‹جآن دَرد›

دیدم که آدمی؛ از آدمی دریغ میشود...

عزیزِ دورِ من

دلم می خواد بهت زنگ بزنم ازت بپرسم: خوب شد؟ دنيا بعد من به سازت رقصید؟ کارت جور شد؟ نگرانیات برطرف شد؟ از سردرگمی ذهنیت نجات پیدا کردی؟ بر وفق مراد پیش میره همه چی؟ حالا که من نیستم خوبه؟ آسمون آبی تر شده؟ قهوه ت نوشیدنی تر شده؟ زندگیت قشنگ تر شده؟ کبوتر جلد خوشبختی نشست رو شونه هات؟ کاش خوب باشی؛ کاش با از دست دادن من چیزهای مهم و ارزشمندتری به دست آورده باشی کاش خوب باشی قربونت برم! کاش.

عزیزِ دورِ من

کاش خداوند عمرِ باقی مانده مرا به تو ببخشد

وقت رفتن دیدمش!چشم هایش نگران بود حرفی از دل بر لبش ماند و سکوتش بی امان بود

عزیزِ دورِ من

تهران برود بی تو به یغما،به جهنم این شهر پر از حادثه را دوست ندارم

با من دلت نبود...فقط وانمود بود با من بگو که حق من اینها نبود؛بود؟

بیا وُ سرنوشتِ من باش! آخه یادمه عزیزجون همیشه میگفت کسایی كه تو سرنوشتِ هم باشن، به همديگه برميگردن، ممکنه دور باشن یا شايد دور بشن اما دیر و زود داره وُ سوخت و سوز نداره بالاخره همو پيدا میكنن و بهم میرسن...

عزیزِ دورِ من

تو هم دلتنگی و هم بی‌قراری در خیالاتم تو من را دوست داری عاشق این احتمالاتم…

می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانهٔ خویش به خدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانهٔ خویش می برم تا که در آن نقطهٔ دور شستشویش دهم از رنگ گناه شستشویش دهم از لکهٔ عشق زین همه خواهش بیجا و تباه می برم تا ز تو دورش سازم ز تو ، ای جلوهٔ امید محال می برم زنده بگورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال ناله می لرزد ، می رقصد اشک آه ، بگذار که بگریزم من از تو ، ای چشمهٔ جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من به خدا غنچهٔ شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعلهٔ آه شدم صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست می روم ، خنده به لب ، خونین دل

به وقت پرواز,۴مهرماهِ۰۵💔

تو از دیوانه بودن قصه های جالبی گفتی من اما با جنون خویش هر دم زندگی کردم

در خیابان‌هایی که هرگز آمد و شد نداشتی؛ در ساعاتی که می‌دانستم مشغولِ کار هستی، در خانه‌هایی که اصلا صاحبانِ آن‌ها را نمی‌شناختم، همیشه منتظرت بودم.

عزیزِ دورِ من

به خوابم بیا... دل نمیداند که رفته ای!

عزیزِ دورِ من

به خوابم بیا... دل نمیداند که رفته ای!

بیا كه پاییز رسید، بیا كه موعد غروب‌های متروک رسید، من تحمل غروب‌های پاییز را ندارم. اصلا دلم در عصرهای پاییزی بدجور بهانه‌گیر میشود. بیا که فصل نارنجیِ نارنگی رسید، نارنگی‌های بدون حضور تو، مگر عطر دارند؟ محبوب من، من دلم نوبرانه میخواهد' انار ، پرتقال ، نارنگی ، طعم گسِ خرمالو.. بی حضورت، هیچ کدامشان نمیچسبند' بیا که فصل نوبرانہ‌ها رسید' همان فصل خیابان‌های نم خورده، همان شب‌های سرد و صدای باران' راستی، من از صدای صاعقه بی حضورت میترسم، بیا که باران و صاعقه در راه‌اند. در فصلی عاشق، همان فصلی کہ خیس شدن زیر باران؛ عالمی دارد. که صدای خش‌خش برگ‌های بیچاره زیر پاهای مشتاق‌مان حالی عجیب دارد' بیا ڪه پاییز رسید؛ بیا ڪه من تحمل پاییز بی طُ را ندارم :)!🧡'🍂'

برگ ریزونای پاییز؛کی منتظر نشسته...

ازم پرسید چی حالتو خوب میکنه؟ گفتم وقتی پاییز میاد شبا بلندتر میشن، هوا کم کم سردمیشه برگا زرد و نارنجیه و من با یه هودی و یه لیوان چایی، دارم از بوی بارون لذت میبرم این فصل عجیب منو میبره تو یه عالم دیگه یکم توضیحش سخته اما روحِ من تماما متعلق به این فضاست.

فصلِ من

به من نشون بده کجای روحت غم عمیق‌تری داره؛ تا اونجا رو بیشتر دوست داشته باشم.

عزیزِ دورِ من

قربون دلت برم که برام تنگ نمیشه!

نیمۀ روحم:)