𝙱𝚕𝚘𝚘𝚍𝚢 𝚜𝚞𝚗

الهی بگردم:) همش و خرج اینجا کردی

استارزام تموم شددد

اشتباه کردی

آره دیگه مقایسه کردم تموم شد🗣️

راست میگی یادم انداختی الان جدیی یعنی قلم به این خوبی و با قلم من مقایسه میکنی؟

آرا همیشه رو حرفت حرف می‌زد😂 :) میگم قلم تو شاهکاره نه من

جدیدا رو حرفم حرف میزنی ارا میگم قلم تو شاهکاره نه من

حقیقت رو باید بدونی و اینکه قلمت شاهکاره واقعیته تمام

حقیقت و خودم میدونم و اینکه قلمت شاهکاره واقعیته تمام

نه حقیقت رو می‌گم

دخترای عزیز پرایوت تشریف بیارید🐚

من که میدونم داری شکست نفسی میکنی

چون اینجوری نیست

معلومه که میفرمایم

دخترای عزیز پرایوت تشریف بیارید🧘‍♀

نفرمایید شما قلمت از منم بهتره🫶

شما خودت از ما سرتری

شاهکارش و بخونید لطفا:)

رویا و خیالات؛

هنوز بوی باران می‌آمد، با اینکه ساعت‌ها از تمام شدنش گذشته بود. پنجره نیمه‌باز بود و پرده با هر وزش باد، آرام به لبه‌ی میز برخورد می‌کرد. او روی مبل نشسته بود، آستین‌هایش را تا روی انگشتانش پایین کشیده و به لکه‌ی تیره‌ای روی فرش خیره شده بود؛ لکه‌ای که از عصر آن روز آنجا بود و هیچ‌کس زحمت پاک کردنش را به خودش نداده بود. کمی پیش، به خاطر او، چند نفر تاوان چیزی را پس داده بودند که شاید اگر پای کس دیگری وسط بود، هرگز به آن اندازه جدی گرفته نمی‌شد. حالا همه‌چیز تمام شده بود. آدم‌هایش رفته بودند، تلفن‌ها دیگر زنگ نمی‌خوردند و کسی جرئت نمی‌کرد حتی اسم آن سه نفر را که عزیزکرده‌اش را آزار داده بودند، در حضورش بیاورد. «پس چرا دختر روبه‌رویش این‌قدر رنگ‌پریده بود؟» سرش را بلند کرد. مرد داشت سیگارش را خاموش می‌کرد که صدای آرام او در اتاق پیچید. + من چی؟ نگاهش کرد. - تو چی؟ دختر لب‌هایش را تر کرد. انگار از همان لحظه‌ای که تصمیم گرفته بود این سوال را بپرسد، از خودش پشیمان شده بود. + اگه یه روز اشتباه کنم، به اون آدم‌های خطرناک می‌گی اذیتم کنن؟ دست مرد برای لحظه‌ای روی میز ثابت ماند. دختر سریع نگاهش را پایین انداخت، انگار از سکوتش جواب را گرفته بود. شاید باید از اول هم می‌دانست. آدمی که به خاطر او می‌توانست زندگی چند نفر را زیرورو کند، اگر روزی از خود او خشمگین می‌شد، چه چیزی جلودارش بود؟ مرد سیگار را کنار گذاشت. کمی به سمتش خم شد و با لحنی که هیچ شباهتی به چهره‌ی سردش نداشت، گفت: - آدم شاهرگش رو که نمی‌زنه. دختر دیگر تکان نخورد، به او خیره ماند. انگار جمله‌اش را شنیده بود، اما معنایش جایی میان گوش‌هایش و ذهنش گم شده بود. چند بار پلک زد، بی‌آنکه نگاهش را از صورت مرد بردارد. انتظار هر جوابی را داشت، جز این. مردی که چند ساعت پیش، بی‌آنکه حتی صدایش را بالا ببرد، سرنوشت چند نفر را تغییر داده بود، حالا با همان آرامش درباره‌ی خودش حرف می‌زد؛ انگار آسیبی که ممکن بود به او برسد، حتی ارزش فکر کردن هم نداشت. لب‌هایش کمی از هم باز ماندند، اما صدایی بیرون نیامد. چیزی درون سینه‌اش فرو ریخته بود، چیزی که تا همین چند دقیقه‌ی پیش به آن تکیه داشت؛ تصور ساده‌ای از مردی که دوستش داشت و در عین حال، از او می‌ترسید. می‌دانست مرد بی‌رحم است، اما تا این حد؟! نگاهش ناخودآگاه به دست‌های مرد افتاد. همان دست‌ها، همان انگشت‌ها، همان پوست بی‌نقصی که هیچ نشانی از اتفاقات آن روز رویش نبود. چطور ممکن بود کسی با همین دست‌ها برای دیگران کابوس بسازد و بعد، با همان آرامش، آستین لباس او را مرتب کند؟ مرد چشم باز کرد و متوجه نگاه خیره‌اش شد. دختر سریع نگاهش را گرفت. تا چشمان مرد در مغزش نفوذ نکنند،‌ وادار به گفتن چیزی شود. چون حتی خودش هم نمی‌دانست چه چیزی باید بگوید. گلویش خشک شده بود و ضربان قلبش را تا نوک انگشتانش حس می‌کرد. می‌خواست چیزی بپرسد، چیزی بگوید که ثابت کند حرف‌هایش را فهمیده، اما ذهنش از کار افتاده بود. برای اولین بار، «نمی‌دانست باید به مرد نزدیک‌تر شود یا از او فاصله بگیرد». و بدتر از همه این بود که با وجود تمام ترسی که زیر پوستش می‌دوید، حتی یک لحظه هم نتوانسته بود تصور کند که شاید دیگر دوستش نداشته باشد.

شاهکارش و بخونید لطفا:)