کانال دکار - [Dekar]

اتفاقی که الان در بریتانیا در حال رخ دادن است، از آن موضوعاتی است که رسانه‌ های فارسی معمولا خیلی راحت از کنارش عبور میکنند. چون اکثر رسانه‌ ها وقتی از بریتانیا صحبت میکنند، فقط لندن را میبینند. در حالی که بریتانیا یک کشور کاملا یکپارچه در معنای کلاسیک نیست، بلکه اتحادی از چند ملت تاریخی است، انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی. در اسکاتلند، بحث استقلال هنوز زنده است. دولت بریتانیا میگوید "فعلا" از برگزاری همه‌ پرسی جدید حمایت نمیکند اما مسئله به این سادگی هام قابل کنار گذاشتن نیست چون که بخش قابل توجهی از جامعه اسکاتلند همچنان معتقد است که باید خودش درباره آینده سیاسی کشورش تصمیم بگیرد. در ولز شرایط حتی جالب‌ تر است و برای نخستین‌ بار این موضوع اهمیت قابل‌ توجهی در ولز به دست آورده است و بحث استقلال دیگر صرفا یک شعار حاشیه‌ ای نیست. البته هنوز اکثریت مردم ولز طرفدار استقلال نیستند. در ایرلند شمالی نیز داستان با اسکاتلند و ولز فرق دارد و مسئله استقلال از بریتانیا نیست بلکه مسئله این است که آیا ایرلند شمالی در بریتانیا باقی بماند یا در آینده به جمهوری ایرلند ملحق شود. این موضوع اساسا یک مسئله کاملا سیاسی و حقوقی است و در صورت تغییر جدی در افکار عمومی میتواند به همه‌ پرسی منجر شود. به صورت کلی، اسکاتلند هنوز برای جدایی اکثریت قاطع را ندارد و ولز هم هنوز اکثریت طرفدار استقلال را ندارد و دولت بریتانیا نیز، فعلا مخالف برگزاری همه‌ پرسی استقلال اسکاتلند است. حتی درباره اتحاد ایرلند هم نخست‌ وزیر بریتانیا میگوید که در "شرایط فعلی" اکثریت لازم برای همه‌ پرسی وجود ندارد. @Dekar_Channel_HiC

ائتلاف جدید برای تغییر نقشه بریتانیا؟ رهبران سیاسی اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی در کاردیف گرد هم آمده‌ اند تا درباره حق تعیین سرنوشت و آینده رابطه کشور هایشان با بریتانیا گفت‌ و گو کنند. احزاب حامی استقلال در هر سه کشور اکنون قرار است بر سر همکاری بیشتر برای پیگیری حق برگزاری همه‌ پرسی استقلال و تغییرات قانون اساسی بریتانیا به توافق برسند. هم‌ زمان، دونالد ترامپ در سفر اخیر خود به ایرلند از ایده اتحاد ایرلند و پیوستن ایرلند شمالی به جمهوری ایرلند حمایت کرده است؛ موضعی که با واکنش منفی برخی سیاستمداران طرفدار اتحاد با بریتانیا مواجه شده است. @Dekar_Channel_HiC

