مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

تنها عبور سایه‌اش کافی بود تا سکوتی سنگین بر فضا حاکم شود. او یک انسان عادی نبود؛ فرمانده‌ای بود که نامش پیش از خودش وارد میدان می‌شد. مردی با قدرتی خاموش، شبیه ببری زخمی که همه می‌دانستند نزدیک شدن به او بهای سنگینی دارد. چهره‌اش همیشه در مرز میان نور و تاریکی پنهان بود و نگاه سردش، شکوهی داشت که همزمان تحسین و ترس را برمی‌انگیخت. اما هیچ‌کس نمی‌دانست پشت آن دیوارهای نفوذناپذیر، چه روحی زندگی می‌کند. درونش کتابی ممنوعه بود؛ با صفحاتی پر از زیبایی، زخم و رازهایی که سال‌ها قفل مانده بودند. زیرا بعضی آدم‌ها برای شناخته شدن ساخته نشده‌اند؛ فقط باید از دور ایستاد و عظمتشان را تماشا کرد.

https://t.me/Doomedthv

💭فور کن به دو چنل رندوم ستاره کوچولو بدم!

جوین باش