اَز تو چه‌‌پِنهون؛

به نظرم برای درک بهتر فدای وطن‌شدن،باید هر روز آدم ها«در چشم باد»ببینن.

بدست‌آوردن توی رهاکردنه،حداقل اون‌وصله‌ای که تن تو نیست خوب بهت برمی‌گرده.

«همه سرخوش از وصالت،من و حسرتِ خیالت‌»

آمدمت که بنگرم،سرما خوردگی نمی‌دهد امان.

سرما خوردگی تو تابستون مثل اینکه کسی که دوسش نداری دوست داشته باشه.

شاید دوست داشتنی نباشم ولی واقعی‌ام.

منم همین که این بنده خدا گفت.

حالا دیگه عمو پورنگ همیشه شادم،غمش گینه.

هرچی سنم میره بالاتر،حوصلم واسه خیلی کارا پایین میاد،حتی کل کل کردن با بقیه.

به هرچیزی که آسیبی کنی آن چیز، جان گیرد.

اگرم چراغ جادو بدهد زمانه روزی چه به‌جز تو آرزویی‌ست که در نظر بگیرم؟

مرگی را آرزوی میکنم که در آن «نوشیدن شهد شهادت که عمری در آرزوی آن بودید، گوارایتان باد. پوشیدن خلعت شهادت با بدنی که نشان‌ها از مادرتان زهرای اطهر و جدّتان اباعبدالله الحسین و اباالفضل العباس علیهم الصلاة و السّلام دارد، مبارکتان باشد»قسمتم شود.

خسته ام،مثل بچه ای که به تفنگ آب‌پاش توی مغازه اسباب بازی فروشی عباس آقا نرسیده.

شاید بدبختی زیاد داشته باشم،ولی خداروشکر فردا امتحان نهایی ندارم.

بیا در حد یه چایی،همو بغلم کنیم.

ای خفته در مزار سر از خاک کن برون احوال چاکران تو بعد از تو درهم است

بر مرقدش کشیدی، آن دیده ترت را حالا گرفته در بر، این خاک پیکرت را