نیرو های روسیه بار دیگر مجموعه‌ ای از حملات ترکیبی را علیه اهدافی در خاک اوکراین انجام دادند. حمله‌ ای گسترده بخش غربی کشور اوکراین را هدف قرار داد و انفجار ها در استان‌ های لویو، خملنیتسکی، ایوانو-فرانکیفسک، ریونهو ترنوپیل (حلقه های سفید) گزارش شد. در منطقه استارووویتوفو نیز اطراف گذرگاه مرزی یاگودین (حلقه های سفید) هدف قرار گرفت. حمله‌ ای متمرکز نیز علیه استان اودسا (حلقه زرد) انجام شد و نیرو های مسلح روسیه زیرساخت‌ های بندری، یک ایستگاه برق و یک مرکز لجستیکی را هدف قرار دادند. نیرو های اوکراینی نیز حملات پهپادی خود علیه مناطق روسیه را ادامه دادند. وزارت دفاع روسیه از رهگیری 140 پهپاد اوکراینی بر فراز مناطق مختلف روسیه و آب‌ های دریای آزوف و دریای سیاه خبر داد. همانند گذشته، بخش عمده پهپاد ها بر فراز مناطق نزدیک به خط مقدم سرنگون شدند. در نیژنه‌کامسک (حلقه های آبی)، یک پالایشگاه نفت هدف حمله قرار گرفت و در پی برخورد یک پهپاد به یک ساختمان مسکونی، دو نفر کشته و شش نفر دیگر زخمی شدند. سه نفر دیگر نیز در اسلاویانسک-نا-کوبانی (حلقه های آبی) زخمی شدند. در محور بورلوک؛ نیرو های روسیه همچنان به‌ صورت تدریجی در حال کوچک‌ تر کردن محاصره در شرق ولچانسک هستند. وزارت دفاع روسیه از تصرف چرنیایوف (نشان آبی) خبر داد که در شمال‌ شرق و در نزدیکی مرز دولتی قرار دارد. در بخش باقی‌ مانده تحت کنترل نیرو های اوکراینی، پهپاد ها و نیروی هوایی روسیه به‌ طور فعال مشغول عملیات هستند و در منطقه بوزوو (نشان قرمز) نیز استفاده از پهپاد های گرانی گزارش شده است. در محور لیمان؛ درگیری‌ ها در مناطق زارچنویه، ایوانوفکا و کولودزی و همچنین در امتداد خط ردکودوب — نوویه (نشان های قرمز) ادامه دارد. گزارش‌ ها درباره میزان پیشروی نیرو های مسلح اوکراین همچنان متناقض است، اما گروه‌ های کوچک نیرو های اوکراینی همچنان دست‌ کم تا رود ژربتس پیشروی میکنند. در محور دوبروپولیه؛ واحدهای روسی در خط گریشینو — سرگی‌یفکا (نشان قرمز) پیشروی کرده و توانسته‌ اند چند نوار جنگلی را به تصرف خود درآورند. در جناح غربی نیز گزارش‌ هایی درباره پیشروی به سمت جنوب نووپودگورودنویه (فلش سبز) در حال تایید شدن است. در محور دنیپروپتروفسک؛ فعالیت گروه‌ های کوچک نیرو های اوکراینی در سراسر خط مقدم ادامه دارد و نیرو های روسی در حال انجام عملیات شناسایی و جست‌ و جو هستند. در منطقه کوسووتسوو (نشان سبز)، تلاش‌ های جدید نیرو های اوکراینی برای رسیدن به دوبروپولیه (نشان سفید) گزارش شده است. در محور زاپوریژیای غربی؛ واحد های گروه دنیپر در حال پیشروی در حومه اوریخیو (نشان سفید) هستند و شواهدی از حضور نیرو های روسیه در حاشیه‌ های پری‌اوبرزِنکا (نشان قرمز) منتشر شده است. نیرو های گروه شرق نیز مواضع تاکتیکی خود را در منطقه چروونا کری‌نیتسا (نشان آبی) بهبود میبخشند. @Dekar_Channel_HiC

تحلیل میدانی جنگ روسیه و اوکراین @Dekar_Channel_HiC

بیایید فرض کنیم صبح 22 بهمن 1357 است و امام خمینی پیشنهاد بختیار برای تشکیل حکومتی مذهبی در قم شبیه واتیکان را پذیرفته است؛ ایران بدون تشکیل جمهوری اسلامی مسیر توسعه سیاسی و اقتصادی خود را ادامه میداد. صنعت، خودرو، مسکن، دانشگاه، سلامت و سینما رشد میکردند و ارتش نیز همزمان با حفظ قدرت نظامی، به سمت بومی‌ سازی تسلیحات میرفت. حکومت مذهبی قم هم میتوانست بدون در اختیار گرفتن دولت، نفوذ دینی و اجتماعی خود را حفظ کند و از طریق فعالیت‌ های فرهنگی و جنبش‌ های غیر مسلحانه بر مسئله فلسطین اثر بگذارد. در چنین سناریویی، بدون جنگ ایران و عراق، تحریم‌ های چند دهه‌ ای و انزوای گسترده، ایران امروز یک قدرت صنعتی، اقتصادی و نظامی بزرگ در جهان بود. البته این فقط یک سناریوی تاریخی است اما تفاوت اصلی این بود که ایران دیگر مجبور نبود برای ساختن آینده از صفر شروع کند...... @Dekar_Channel_HiC

