fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

تراپیست:))

تراپیست:))

رفتن به کانال در Telegram

نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
906
مشترکین
-1024 ساعت
-597 روز
-18330 روز
آرشیو پست ها
یه روزایی هست که حتی خودت هم نمی‌فهمی دقیقاً چی کم داری. همه‌چیز سر جاشه، با آدما حرف می‌زنی، می‌خندی، کاراتو انجام می‌دی، ولی یه حس مبهم ته دلت می‌گه یه چیزی دیگه مثل قبل نیست. نه می‌شه اسمشو دلتنگی گذاشت، نه ناراحتی؛ فقط انگار یه تکه از اون آدمی که قبلاً بودی، وسط راه جا مونده و هرچقدر هم دنبالِش بگردی، پیداش نمی‌کنی.
14 سپتامبر, 18:07

بدترین قسمتِ بعضی تصمیم‌ها اینه که هیچ‌کس مجبورِت نکرده بود بگیریشون؛ خودت انتخابشون کردی، با اطمینان جلو رفتی و حتی فکر می‌کردی داری بهترین کار ممکن رو انجام می‌دی. بعد که نتیجه‌شون رو می‌بینی، نمی‌تونی تقصیر رو گردن کسی بندازی. فقط می‌مونی و یه عالمه «کاش» که هیچ‌کدوم قرار نیست چیزی رو برگردونن. شاید برای همینه که بعضی اشتباه‌ها بیشتر از بقیه درد دارن؛ چون نمی‌تونی از کسی جز خودت بابتشون ناراحت باشی.
14 سپتامبر, 16:30

یه چیزی که با بزرگ‌تر شدن فهمیدم اینه که همه‌چی قرار نیست معنی عمیقی داشته باشه. بعضی اتفاق‌ها فقط اتفاقن، بعضی آدم‌ها فقط برای مدت کوتاهی وارد زندگی‌مون می‌شن و بعضی سؤال‌ها هم جواب خاصی ندارن. لازم نیست برای هر چیزی دنبال دلیل بگردیم یا از هر اتفاقی یه درس بزرگ بسازیم. بعضی روزها فقط باید بگذره؛ بدون اینکه مجبور باشی ازش چیزی یاد بگیری یا وانمود کنی قوی‌ترت کرده.
14 سپتامبر, 14:31

دلم می‌خواست همه‌چی مثل قبل باشه، ولی بعضی چیزا وقتی خراب می‌شن، حتی اگه درستشون کنی، دیگه حسِ قبل رو ندارن.
14 سپتامبر, 12:39

photo content
14 سپتامبر, 03:01

فوبیای "شاید داره تحملت میکنه" دارم.
14 سپتامبر, 01:33

یه وقت‌هایی نیست که دلم بخواد کسی برگرده یا چیزی مثل قبل بشه. فقط یه حس عجیبی دارم که انگار مدت‌هاست دارم زندگی خودمو از بیرون تماشا می‌کنم؛ می‌خندم، حرف می‌زنم، می‌رم بیرون، با بقیه وقت می‌گذرونم، حتی برای چیزای کوچیک ذوق می‌کنم، ولی تهِ همه‌ی اینا یه جای خالی هست که خودمم دقیق نمی‌دونم از کی اونجاست. بدترش اینه که دیگه حتی دنبال اسم گذاشتن روش هم نیستم. فقط یاد گرفتم باهاش کنار بیام و طوری رفتار کنم که انگار چیزی کم نیست.
13 سپتامبر, 21:15

چطور می‌توانی انقدر ساده از کنارِ این خاطرات بگذری؟ یعنی هیچ‌چیز، هیچ آهنگی، هیچ خیابانی، حتی برای یک ثانیه هم تو را به یاد من نینداخت؟ یعنی خاطره‌های ما انقدر بی‌اثر بودن که حتی با صدایِ قطره‌های بارون روی شیشه هم زنده نشن؟ انگار من تنها کسی بودم که توی این شهر، هنوز دنبالِ ردِ پاهامون می‌گردم.
13 سپتامبر, 18:31

هیچ‌کس نمی‌فهمه چقدر سخته وقتی یه عالمه حرف توی دلت داری، ولی دیگه نمی‌دونی باید به کی بگیشون؛ آخرش هم همه‌چیز می‌مونه تهِ دلت و خودت می‌مونی با فکرایی که هر شب دوباره برمی‌گردن.
13 سپتامبر, 17:22

