ㅤㅤ‌𝖠𝗌𝗍𝖾𝗋𝗂𝗈𝗇𝖾

ㅤ‌‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ㅤ‌‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ㅤ‌‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ㅤ‌‌ ‌ ‌‌ ‌‌ نــوازنـده سکـ‌وت ㅤ‌‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌

در سکوت شب، نوایی در تاریکی پیچید؛ نوایی که هیچ‌کس نمی‌دانست نواختهٔ دست چه کسی‌ست. در میان چوبه‌های خاک‌خورده، یا به گفته‌ی دیگران خانه‌ی چوبی‌ای، گویی کسی نشسته و به آرامی تارهای گیتارش را نوازش می‌کند؛ نوازش‌هایی که بر روی فرت‌هایش تند می‌رقصند، گویی دو پای گرفته و با نوای سالسا همراه شده‌اند. ولی نوایی که به گوش می‌رسید، آشنایتی با موسیقی آزادی نداشت. آن نوا، مهمانی از غم بود، و شاید مهمانی از دلتنگی که دیگر در کنج سینه‌اش جای نمی‌گرفت و بر روی گیتار نواخته شده بود. سؤال هر رهگذری این است: او کیست؟ چه کسی موسیقی‌ای می‌نوازد که مملو از احساسی، هرچند نه چندان خوش، است؟ جواب هر سؤال بی‌پاسخ ماند؛ نه کسی نامی از او داشت و نه یادی. گویی در آن خانه‌ی چوبی، روحی نوازنده‌ی گیتار شده و آدمی را محبوس خود کرده است؛ خانه‌ای چوبی با پنجره‌هایی عظیم از آسمانِ سقف تا سنگ‌های زمین، ولی چیزی در آن دیده نمی‌شود. دقایق می‌گذشت و می‌گذشت، و آن موسیقی به اوج‌های خود نزدیک‌تر می‌شد. با نواخته شدن هر آکورد، درد سرکوب‌شده‌ای جدید فریاد زده می‌شد. و شاید آن موسیقی، تنها موسیقی نبود؛ همان‌طور که در دل خود غم و اندوهی داشت، نوازنده‌اش نیز می‌نواخت تا باری از دل کوچک خود بردارد. موسیقی در اوجی باشکوه آرام گرفت، و دانه‌به‌دانه حرکت بر روی فرت‌ها کوتاه و کوتاه‌تر شد. با آرام گرفتن آن، من نیز از دنیایی که بر روی زمین نبود، رهایی پیدا کرده بودم. دیگر کسی نبود، نه رهگذری و نه آشنایی. گویی شهر از آدم‌هایش خالی شده بود؛ من مانده بودم و خانه‌ای چوبی. کنجکاوی‌ام اجازه‌ی گذر همچون رهگذری نمی‌داد. قدم‌های کوتاهی برداشتم تا به درِ چوبی‌ای رسیدم. به‌آرامی تقه‌ای زدم و با صدایی گوش‌خراش، مهمان آن خانه شدم. به‌دور از انتظار، دخترکی بر روی صندلی نشسته بود و گیتارش را در آغوش داشت؛ دخترکی که لباسی قرمز به تن داشت و توری قرمز رویش را پوشانیده بود. چند قدمی نزدیک‌تر شدم، و به نیت ادب، زانویم را بر روی خاک نهادم و مقابل دخترکی نحیف زانو زدم. به‌آرامی، توری‌ای که صورتش را نهان کرده بود، کنار زدم؛ و چشمانم گیرای دو مروارید سیاهش شد. عمیق و غم‌دار. آری، درست فکر می‌کردم؛ این دختر باری سنگین بر روی قلبش به دوش می‌کشد؛ باری که دلداری برای همراهی‌اش ندارد. دست‌هایم به‌آرامی دستان زیبایش را گرفت و بوسه‌ای مهمان آن دو کرد. لبخندی بر روی لب‌هایم جای گرفت و با لحنی آرام، که فقط دو گوش شنوا داشتند، نجوایی سر دادم. + دخترک نوازنده، لقبی برازنده؛ ولی دخترک، مرا با غم‌هایت شریک می‌کنی؟ گویی لبخندی که بر لب‌هایم مهمان شده بود، مرا ترک کرد و همراه آن دختر شد. نمی‌دانستم دلیل آن غم چیست، ولی نوایی در دلم زمزمه می‌کرد که آن دختر به کسی نیاز دارد؛ کسی که در این غم، همراهی‌اش کند. – می‌خوای یه قطعه‌ی دیگه برات بنوازم؟

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌🦢 ‌ ‌ ‌ ‌ℒ'𝖠𝗆𝗈𝗎𝗋 ‌ 𝒟𝖾 ℳ𝖺 𝒱𝗂𝖾 𝑁ow the sun's out, 𝑤e're feeling its sweet 𝑙ight 𝑊aves are 𝑐rashing, 𝑡hey're 𝑓lying those long 𝑘ites 𝐴nd I can see it, 𝐼 can see where our 𝑙ives go 𝑆ee you sailing 𝑎cross so many 𝑜ceans, oh, 𝑦eah

ㅤㅤ≼ 🪶 ≽    felix of rime ㅤㅤechoes of the frost dew.

یـادتہ‌ ࢪوز اولے کـه همو دیـدیـم؟ عیـن فࢪشتہ‌ ها بـودی. تـا دیدمـتـ یهو قلبـم وایسـاد..نمیـدونستـم چہ‌ حسیہ‌، فقط میـدونستـم توࢪو می‌خـوامـ.

ㅤ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ㅤ ‌𝖾𝗌𝖼𝖺𝗉𝗂𝗇𝗀 𝗂𝗇𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 ﹙𝗎𝗇𝗄𝗇𝗈𝗐𝗇‌﹚🌟 ． ㅤ ‌ ‌ ‌ㅤ ‌ ‌ ‌ㅤ ‌ ‌ ‌ ‌ㅤ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌𝗀𝗋𝖾𝗒𝗉𝖺𝖼𝗄 ‌ ‌ㅤ ㅤ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ㅤ ‌ ‌ ‌ ‌ㅤ ‌ ‌ㅤㅤ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌𝖺𝗆𝗈𝗋𝗂𝗇,𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗍𝗈 𝗆𝖺𝗄𝖾 𝗎𝗋 ㅤ ㅤ‌ ‌ ‌‌ ‌𝖺𝖼𝖼𝗈𝗎𝗇𝗍 𝗌𝗁𝗂𝗇𝖾🌟

‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌:🌑 ຼִ ‌︲ ‌‍‌ 𝓘n the 𝓓esert of 𝓤s ‌,       ‌‌‌‌  ‌‌‌‌‌𝓐ll our 𝓣ears turned to 𝓓ust. ‌ ‌‌‌ ‌  ㅤ‌ ‌ ࣭︶‌֟⏝ ‌ ׄ     ִ  ⏝֟︶ ‌࣭     

ممنونم دورتبگردم ، خوشحالم موردعلاقت بوده