مجله راست ایرانی
رفتن به کانال در Telegram
مجله راست ایرانی، یک مجله اینترنتی است که با هدف ارتقای آگاهی عمومی، ترویج مواضع راستگرایانه و پاسداشت منافع ملی ایران تاسیس شده است. 🔹مدیر و نویسنده: آرمان بهنسب لینک دیگر شبکه های اجتماعی در نخستین پیام: https://t.me/Iranian_right_wing/3
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
344
مشترکین
+3624 ساعت
+1017 روز
+13330 روز
آرشیو پست ها
این تصمیم جسورانه، بهویژه در سفر نخست (۱۸۷۳)، با برانگیختن حساسیتهای شدید فقهی و مخالفهای محافل سنتی و علمای معظمی چون حاج ملاعلی کنی همراه بود که وراد شدن به قلمرو فرنگ را مخاطرهای برای کیان مذهبی و سیاسی کشور میدیدند. با این حال، با تدبیر و ترغیب نخبگان اصلاحطلبی نظیر میرزا حسینخان سپهسالار (مشیرالدوله)، شاه دریافت که حفظ استقلال ایران در عصر رقابتهای استعماری، مستلزم شناخت مستقیم مناسبات قدرت و الگوهای جهانداری در غرب است.
از منظر دیپلماسی بینالمللی، این سفرها حرکتی هوشمندانه در چارچوب «بازی بزرگ» میان امپراتوریهای بریتانیا و روس بود. ناصرالدینشاه توانست با بازتعریف تصویر ایران در اذهان اروپاییان، خود را بهعنوان پادشاه ایران یا همان پرشیا در اذهان غربی و وارث تمدنی باستانی و شکوهمند مطرح سازد؛ تمدنی که اگرچه از منظر نظامی و اقتصادی توان برابری با دولتهای صنعتی را نداشت، اما به اتکای پرستیژ تاریخی و قدمت فرهنگی خود، شایسته احترام بینالمللی و حفظ حاکمیت ملی شناخته میشد. استقبال باشکوه سران کشورهای اروپایی از شاه ایران، پیام روشن استقلالطلبی کشوری را مخابره میکرد که میخواست از حالت یک بازیچه ژئوپلیتیک خارج شده و بهعنوان بستری مستقل در مناسبات دیپلماتیک جهان شناخته شود. اعطای عالیترین نشانهای افتخار، از جمله «نشان بند جوراب» توسط ملکه ویکتوریا به ناصرالدینشاه، نمادی از پذیرش رسمیت و منزلت قاجار در کانون قدرتهای بینالمللی بود.
ادامه:
مسیر حرکت شاه در سفر نخست، دامنه وسیعی از کانونهای قدرت اروپا را در بر میگرفت. ورود او از طریق بندر انزلی به رشت و سپس طی مسیر دریایی به قلمرو امپراتوری روسیه، با استقبال ویژه تزار الکساندر دوم در ایستگاه راهآهن سنپترزبورگ آغاز شد که نشاندهنده موازنه ظریف میان ایران و همسایه شمالی بود. سفر به آلمان و دیدار با ویلهلم یکم و صدراعظم مقتدرش، اتو فون بیسمارک، امکان مشاهده نمادهای قدرت نظامی و صنعتی نوظهور اروپا را فراهم آورد. شاه سپس با عبور از بلژیک و میزبانی لئوپولد دوم، وارد بریتانیا شد و مورد استقبال رسمی ملکه ویکتوریا و رجال برجستهای چون لرد گرانویل قرار گرفت. ادامه این پیمایش دیپلماتیک در فرانسه با دیدار با پاتریس دو مکماهون (رئیسجمهور جمهوری سوم)، در سوئیس و ایتالیا با گفتوگو میان شاه و ویتوریو امانوئله دوم، و در اتریش با استقبال فرانسوا ژوزف (همزمان با بازدید از نمایشگاه جهانی وین ۱۸۷۳) همراه بود؛ سفری که در نهایت با گذر از استانبول و گفتوگو با سلطان عبدالمجید