998
مشترکین
-2124 ساعت
-687 روز
-60230 روز
آرشیو پست ها
میگما بَراوبَچ اون موقع ها که حصلم میکشید میشستم ادیت میزدم هعی رفتم ته گالریم یه ادیت قدیمی پیدا کردم یادش بخیر چه روزایی بود!..
چشمانت به من نوید و امید می‌دهند اما سکوت تو مرا از یأسی کشنده لبریز میکند. آه، چقدر احتیاج دارم که زبانت نیز از چشم هایت یاد بگیرد؛ که زبانت نیز چون چشم هایت مهربان و نوازش دهنده شود. که زبانت نیز مانند نگاهت به من بگوید که تو، ناچار دلتنگش را چقدر دوست میداری. افسوس که زبان و لبان تو به قدر چشم هایت مرا دوست نمی‌دارند.
چه شد…؟ اکنون کجاست؟
آنکه باتو عهد بست، با تو مهربان بود،سخنانت را میشند٫ تو را نوازش میکرد..
کجاست… او اکنون کجاست آیا نشانه ایی از او میبینی!؟ گفته بودی او با بقیه فرق میکند اما خودت با چشمانت دیدی که چشد…
پـشت‌کـدام‌خاطـره‌قـایم‌شـده‌ای؟
سایه‌ات بر روی خیالم مانده، صدای قدم‌هایت در همین حوالی به گوش میرسد. شاید باید به رویا روی آورم و برای همیشه از این تن خداحافظی کنم، شاید هم باید راهی به دور دست‌ها پیدا کنم تا فکر و خیالت راه وجودم را گم کنند. شاید هم فقط این جان از تن میرود، اما تو همیشگیِ من میمانی؛
و من؟ اعتراف می‌کنم یه بمب ساختم... از خیالِ تو، از خاطره‌هات، از روزهایی که نبودنت مثل عقربه‌ی ساعتی که مدام روی درد می‌چرخه، در من تکرار میشه. بمبی که هر شب توی سینه‌م منفجر میشه و هر بار، بازم زنده‌م می‌ذاره. انگار توهم تو... به جای زندگی، مرگ آرومی شده که ازش فرار نمی‌کنم. فقط چشم‌هامو می‌بندم و می‌ذارم بمونه... یه تصویر تار که بیشتر از همه‌ی واقعیت‌ها باهام حرف می‌زنه. خنده‌دار نیست؟ آدمیزاد تا کجا می‌تونه خودش رو فریب بده؟ بهم گفتی واقعیت رو بپذیرم... اما این توهم لعنتی، دیگه بازی نیست. یه زندگی‌یه، که به نبودن تو عادت کرده، ولی هنوز با بودنت زندگی می‌کنه یادزده‌ی جانم!