✔ نسخه خلاصه: @Dekar_Channel_HiC

تصور کنید صبح 22 بهمن 1357 است، امام خمینی نیز پیشنهاد شاپور بختیار، نخست‌ وزیر وقت ایران که در 15 بهمن پیشنهاد داده بود که او در قم مستقر شود و یک حکومت مذهبی شبیه واتیکان داشته باشد را پذیرفته است. مردم مثل هر روز دیگری از خانه بیرون میایند، با خودرو های آمریکایی به سر کار میروند، دلار حدود 70 ریال است و اقتصاد با تمام مشکلاتش، هنوز در شرایطی قرار دارد که دولت توان سرمایه‌ گذاری گسترده در زیرساخت ها، صنعت و آموزش را دارد. تا ده سال بعد یعنی حوالی 1367 محمد رضا شاه یا نظام سیاسی پس از او با فشار های روسای جمهور آمریکا و قم، به جای صرف اکثر درآمد های اضافی نفتی در خرید های نظامی، بخشی از منابع را بیش از پیش به آموزش، دانشگاه، صنایع مادر، پتروشیمی، فولاد، حمل‌ و نقل، مسکن و فناوری اختصاص میداد و در نتیجه اقتصاد ایران میتوانست پایه بسیار قدرتمند تری پیدا کند. در آن صورت اقتصاد ایران میتوانست خودش در سال‌ های بعد توان تامین هزینه‌ های دفاعی را داشته باشد. در چنین مسیری، ارتش نیز بدون اینکه قدرت دفاعی‌ را قربانی کند به سمت بومی‌ سازی تدریجی حرکت میکرد. بنابراین اگر مسیر سیاسی عوض میشد، در دهه 1370 ایران میتوانست با دریافت تمام سفارشات خود، یکی از مدرن‌ ترین ارتش های جهان را داشته باشد و همزمان صنایع دفاعی داخلی را از مونتاژ و تعمیر به تولید تحت لیسانس و سپس طراحی مستقل برساند. از طرف دیگر، در حوزه خودرو، مسکن و لوازم خانگی ایران میتوانست از یک بازار مونتاژی به یک تولید کننده واقعی تبدیل شود؛ صنعت سینما، تلویزیون و سریال‌ سازی نیز میتوانست با سرمایه و بازار داخلی بزرگ ایران به یک صنعت بزرگ و جهانی تبدیل شود. حتی رابطه با غرب لزوما به معنی وابستگی دائمی نبود؛ همان‌ طور که کره جنوبی، ترکیه و ژاپن در مقاطع مختلف از همکاری خارجی برای ساخت توان صنعتی داخلی استفاده کردند. در چنین سناریویی، حکومت مذهبی قم هم میتوانست بدون در اختیار گرفتن دولت مرکزی، با فعالیت‌ های فرهنگی، آموزشی و اجتماعی و حمایت از جنبش‌ های غیر مسلحانه روی مسئله فلسطین و اسرائیل اثر بگذارد؛ اسلام و تشیع نیز به جای اینکه مستقیما با عملکرد یک حکومت و بحران‌ های اقتصادی و سیاسی آن گره بخورد میتوانست جایگاه یک نهاد دینی مستقل را حفظ کند. در نتیجه شاید تشیع به جای آنکه برای جامعه با حکومت و اجبار مترادف شود، نفوذ معنوی و اجتماعی بیشتری پیدا میکرد. و اگر این مسیر را تا امروز ادامه دهیم، خاورمیانه احتمالا کاملا متفاوت بود. ایران میتوانست یک قدرت صنعتی، اقتصادی و نظامی بزرگ باشد که همزمان با آمریکا و اروپا رابطه نزدیک، اما منافع مستقل خود را داشته باشد؛ نه لزوما متحد بی‌ چون‌ و چرای غرب و نه دشمن دائمی آن. عراق شاید با ایران وارد جنگ نمیشد، میلیارد ها دلار هزینه جنگ و بازسازی از بین نمیرفت، نسل بزرگی از ایرانیان با تجربه جنگ و مرگ بزرگ نمیشدند و بخش عظیمی از سرمایه انسانی کشور مهاجرت نمیکرد. ایران میتوانست به جای تبدیل شدن به یکی از محور های اصلی رقابت ایدئولوژیک خاورمیانه، به پل میان خلیج فارس، آسیای مرکزی، اروپا و جنوب آسیا تبدیل شود. البته این یک سناریوی فرضی است و هیچکس نمیتواند تضمین کند که ایران حتما به چنین نقطه‌ ای میرسید یا خیر؛ اما یک تفاوت اساسی وجود داشت.... "کشور مجبور نبود برای حل مشکلاتش از صفر شروع کند". سرمایه انسانی، زیرساخت ها، ارتش، صنعت و اقتصاد میتوانستند به‌ صورت پیوسته روی دستاورد های نسل قبل ساخته شوند و شاید ایران امروز نه کشوری گرفتار چند دهه تحریم و جنگ، بلکه یکی از قدرت‌ های اقتصادی و صنعتی اصلی جهان بود...... @Dekar_Channel_HiC