یا سلطان عبدالعزیز عثمانی، حلقهی مراودات منطقهای و فرامنطقهای قاجار را کامل ساخت. جنبه برجسته این سفرها، مستندسازی منظم و نگارش دقیق روزنامچههای خاطرات توسط ناصرالدینشاه و منشیان او بود. شاه که خود شیفته عکاسی، هنرهای بصری و تکنولوژیهای نوپدید بود، با دقتی مبهوتکننده تمامی جزئیات از نظم شهری، خطوط راهآهن، شبکه تلگراف، موزهها، بیمارستانها، ساختار نظامی و تشریفات درباری تا نهادهای مدنی، پارلمانها و تئاترها را به ثبت رساند. این خاطرهنویسیها نشاندهنده حیرت عمیق شاه در مواجهه با عقلانیت ابزاری و دستاوردهای صنعتی غرب بود؛ حیرتی که البته به یک انفعال محض منجر نشد، بلکه شوقی برای انتقال این تجربیات به ساختار اداری و حکمرانی ایران ایجاد کرد. تاسیس دیوانخانهها، نوسازی تشکیلات نظمیه (پلیس) با الگوبرداری از مستشاران اتریشی و ایتالیایی، راهاندازی بریگاد قزاق پس از مشاهده ارتش روس در سفر دوم، و تسهیل ورود فناوریهایی نظیر تلفن، عکاسی مدرن و چاپ، همگی دستاوردهای مستقیم این مواجهه بیواسطه بودند. در جمعبندی نهایی، سفرهای فرنگ ناصرالدینشاه نهتنها نخستین گامهای رسمی ایران در عرصه دیپلماسی مستقیم و مدرن با سران کشورهای جهان بود، بلکه پارادایم فکری حاکمیت قاجار را از یک انزواگرایی سنتی به یک آگاهی دیپلماتیک پرچالش سوق داد. گرچه پیگیری برخی اصلاحات ساختاری و اعطای امتیازات اقتصادی (مانند امتیاز رویتر) در داخل با مقاومتهای شدید سیاسی و مذهبی روبهرو شد و گاه به عقبنشینی دولت انجامید، اما پیامد اصلاحی و آگاهیبخش این سفرها بستر فکری لازم برای شکلگیری گفتمان نوسازی، نقد حکومت و در نهایت زمینه ساختاری حرکت به سوی پادشاهی مشروطه را در دهههای بعد فراهم ساخت. 🔹@Iranian_right_wing
08 اکتبر, 01:14
ناصرالدین شاه قاجار و دیپلماسی مدرن ایرانی
نویسنده: آرمان بهنسب
سفرهای سهگانه ناصرالدینشاه قاجار به اروپا در سالهای ۱۸۷۳، ۱۸۷۸ و ۱۸۸۹ میلادی، نقطه عطفی بیبدیل در تاریخ مناسبات سیاسی و فرهنگی ایران با جهان مدرن بهشمار میرود. در اندیشه سیاسی سنتی قاجار، پادشاه نهتنها فرمانروای «ممالک محروسه» بلکه «قبله عالم» و محور جهان نمادینی بود که مرزهای ایدئولوژیک آن میان «دارالاسلام» و «دارالکفر» تفکیک میشد. خروج شخص شاه از قلمرو سنتی و پا نهادن به سرزمینهای غربی، گسستی بنیادین از این الگوی دیرپای پادشاهی بود؛ بدعتی بیسابقه که فراتر از یک سفر متداول، مواجهه مستقیم و رسمی بالاترین مقام اجرایی ایران با ساختار مدرنیته غربی را رقم زد.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
08 اکتبر, 01:12
«کمونیست های جوان و چند پرسش ساده...»
🎙️فرانکی اسکیلز؛ روزنامهنگار مستقل
🔹@Iranian_right_wing
07 اکتبر, 11:27
«در آن موقع اردبیل با قحطی و مجاعه دست به گریبان بود و به برنجی که گاهی از گیلان میآوردند نیاز مبرم داشت. میرزا کوچک خان برای تهدید مردم، از ورود برنج به اردبیل ممانعت کرد و بدین طریق بر شدت قحطی در میان اهالی افزوده گشت.»
