[کُنجِ‌دِنجِ‌خیالم]

یادآوری: یه وقت‌هایی وسط این مسیر، اون‌قدر درگیر تعداد تست‌ها، ساعت‌های مطالعه، عقب‌افتادگی‌ها و نتیجه‌ی آزمون‌ها می‌شی که یادت می‌ره اصلاً برای چی این راه رو انتخاب کردی. یادت می‌ره پشت تمام این تلاش‌ها، تصویری از آینده وجود داره که بارها توی ذهنت ساختیش؛ آینده‌ای که قراره توش انتخاب‌های بیشتری داشته باشی، چیزهای تازه‌ای تجربه کنی و به جایگاهی برسی که امروز فقط می‌تونی تصورش کنی. قرار نیست هر روز با انگیزه از خواب بیدار بشی یا همیشه از عملکردت راضی باشی. بعضی روزها همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌ره، بعضی مباحث سخت‌تر از چیزی می‌شن که انتظار داشتی و گاهی نتیجه‌ی تلاشت رو همون‌طور که می‌خوای نمی‌بینی. اما هیچ‌کدوم از این‌ها به معنای بی‌ثمر بودن راهی نیست که داری می‌ری. یادت باشه تو فقط برای یک رتبه درس نمی‌خونی؛ داری برای حق انتخاب کردن، مستقل‌تر شدن و ساختن زندگی‌ای تلاش می‌کنی که دوست داری تجربه‌اش کنی. برای روزهایی که قراره با اشتیاق از دانشگاهت حرف بزنی، برای رؤیاهایی که هنوز فرصت زندگی کردنشون رو نداشتی و برای تمام تجربه‌هایی که بیرون از این روزهای تکراری انتظارت رو می‌کشن. پس نه با یک روز خوب مغرور شو و نه با یک روز بد ناامید. قرار نیست مسیر همیشه هموار باشه؛ مهم اینه که بدونی هر بار که برمی‌گردی و دوباره شروع می‌کنی، داری به خودت ثابت می‌کنی که هنوز برای خواسته‌هات ارزش قائلی. این روزها تموم نمی‌شن که فقط ازشون عبور کرده باشی؛ قراره یه روز به عقب نگاه کنی و ببینی چقدر از آدمی که می‌خواستی بشی، رو همین روزها ساختی. 🤍