آستانه‌ی مبهمی

پرتگاهی بود، درحال انس گرفتن با طبیعت بودم و فکرهای بسیاری به تو می‌کردم، تا حدی در افکار تو غرق شده بودم که پاهایم ول رفت و تا تهه‌ دره چپ و راست می‌شدم، سنگهای گوناگونی به گیجگاهم ضربه می‌خورد و ناقص می‌شدم، اما هنوز درحال قدم زدن در رویای تو بودم. من چنین بودم، تو چه بودی؟ یک رهگذر؟.

آرمین

@iwantbekind

نمی‌دانم دارم روزهایم را می‌کشم، یا روزهایم مرا می‌کشند. در هر صورت جنایتی درحال وقوع است. آستانه‌ی مبهمی

من خود بلای خویشم، از خود کجا گریزم؟ آستانه‌ی مبهمی

رویای متلاشی شده‌ی من متلاشی تر از مبهمیاتِ یک انسان عاشق و به گور رفته بود، سیاهیِ مطلق رو به رویم همانند آینه پاک، زلال نمایان می‌شد و من تعجبی نمی‌کردم طبیعی بود، چرا طبیعی بود؟ سوال این است چرا نباشد؟ از طفولیت تا به امروز به ما یاد دادند اهورا مزدا نگهدار ماست، نگهدارِ اخلاق و راز دارنده‌ی ماست، پس چرا کل اطرافیان از درد دلم با خبر شدند؟ چرا اخلاقم را تند تر از بد دهنی کرده، من اعتقادی ندارم حقیقت را بخواهید، چون یک مثال از روزهای دیرین میزنم، می‌گفتند که اهورا مزدا یار ماست اما یارِ شبهای سرد من یارم بود، که اکنون وجود ندارد، آن را خیال می‌کردم فقط اندکی برای همدرد بودنم باشد، ناخودآگاه چنین داستان های ورد زبانم می‌آید و اورا جای گفتار، نوشتار می‌کنم، دریچه های بسته دگر باز نمی‌شود حتی اگر با فولادِ سنگین به او ضربه بزنیم، دگر راه فرار نداریم اگر داشتیم از زندگی فرار می‌کردیم، درست است که هر روز داریم از زندگی فرار می‌کنیم اما در واقعیت داریم از افکارِ شیاطینیِ خودمان فرار می‌کنیم، پریشانی و خلسه روح شدم، بودم دوباره می‌شوم و خواهم بود، طوفانِ درونم مخزنِ جملاتم را از پا در می‌آورد، واقعاً دیوانه شدم چون وجهه کلماتم تاریک تر از چشمانِ‌ یک فقیر است، شاید مرا تمسخر کنید اما گاهی اوقات که به کوه می‌روم گَله ای را می‌بینم پر از گوسفند های چاق، و یک سگِ لاغرِ گَله، آرزو می‌کنم حتی آن سگ باشم اما چنین که هستم نه...

آرمین

@iwantbekind

یاد تو هرجا باشد باکی نیست، تویی که یادت مرا به هرجایی میبرد.

آرمین

به خیابان باز می‌گردیم آستانه‌ی مبهمی