نبضِ لحظه

نبودن بعضیا تو پیجت،تلگرامت و هر راه ارتباطی واقعا سبب آرامشه👌

و بالاخره اخرین روز ترم ۶... امروز که دوباره به کلاسمون سر زدم همه چی خیلی غریبه بود برام...اونجا خیلی ترسیدم...انگار اصلا این سه سال یه بارم تو اون کلاس نرفته بودم

چقدر زمان زود می گذره‌...ادمایی که اولین بار تو خوابگاه دیدم فارغ التحصیل شدن... خداحافظی که میدونی ممکنه دیگه اون فرد رو تا همیشه نبینی از تلخ ترین لحظات زندگیه🥹

از ویژگی های خوبی که دارم: اینکه میتونم با آدما مثل قبل رفتار کنم، درحالیکه برای همیشه از چشمم افتادن

به قطعیت رسیدم... از آدمایی که جلو روی من می خندن و پشت سرم با بقیه بدمو میگن تا عمر دارم نفرت دارم... کاش اونقدر شجاع می بودی که بتونی تو چشمام نگاه کنی و همون حرفا رو تکرار کنی...

باور کن دنیا رو آدمایی می برن که بلدن با حرفا و کاراشون بهت امید زندگی بدن

یه جا نوشته بودن اگر بهت بگن میتونی خدا رو از نزدیک ببینی و فقط یه چیزی بهش بگی اون چیه؟ اگر از نزدیک می دیدمت فقط ازت می پرسیدم: "داری‌می بینی‌دیگه،‌نه؟؟؟"

شعور، طاقچه بلندیه که دست هر کسی بهش نمی‌رسه تا وقتی با ادم های فاقد شعور برخورد نداشته باشی،درک نمی کنی که بهترین دعایی که یه نفر می تونه برات بکنه اینه که: "الهی هیچ جای زندگیت گیر آدم بیشعور نیفتی"

ترجیح میدم نیم ساعت مونده ۵/۵/۵رو بخوابم تا بیشتر از این دچار بحران نشم..

۱۴۰۵/۰۵/۰۵ پلن من؟ اعصاب خوردی برای امتحانی که کلی براش تلاش کردی و با نامردی خراب شده

هر روز که روز آدم نیست قرار هم نیست جا زد پس بهتره با دلخوشی های کوچیک حال خودمو خوب کنم

وقتی دوستت همیشه و تو هر شرایطی حواسش بهت هست😍 چرا اینقدر خوبی تو دختر❤️😘

تموم مدت امتحانات جای مطالعه من مشخص بود. در حدی که دوستان زحمت کشیدن و اونو به رسمیت شناختن. ممنون ازت خانم س.آ😁❤️ پ.ن:مسئولیت نظافت خوابگاه بر عهده من نیست😁

امروز اخرین امتحان استادی بود که از روز اول ترم یک همیشه باهامون بود. همیشه سختترین و مهمترین درسا رو ارائه میداد و به معنی واقعی کلمه شبیه یه پدر از روز اول همراهمون بود. استادی که همیشه سر امتحاناش چه میانترم های غیر حذفی سختی که هفته چهارم ترم ازمون می گرفت و چه پایانترم هایی که یه بار سخت بود و یه بار آسون ، غر میزدم، استادی که سر فارماکولوژی بالینی اشکمو درآورد و قانع نمی شد که مبحثی که پرسیده رو برای گروه ما تدریس نکرده... استادی که هیچوقت دلش نمی خواست نمره فعالیت کلاسی رو کامل بهم بده چون معتقد بود همیشه یه ورژن بهتر هم از من هست... استادی که برای درس زبان تخصصی ترم چهارش دو شب کامل نخوابیدم... استادی که همیشه معتقد بودم که بین ما و پسرای کلاس فرق میزاره ولی از ته قلبم می دونستم هیچوقت اینطوری نیست... استادی که برای درس تحقیق پرستاری هزار بار جمله هامو زیر و رو میکرد و هربار یه ایراد،حتی نگارشی ازش پیدا می کرد... استادی که برای هر مشکلی در دفترش برامون باز بود... از قضیه خوابگاه ها بگیر تا داستان استادایی که پاسمون نمی کردن... ... امروز که اخرین امتحان این استادمو می دادم و برای اخرین بار کنارش عکس گرفتم حس کردم اگه سختگیری های اون نبود شاید هیچوقت این ورژن از من وجود نداشت... شاید هنوز از بهتر شدن می ترسیدم... امروز تو قاب عکس ما کنار من و استادم، دختری ایستاده بود که اگر سختی هایی که استادم بهش دیکته کرده بود رو طی نمی کرد هیچوقت نمی تونست برای بهتر بودن قدم برداره. تو عکس امروز،استادم بین دو ورژن از ثنای ترسیده و خجالتی روزای اول ترم یک و ثنای آروم و پر اعتماد به نفس روزای اخر ترم ششم وایساده بود و لبخند میزد. گاهی یه ادمایی سر راه زندگیمون قرار میگیرن که ما رو به شخصیتی تبدیل می کنن که هیچوقت تصور نمی کنیم اصلا وجود داشته باشه. برای من شما اون آدم بودی استاد... تا اون روزی که بتونم با خاطراتم لبخند بزنم یا گریه کنم،شما تو ذهن من باقی خواهی موند... نمی دونم...شاید درست باشه یا اشتباه... ولی دوست دارم باور کنم که ادمایی که یه روزی نبض لحظه های زندگیم بودن رو یه روزی و یه جایی دوباره می بینم... تا اون روز به امید دیدار استاد... کاش همیشه تو زندگیم ادم هایی سر راهم قرار بگیرن که مثل شما زندگیم رو تغییر بدن❤️

_#ثنا_نوشت_

🤍

از خوندن یه درس واسه امتحان که بگذریم...اون لحظه ای که شروع اولین مروره از همه چی وحشتناکتره...

درست نمی دونم فلسفش چی میتونه باشه ولی حس و حال صبح زود خیلی برام قشنگن... درس خوندنای دم صبح... صدای اذان... دیدن ترکیب رنگ تاریکی و روشنایی... صدای گنجشکا... آرامش صبح... آرامش صبح... آرامش صبح...

چرا هیچکس تا حالا بهم نگفته بود ترکیب پوست و سوختگی با غدد و متابولیک انقدر منزجر کنندست🙂‍↔️

دنیا هم داره تموم میشه اما امتحانات من نه

خوب؟ نه، نیستم! همه کار می‌کنم و به هرچه حس کنم دلخوشی‌ست، چنگ می‌زنم و نمی‌شود! نمی‌توانم! انگار از خانه زده‌ام بیرون و کلید را جا گذاشته‌ام، انگار نیمه شب رسیده و من وسط خلوت خیابان بی‌سرپناه مانده‌ام؛ گیجم، سردرگمم، تنها و بلاتکلیف... من خوب نیستم و دلخوشی‌ها برای خوب شدن حال من هیچ غلطی نمی‌توانند بکنند!

نرگس_صرافیان_طوفان

شبتون پر از آرامش و سکوت✨