eerilyschtum.

“my dreams are low, they're sick and must be addressed, they're young girl's dreams. true some do it and shoot, like the penny-lit stars, what I was just rude, like the scary hairs on our singing hoof, like the scary hairs on our singing hooves, they move, a family fool, but it's you, I can swoon inside me, then you'll accept my things, a coloured star, but I feel strong, luck when bound lonely to lars, when I'm empty headed, see and saw bounce me back to you, will you? see and saw bounce me back to you, will you? will you? my dreams are low, they're sick and must be addressed, they're young girl's dreams. see and saw bounce me back to you, will you? see and saw bounce me back to you, will you? will you? see and saw bounce me back to you, see and saw bounce me back to you, see and saw bounce me back to you, will you? see and saw bounce me back to you, see and saw bounce me back to you, see and saw bounce me back to you, will you?”

⋆.ೃ࿔*:･Forward this message and I'll tell you which witch you are ( for example) based on ur vibe

Limit : 16

”ما همه دنیایی را که در آن به سر می‌بریم، بازتاب می‌دهیم. حتی اگر فیلمی تاریخی بسازی، زمانهٔ خودت را بازتاب می‌دهی. اگر دقت کنی، فیلم‌های تاریخی نیز، بسته به اینکه چه موقع ساخته شده‌اند، با هم متفاوت‌اند. در لحن و مضامین آن‌ها نوعی حساسیت وجود دارد که با تغییر دنیا دستخوش تغییر می‌شود.“ — صید ماهی بزرگ، از دیوید لینچ

”چیزهای تیرهٔ زیادی در دنیای کنونی ما را دربرگرفته‌اند. غالباً فیلم‌ها نیز همین دنیایی را بازتاب می‌دهند که در آن به طر می‌بریم. آن‌ها قصه‌اند و قصه‌ها همیشه باید کشمکش داشته باشند. قرار است فراز و فرود و خیر و شر در آن‌ها باشد.“ — صید ماهی بزرگ، از دیوید لینچ

— Pearl, 2022 Dir. Timon C. West

— The Opposite Sex, 1956 Dir. David Miller

“now that it's time, now that the hour hand has landed at the end, now that it's real, now that the dreams have given all they had to lend, I want to know, do I stay or do I go? and maybe try another time, and do I really have a hand in my forgetting? now that I've tried, now that I've finally found that this is not the way, now that I turn, now that I feel it's time to spend the night away, I want to know, do I stay or do I go? and maybe finally split the rhyme, and do I really understand the undernetting? yes, and the morning has me looking in your eyes, and seeing mine, warning me to read the signs carefully, now that it's light, now that the candle's falling smaller in my mind, now that it's here, now that I'm almost not so very far behind, I want to know, do I stay or do I go? and maybe follow another sign, and do I really have a song that I can ride on? now that I can, now that it's easy, ever easy all around, now that I'm here, now that I'm falling to the sun-lights, and a song, I want to know, do I stay or do I go? and do I have to do just one, and can I choose again if I should lose the reason? yes, and the morning has me looking in your eyes, and seeing mine, warning me to read the signs more carefully, now that I smile, now that I'm laughing even deeper inside, now that I see, now that I finally found the one thing I denied, it's now I know, do I stay or do I go? and it is finally I decide, that I'll be leaving in the fairest of the seasons.”

”به‌نظرم خطرناک است اگر بگویم زن یک فیلم مظهر همه زنان یا مرد یک فیلم مظهر همهٔ مردان است. برخی منتقدان شیفتهٔ تعمیم دادن‌اند. ولی درست است که بگوییم آن شخصیت خاص، در این قصهٔ خاص، آن مسیر خاص را می‌پیماید. آن چیزهای خاص دنیای مختص به خود را خلق می‌کنند؛ همان دنیایی که گاهی میل داریم واردش شویم و تجربه‌اش کنیم.“ — صید ماهی بزرگ، از دیوید لینچ

”همه‌چیز ایده است. اگر با ایده روراست باشی، هرچه را واقعاً بخواهی به تو می‌گوید. کار را آن‌قدر ادامه می‌دهی تا شبیه ایده‌ات شود، حس آن را بدهد و صدای آن را داشته باشد، یعنی عین آن شود. تجربهٔ عجیبی است چون اگر از مسیر منحرف شوی، خودت می‌فهمی. می‌دانی چه موقع کار غلطی می‌کنی، چون نادرستی آن حس می‌شود. کار به تو می‌گوید:"نه، نه، این با آنچه ایده می‌گفت یکی نیست.". وقتی هم که در مسیر درست بیفتی، درستی آن حس می‌شود. نوعی شهود در کار است: هم‌زمان با کار، احساس — فکر می‌کنی.“ — صید ماهی بزرگ، از دیوید لینچ

”حس فیلم تا حد زیادی مرهون صداست. خلق روح مناسب با مکان، حس درست فضای بیرون، یا صدای درست گفت‌و‌گوها همچون نواختن ساز است.“ — صید ماهی بزرگ، از دیوید لینچ

طی این چندوقت اخیر خیلی به حشرات و مطالعه حشرات علاقه پیدا کردم. نظم جسم و جزئیاتی که بدن کوچیکشون داره خیلی عجیب و جالبه.

“sometimes I wonder if you were the one, when you opened the door, cracked me wide open, something about it doesn't sit right with me, and how could it be? when I walk away, it always comes in threes, we don't get on, can't make you laugh, personality, but I don't invest the way I'd prefer, someone to in me, I really hate to admit it, I put my pride on the line, 'cause when I met you, I knew it, I'd thank you for your time, I'd thank you for your time, thank you for the time, sometimes I want somebody to see me, how you opened my doors and left them wide open, why doesn't this happen more naturally? if I tried, maybe, when you're lonely, you'll just do anything to drink it all up, the feeling, it's the memory, that's when it all aligns, I can really see what you meant to me, I really hate to admit it, I put my pride on the line, 'cause when I met you, I knew it, I'd thank you for your time, I'd thank you for your time, thank you for the time, all because of you, all because of you, I really hate to admit it, I put my pride on the line, 'cause when I met you, I knew it, I'd thank you for your time, I'd thank you for your time, thank you for the time.”

یکی از دلایلی که این فیلم رو برای من خیلی عزیز کرده، شخصیت اصلیشه. وقتی ادیث کلور رو دیدم، یاد مامان‌بزرگم افتادم، کسی که چند سال قبل از به دنیا اومدن من از دنیا رفته و من هیچ‌وقت فرصت نکردم ببینمش. با توجه به عکس‌هایی که ازش دیده بودم، به نظرم ادیث خیلی شبیه مامان‌بزرگم بود و وقتی عکسش رو به مامانم نشون دادم، اون هم تأیید کرد که واقعا شباهت زیادی بینشون هست. شاید دلیل خاص یا مهمی به نظر نرسه، اما دیدن اون شباهت یه حس دلگرمی عجیبی توی وجودم روشن کرد، انگار برای چند لحظه، از طریق یک شخصیت خیالی، به کسی نزدیک شدم که هیچ‌وقت فرصت شناختنش رو نداشتم.