𝖤𝗇𝗍𝗋𝗈𝗉𝗒
رفتن به کانال در Telegram
𝖥𝗈𝗋𝗀𝗈𝗍𝗍𝖾𝗇 𝖥𝖺𝗂𝗋𝗒𝗍𝖺𝗅𝖾 @pomkeiabot
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
742
مشترکین
-324 ساعت
+137 روز
+2330 روز
آرشیو پست ها
742
Repost from 🆕 قصݛ شـیݛین
: ຼִ 🪙︲ نـٰـامــہی پـنجـم ؛
ـ خـانـہ ، ١٤ نوامبر ـ
"خـانـہ" واژهی عـجیبـیست، مـگر نه؟ گـمان کـنم که بـیـش از آن، عـمیق بـاشد. آنچـنـان عمـق دارد که هیچ اقـیانـوسی تـاکنون نـداشته است. بـاورم کـن. هرچـند سـخـن از خـانــہ کـه میآیـد، ذهـنها میرود سـمـت یـک سـازهی خـشک و سـرد و بیروح. آن چیست دگـر؟ آن را نمیگـویم. حـتی غـرضـم ایـن قـصـر هـم نـیست! ایـن قـصـر عـظیـم بـا فـرشتـههایش را هـم نـمیگـویـم. خـانــہ آن است که تـوانی آرامـش صـدایش کـنی. هـمان چـیزیست کـه دسـتان سـرمـازدهات را گـرم میکـند؛ آن چـیزی که قـلـب تـرسیـدهات را آرام میکـند. گـمانم هـمان است که خـیالـش نـیسـت خـود چـهانـدازه آشـفتـه و غـمگیـن است، بـههـرحـال تـو را در آغـوش امـنـش پـنهـان میکـند. لـبخنـد احـمقـانـهت را جـمـع کـن، سـربـاز! عـشقِ نـافـرجـام روزهای جـوانـیات را کـه نمیگـویـم. آری، آن که قـلبـت را ربـوده که خـانــہات نـیسـت! خـانــہ هـمانـیست که گـر تـو تـرکـش کـنی، هـزاران هـزار سـال هـم بـگذرد بـا هـمان آغــوش بـاز انـتظـارت را میکـشد. عـشق کـه میگـذارد میرود جـوانـک. درهـرحـال بـرو جـویـای خـانــہات بـاش! میگـویـم زیـرا میدانـم احـساسش را، دیـدهام آن امـنیتـش را. دلنـشیـن اسـت و شـیریـن. آنگـونـه نـگـاهـم نـکن. مـن هم یک خـانــہ دارم. هـمانی کـه بـه یـاد نـدارم بـه فـرشتـههای قـصـر راجـع بـه او گـفتـه باشم. او را نمیشـناسنـد اما حـسش میکـنند. از حـق نـگذریـم بـسی بـاشکـوه اسـت. قـصـر کـه سـهل است، او مـن را هـم تا بـه ایـنجا کـشانـده است. طـوری نـگاهـم نـکن انـگار مـلکـهها نمیتـوانند یـک حـامی داشـتـه باشنـد! آری، او تـماماً مـاننـد یک خـانــہ میمـاند. او، هـمان حـسیست کـه در هـر زمـان و مـکان و جـوی میتـوانـد آرامـش ببخشـد. آغـوشش بـاز است، حـتی اگـر مـدتها او را از یـادم بـرود. خـدای مـن چـه میگـویم؟ مگر کـسی خـانــہاش را فـرامـوش میکـند؟! او هـرچـه کـه هـست تـمـام چـیزیست کـه در این کـیهـان نـیازش دارم. هـمان -خـانــواده- مـیتـوانم گـویمش. یـادت است در آغـاز سـخنـم گـفتـم مـانند اقـیانـوس عـمیق است؟ خـانــہ هـمیـن است. میآیـد تـا غـرقت کـند در آرامـشهای بـیانـتهـا. مـانند آبـیِ آب است. بخـواهی یا نخـواهی سـمتـش کـشیـده خـواهی شـد. اجـبـارت نمیکـند تـا بـه سـویـش بـروی یا در کـنارش بـمانـی؛ تـنهـا راه را نـشانـت میدهـد و گـویـا آن قـلـب رسـوایت که از ابـتـدا او را میشـناختـه، بـه سـمت آرامـشش میرود. گـذر کـنیم. بـامداد پیش را بـا قـدم زدن در بـاغ گـذرانـدم. خـزان اسـت دگـر، بـاران بـه تـازگی بـنـد آمـده بود. آن لـحظـه بـود که او را دیـدم کـه بـه سـویـم میآیـد. دقـایقی را کـنار هـم در بــاغ سـر کـردیم؛ و او چـیزهایی را بـه زبـان آورد کـه بـرای مـن، از هـر بــاران خـزانی دلنـشیـنتـر بـودنـد: « مـرواریـد، شـاید گـاهـی ایـنطـور اسـت کـه گـویی مـشغلـههای ایـن زنـدگیام تـو را از یـادم بـرده، یـا شـاید هـم رنـجـش را در دل کـوچکت مینـشانـم؛ امـا در پـایان، تـنهـا چـیزی کـه بـاعث میشـود هـر روز دروازههـای بـزرگ کـاخ را بـگشایم، صـدای خـنده و قـدمهای تـوست. هـرگـاه که گـام بر این طـوفان مـسئولیتها و زنـدگی آشـفتـه میگـذارم، تـنهـا لـحظـهای از صـدای تـو خـیالـم را از بـودنت راحت میکـند. شـاید در آغـاز بـسی سـخت گذر کـردیم، اما خوشحـالم که آن دشـواریها هـیچگاه نتوانست من را از انـتخـابم بـه حسرت بـیانـدازد، حال تـو دقـیقـاً آن چـیزی هـستی که به تـو آمـوختـم. میدانـی که اهـل سـازش نـیستم، احـساساتم هـمیشـه در مـحفـظـهی قـلبـم با قـفـلهای زیـادی درگـیر بـودنـد و حـالا میگـویم.. آغـاز آن "مـلکـه" و کـنار من ایـستـادن یکی از بـهـترین و شـاید عـجولانـهترین انـتخـاباتـم بـود. آخـر چـه کـسی در یـک سـال تـمام قـصرش را بـه یـک کـودک نـوپا میدهـد؟ امـا این کـودک در کنار نـوپا بودنش، به گـوش شـنوای مـن تـبدیل شد. حـالا دیگر تـصمیماتش در کنار آن شـادمانی، مـنطق هم دارد و مـن را آسـوده میکند. خـوشنودم که میتـوانم شـبها به رهـروهای نـمور و تـوخـالی ایـن قـصر پا بـگذارم و اتـاق روشـنت را بـبینم. آن در نـقرهفـام با نقشهای طـلا زمانی که بـاز میشـوند و من را به داخـل دعـوت میکنند. یا نـور سـفیدی که نمیدانم از چـلچراغهاست یا لـبخنـدی که وقـتی من را میبـینی میزنی. هـمان صـحبتهای آخـر شبـی و خـندههایمان. هـمهی اینها دلگـرمی مـن است. در آخـر... رز سـفیـد، مـمنونـم کـه اجـازه دادی با هـمهی آن شـبهایی کـه قـصد نـابودی را داشـت، بـدون پـشیمانی بـمانم و آن خـانــه را بـسازم. »