تو پیام ندی، یکی دیگه میده اما من حوصلشو‌ ندارم جواب بدم.
13 سپتامبر, 16:36

یه مدت فکر می‌کردم برای خوب شدن فقط باید زمان بگذره، ولی هرچی گذشت بیشتر فهمیدم بعضی چیزا با زمان حل نمی‌شن؛ فقط یاد می‌گیری چطور باهاشون زندگی کنی، چطور وسط خنده‌هات یادت نیاد، چطور شب‌ها کمتر بهشون فکر کنی و چطور یه روز بفهمی دیگه اون چیزی که یه زمانی داغونت می‌کرد، فقط یه خاطره‌ست.
13 سپتامبر, 14:25

عجیب‌ترین بخش بعضی خاطره‌ها اینه که هیچ اتفاق بزرگی توشون نیست؛ نه دعوایی، نه خداحافظی‌ای، نه جمله‌ای که بشه بهش اشاره کرد و گفت «همه‌چیز از اینجا خراب شد». فقط چند تصویر معمولی می‌مونه؛ یه مسیر آشنا، یه آهنگ، یه صندلی خالی، یا حتی طرز خندیدن کسی که دیگه مدت‌هاست ندیدیش. بعد می‌فهمی چیزی که از گذشته دلتنگش شدی، خودِ اون روزها نیست؛ نسخه‌ای از خودته که اون موقع هنوز نمی‌دونست قرار نیست همه‌چیز همون‌طور که هست باقی بمونه.
13 سپتامبر, 06:23

هیچ‌کس از اون لحظه‌ای که حالش بد شد شروع نکرد؛ یه عالمه چیز کوچیک جمع شد، یه عالمه «اشکالی نداره» گفته شد، تا رسید به جایی که دیگه حتی نمی‌دونی دقیقاً چی داره دلتو می‌گیره.
12 سپتامبر, 17:32

من از اون آدمام که اگه چیزی برام مهم باشه، هزار بار از کنارش رد می‌شم، ولی یه بار که ازش دل بکنم، حتی نگاه کردن بهش هم برام غریبه می‌شه.
12 سپتامبر, 16:42

یه جایی می‌فهمی دیگه دلت نمی‌خواد چیزی رو درست کنی؛ نه چون برات مهم نیست، چون زیادی تلاش کردی و هر بار یه تیکه از خودت رو وسطِ همون تلاش‌ها جا گذاشتی. دیگه فقط می‌خوای چیزایی که قراره بمونن، بدون خواهش و توضیح بمونن؛ و چیزایی که قراره تموم بشن، بیشتر از این ازت چیزی نگیرن.
12 سپتامبر, 16:31

یه روز می‌فهمی بعضی از آرزوهات رو واقعاً نمی‌خواستی؛ فقط فکر می‌کردی اگه بهشون برسی خوشحال می‌شی. بعد می‌رسی، نگاهشون می‌کنی و می‌بینی اون حسِ قشنگی که منتظرش بودی، هیچ‌وقت همراهشون نیومده. انگار تمام این مدت دنبال چیزی بودی که حتی خودت هم نمی‌دونستی چیه. و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا همین باشه؛ اینکه بفهمی بعضی رویاها فقط برای دویدن ساخته شده‌ان، نه برای رسیدن.
12 سپتامبر, 12:14

photo content
12 سپتامبر, 05:23

آدم بعضی چیزا رو پشت سر می‌ذاره، ولی ردشون تا مدت‌ها باهاش می‌مونه؛ نه اون‌قدر پررنگ که هر روز بهش فکر کنه، نه اون‌قدر کم‌رنگ که بشه گفت فراموششون کرده.
11 سپتامبر, 18:01

عجیب‌ترین غم اینه که یه آهنگ رو پلی کنی، همون آهنگی که یه زمانی حالتو خوب می‌کرد؛ ولی این‌بار فقط چند ثانیه‌ش کافیه بفهمی دیگه اون آدمِ قبلی نیستی.
11 سپتامبر, 17:31

من از اون آدمام که اگه یه چیزی رو از دست بدم، بیشتر از خودش، به خودم فکر می‌کنم؛ به اینکه چرا انقدر بهش اجازه دادم برام مهم بشه. به تمام لحظه‌هایی که می‌تونستم جور دیگه‌ای رفتار کنم، به حرفایی که نگفتم و تصمیمایی که نگرفتم. شاید عجیب باشه، ولی بیشتر از شکست خوردن، از این ناراحتم که یه مدت طولانی خودمو وسط چیزی گذاشتم که آخرش هیچ شباهتی به چیزی که تو ذهنم ساخته بودم نداشت.
11 سپتامبر, 16:30