چی میشد اگر شاه میماند؟ چی میشد اگر قم واتیکان ایران میشد؟ ایران در سال 2026 چه شکلی بود؟ ایرانِ 2026 در یک جهان موازی..... @Dekar_Channel_HiC

شلیک دو موشک به سمت تنگه هرمز بود. @Dekar_Channel_HiC

احتمال پرتاب موشک از سوی سپاه پاسداران. @Dekar_Channel_HiC

فوریییییی / صدای انفجار در سیریک. @Dekar_Channel_HiC

البته این حرف را نمیتوان کاملا بیراه دانست، اگر اوکراین با وجود محدودیت‌ های شدید توانسته طی چند سال بخش قابل‌ توجهی از زیر ساخت‌ های انرژی و پالایشگاهی روسیه را هدف قرار دهد، تصور کنید در صورت رویارویی مستقیم لهستان یا ناتو با روسیه مقیاس آن تا چه اندازه میتواند متفاوت باشد. لهستان امروز به سامانه ها و تجهیزات مدرنی مانند F-35، تانک‌های M1A2 Abrams و K2 Black Panther و سامانه‌ های پدافندی مدرن مجهز است و در حال تبدیل شدن به یکی از قدرتمند ترین نیرو های نظامی اروپا است. در حوزه انرژی نیز موشک‌ های دوربرد و پهپاد های ناتو میتوانند پالایشگاه‌ ها، انبار های سوخت، خطوط انتقال و مراکز لجستیکی روسیه را شدیدا تحت فشار قرار دهند. در حوزه برتری هوایی نیز ناتو میتواند شرایط بسیار متفاوت تری ایجاد کند و روسیه دیگر با یک کشور تنها مواجه نیست که حتی در آنجا هم نتوانسته است برتری هوایی ایجاد کند، بلکه با ائتلافی رو به‌ رو خواهد شد که از نظر اقتصادی، صنعتی، اطلاعاتی و هوایی برتری بسیار بزرگ تری دارد. به صورت کلی مسئله اصلی این نیست که آیا روسیه شکست میخورد یا خیر، بلکه این است که هزینه چنین جنگی برای روسیه تا چه اندازه میتواند غیر قابل‌ تحمل باشد. @Dekar_Channel_HiC

در صورت حمله روسیه، ما به سرعت آن را شکست خواهیم داد - وزیر امور خارجه لهستان. وزیر امور خارجه لهستان همچنین اظهار داشت که اگر اوکراینی‌ ها در شش ماه، نیمی از پالایشگاه‌ های روسیه را نابود کرده‌ اند ما فقط به 6 هفته زمان نیاز داریم تا بقیه را نیز نابود کنیم. @Dekar_Channel_HiC

