌هایِ روحم پیچیده است. قلمِ سردشده‌ام، به درازایِ عمرِ یک قو، ته‌مانده‌هایی از جوهرِ خشک‌شده را بر برگِ دفترچه‌ی کاهیِ آن روزها می‌کشاند. گویی انگشت‌هایم را در آخرین دیدار جا گذاشته‌ام؛ جایی میانِ آخرین نوازش‌ها و لبه‌یِ فنجانِ قهوه‌یِ سردشده‌یِ شما. ته‌مانده‌یِ سیگار هنوز رویِ آن میزِ چوبی و فندقی جا خوش کرده است؛ انگار باریکه‌ای سوخته از احساسی ممنوعه‌ام. ریشه‌هایِ نخستینِ درخت‌هایِ ممنوعه، گاه از پاکیزگیِ شرم برمی‌خاستند و به تمنایِ گناهی بی‌بدیل کناره می‌گرفتند. شاید ما نیز چیزی جز همین نبودیم؛ دو آدم که زیادی دیر فهمیدند بعضی چیزها را باید پیش از آن‌که دوستشان بداری، رها کنی. شمع‌ها را خاموش کرده‌ام. ایستاده بر لبه‌ای از اطمینان، در هنگامه‌یِ سحرگاهی از جنسِ نبودن‌هایتان، خواهم خواند؛ با صدایی که دیگر نمی‌دانم به کدام یک از ما تعلق دارد. و آن‌طور قدم برمی‌دارم که در انتها، دست‌هایِ شما را احساس کنم. شاید هنوز همان‌جا باشید. شاید هم تمامِ این راه را، برای رسیدن به دستی پیموده‌ام که دیگر وجود ندارد. و اگر درست در لحظه‌یِ آخر، صدایتان را شنیدم که گفتید: «من نگهت می‌دارم... نترس.» این بار، نمی‌دانم از ترس گریه خواهم کرد، یا از این‌که دیگر نمی‌توانم باور کنم کسی واقعاً مرا نگه خواهد داشت.

- پرتگاهِ حضور، ویان.

𝗌𝖾𝗇𝖽𝗂𝗇𝗀 𝗆𝗒 𝗌𝖾𝗅𝖿𝗂𝖾 𝗍𝗈 𝖭𝖠𝖲𝖠 ‌‌‌‌‌‌‌ 𝖻𝖾𝖼𝖺𝗎𝗌𝖾 𝗂𝗆 #yungi