‌‌نوراَختر

ولی بهار کی از راه می‌رسد؟

⊹بهار، آنجا که می‌رقصی، به یادم باش و عاشق باش. اگر نسیمی از میان گیسوانت گذشت، بگذار نام مرا هم با خود ببرد. اگر شکوفه‌ای بر شانه‌ات نشست، لبخند بزن؛ شاید سال‌ها پیش، آرزویی بوده که بال درآورده است. و اگر روزی تمام جهان از نور سرشار شد، بدان من همان‌جا، در روشن‌ترین گوشه‌ی بهار، هنوز به تماشای رقص تو ایستاده‌ام.

پیش از آنکه ستاره‌ها زاده شوند در تاریکی، اول دایره‌های نور خلق شدند. تو می‌گویی دایره‌ای در تو گم شده، اما نور گم نمی‌شود. شاید تنها از یاد برده‌ای که روزی از همان دایره بوده‌ای؛ حلقه‌ای بی‌آغاز و بی‌انتها، که هنوز در ژرفای جانت می‌درخشد. پس جست‌وجو نکن، به یاد بیاور.

گاهی عمیق‌ترین ریشه‌های ما در تاریک‌ترین بخش‌های وجودمان شکل می‌گیرند. جایی که هیچ نوری به آن نمی‌رسد و هیچ‌کس شکفتن آرام یک رؤیا را نمی‌بیند. اما دانه‌ها برای ماندن در تاریکی آفریده نشده‌اند. روزی فرا می‌رسد که جوانهٔ کوچک درونمان، پس از تحمل سنگینی خاک و سکوت شب‌های طولانی، سر برمی‌آورد. نه برای فرار از تاریکی، بلکه برای یافتن نوری که همیشه انتظارش را می‌کشیده است. آن هنگام می‌فهمیم که نور و تاریکی دشمن یکدیگر نیستند. تاریکی، آغوشی بود که بذر را در خود پرورش داد و نور، دستی که او را به شکوفه رساند.

«شکوفه، تاریکیِ دانه را فراموش نمی‌کند؛ همان‌گونه که نور، راه خود را مدیون شب است.»

⊹‌ در هر انسانی، گوشه‌ای خاموش وجود دارد، همانند ستاره‌ای خاموش در کهکشان؛ جایی که اندوه‌ها چون دانه‌هایی کوچک در خاک زمان پنهان شده‌اند،‌ و روزی می‌رسد که یکی از آن دانه‌ها، در سکوتی عمیق، جوانه می‌زند. نه برای آنکه تاریکی را گسترش دهد،‌ بلکه برای آنکه راه خود را به سوی روشنایی پیدا کند. شاید به همین دلیل است که نور و تاریکی دشمن یکدیگر نیستند. نور، زخمی را آشکار می‌کند که تاریکی سال‌ها در آغوش گرفته بود، و تاریکی، ارزشی را به نور می‌بخشد که بدون آن هرگز شناخته نمی‌شد. ما از دل همین تلاقی زاده می‌شویم؛‌از جایی میان ترس و امید، میان آنچه بوده‌ایم و آنچه در رؤیاهای خاموشمان می‌توانیم بشویم. و شاید زیباترین شکوفه‌های روح،‌ درست از همان خاکی سر برمی‌آورند که روزی گمان می‌کردیم فقط برای دفن رنج‌هایمان ساخته شده است.