فرماندهی مرکزی ایالات متحده: ما به خوبی مجهز شده‌ ایم و برای هر "شرایط اضطراری" آماده‌ ایم. @Dekar_Channel_HiC

ایران در زمان محمد رضا شاه یکی از استثنایی‌ ترین و گسترده‌ ترین نمونه‌ های اعطای اختیار خرید تسلیحات آمریکایی را به دست آورده بود. توافق 1972 جز تنها مواردی بود که رئیس‌ جمهور آمریکا عملا به یک متحد اجازه داد تقریبا هر سلاح متعارف آمریکایی را که میخواهد، بدون محدودیت معمول از سوی واشنگتن خریداری کند..... اهمیت این کار فقط در حجم سلاح‌ ها نبود؛ در سطح "اعتماد سیاسی" هم بی‌ سابقه بود......! آمریکا عملا میگفت برخلاف بسیاری از متحدانش قرار نیست مرتب به محمد رضا شاه بگوید چه چیزی بخرد یا چقدر بخرد....... حتی یک پژوهش دانشگاهی نیز این توافق را یک تغییری بسیار غیر معمول در سیاست فروش سلاح آمریکا توصیف کرد! @Dekar_Channel_HiC

امام خمینی دست‌ کم یک واقعیت بسیار تلخ را پذیرفته بود؛ ادامه جنگ برای ایران هزینه‌ ای دارد که دیگر قابل تحمل نیست. او در نهایت قطعنامه 598 را پذیرفت و جام زهر را سر کشید. نکته‌ ای که مجتبی خامنه ای و مقامات دیگر (شاید به جز قالیباف و امثالهم) قادر به درک آن نیستند. گاهی باید میان حفظ یک شعار و نجات منافع واقعی یکی را انتخاب کرد؛ مشکل امروز اینجاست که اگر هدف واقعا نجات اقتصاد و معیشت مردم ایران باشد، نمیتوان تا ابد مذاکره مستقیم با آمریکا را تابو دانست و همزمان انتظار داشت از وضعیت بقای معیشتی نجات پیدا کرد. اگر واقعا همانگونه که پزشکیان میگوید منافع مردم اولویت باشد، جمهوری اسلامی باید بتواند همان کاری را انجام دهد که هر دولت عمل‌ گرا در شرایط بحرانی انجام میدهد؛ حتی اگر لازم باشد از بخشی از شعار ها و مواضع قبلی عقب‌ نشینی کرد. جام زهر سیاسی شاید تلخ باشد اما گاهی با مقداری تفکر هم میتوان میان نوشیدن یک جام تلخ و ادامه دادن مسیری که هزینه آن را مردم میپردازند یک انتخاب عاقلانه کرد...... @Dekar_Channel_HiC

به گفته رئیس سازمان اطلاعات مرکزی اوکراین، روسیه از آغاز تهاجم بیش از 28 هزار مزدور خارجی را جذب کرده است. @Dekar_Channel_HiC

ترامپ: در نهایت، ما از این کشور خارج خواهیم شد، مگر اینکه تصمیم بگیریم بمانیم و نفت آن را حفظ کنیم. درست مانند ونزوئلا. @Dekar_Channel_HiC

ترامپ: جمهوری اسلامی واقعا میخواهد به یک توافق برسد. آنها مدام تماس میگیرند. ما باید توافقی مناسب منعقد کنیم. من توافقی را امضا نخواهم کرد که سود بخش نباشد. @Dekar_Channel_HiC

ترامپ: جمهوری اسلامی خیلی زود، شاید حتی قبل از انتخابات میان‌ دوره‌ ای به این وضعیت خاتمه خواهد داد. قیمت بنزین به شدت کاهش خواهد یافت. من میدانستم چه کار میکنم؛ مجبور بودم این کار را انجام دهم. جمهوری اسلامی نباید سلاح هسته‌ ای داشته باشد و آنها سلاح هسته‌ ای نخواهند داشت. @Dekar_Channel_HiC