حِیرانی؛

-زن- شعرِ زنده‌یِ زندگی است. احساساتش ،تپش های قلب جهان اند، شوریدگی اش موسیقیِ خاموش نشدنی عشق است؛ او می خندد، می‌گرید، می‌نویسد، می‌رقصد. و هر لحظه را با جانِ بی قرارش زندگی‌میکند، زنانگی راز زیبای هستی است؛ نه برای رام شدن بلکه برای درخشش برای جاری شدن برای افریدن عشق ،شور و احساس قدرت یک زن است ، نه ضعفِ او!

به این جهانِ غم‌آلوده‌‌ای که می‌گذرد؛ چنین حزین و غمین، بهرِ خلق ثانیه‌هاش تو را عزیزِ ندیده، نیاورم اِی‌‌کاش...

"محدثه‌محمودلو"

خوشا به حالت،دبوره. خداوند به تو رحم کرده است؛ تو مرده‌ای و در خاک شده‌ای، دل او برایِ من نسوخته، چون من مرده‌ام و زندگی میکنم.

"ایوب،یوزف‌روت"

تو را می‌خواهم اِی دیرینه دلخواه؛

"هوشنگ‌ابتهاج"

کجایي تا اضطرابِ جهان‌ را کنارِ تو، در بوسه‌اي کوتاه، خلاصه کنم؟!

از من جدا مَشو که توام نورِ دیده‌ای آرامِ جان و مونسِ قلبِ رَمیده‌ای...

"حافظ"

فردا آمدنیست حرفی در میان نیست اما از کجا؟در ارابه‌یِ او ماهم بوده باشیم؟!

قهوه‌اش را تمام کرد و گفت: چطور انقدر خوب دیگران را دلداری می‌دهی؟ خندیدم و گفتم حرف هایی را میزنم که دوست داشتم دیگران برایم بگویند؛