👤بابا صفری
📚اردبیل در گذرگاه تاریخ
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
07 اکتبر, 07:32
«من پیام بسیار متفاوتی برای کودکان غزه دارم؛ شما اکنون در شرایط بسیار وخیمی قرار دارید. چرا؟ به این دلیل که والدین شما بیشتر از اینکه شما را دوست داشته باشند، ترجیح میدهند که از یهودیان تنفر داشته باشند؛ شما قربانیان سوء استفاده از کودکان هستید. در هر جامعه عقلانی، اخلاقی و عادلانهای شما از والدین شریرتان دور میشدید و به والدینی که شما را دوست دارند سپرده میشدید. آنها زیر توتالیتاریسم اسلامگرایان حماس، آزاد نیستند که از فرزندانشان محافظت کنند زیرا ممکن است در صورت تلاش برای این کار کشته شوند. والدین شما از شما به عنوان سپر انسانی استفاده میکنند، آنها تسلیحات نظامی را در وسط مدارس، بیمارستانها، مساجد و زمینهای بازی شما قرار میدهند، جایی که شما در معرض خطر بزرگ قرار میگیرید.»
👤والتر بلاک
📚نامهای سرگشاده به کودکان غزه
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
07 اکتبر, 04:58
«در هفت اکتبر، گروهی از اعراب اسلامگرا که از نفرت یهودیان تحریک شده بودند، وارد شهر شدند و هر تعداد یهودی که میتوانستند پیدا کنند را کشتند. آنها خانه به خانه به خانه قربانیان خود میرفتند و مردان، زنان و کودکان بیگناه را قتل عام میکردند. این باندها در حالی که فریاد میزدند: یهودیان را بکشید! به آنها تجاوز، مثله و شکنجه میکردند. طبق اصول اخلاقی و اصل عدم تجاوز، اسرائیل باید آزاد باشد تا در راستای منافع خود عمل کند بدون اینکه نیازی به توجیه اقداماتش برای سایر کشورهای جهان داشته باشد.»
👤والتر بلاک
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
07 اکتبر, 02:31
#تاریخ_نگار
«سالگرد حملات تروریستی ۷ اکتبر علیه مردم و دولت اسرائیل؛ در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، گروه تروریستی و اسلامگرای سلفی حماس با همراهی برخی جریانها و گروههای شبهنظامی و سیاسی مدعی کشور جعلی فلسطین (که حتی عضویت سازمان ملل را ندارد) با ایدئولوژیهای گوناگون—اعم از اسلامگرایی، ناسیونالیسم عربی، چپگرایی و مارکسیسم—حملهای گسترده به خاک اسرائیل انجام دادند. در جریان این حمله، شمار زیادی از شهروندان بیگناه یهودی و غیر یهودی اسرائیلی کشته شده و دهها تن دیگر به اسارت گرفته شدند؛ این حمله سر آغاز تشکیل ائتلاف جهانی به رهبری ایالات متحده آمریکا و اسرائیل علیه تروریسم بنیادگرای اسلامی موسوم به محور مقاومت بود.»
🔹@Iranian_right_wing
06 اکتبر, 16:32
در این چشمانداز، دولت نه یک موجودیت فرامادی یا منبعی برای تحقق آرمانهای مسیحایی، بلکه برآمده از یک قرارداد اجتماعی است که هدف از آن، گذار از وضعیت پیشطبیعی به وضعیتی برخاسته از توافق بر سر قواعد مشترک است. وظیفه بنیادین این نهاد، که از حوزهی حاکمیت محدود فراتر نرود، صیانت از حقوق طبیعی شهروندان، بهویژه حق مالکیت (حق مالکیت خصوصی بر زمین، حق مالکیت بر جان و مال، آزادی بیان و..) و امنیت شخصی و اجتماعی است. مالکیت در این نگاه، صرفاً یک مفهوم حقوقی نیست، بلکه پیششرط اصلی استقلال فرد و مولفهی اصلی آزادی است که بدون آن، هرگونه قرارداد اجتماعی به سادگی به ابزاری برای غصب حقوق تبدیل میشود.
ادامه:
اگرچه در شرایط اضطراری یا با توجه به ضرورتهای گذار، قلمرو فعالیت دولت میتواند با وظایفی نظیر تأمین زیرساختها و کالاهای عمومی گسترش یابد، اما این گسترش نباید به معنای تغییر در ماهیت یا غایت اصلی دولت باشد. هرگونه خروج از این چارچوب وظایفِ صیانتی، به معنای لغزش از مسیر لیبرالیسم کلاسیک به سوی اقتدارگرایی است. از این منظر، تعریف دقیق مرزهای قدرت، تنها راه جلوگیری از تبدیل شدن دولت به یک "لویاتان" است که خود هدف را به جای وسیله قرار میدهد. در همین راستا، راستگرایی ایرانی با صراحت در تقابل با هرگونه شکل از توتالیتاریسم قرار میگیرد. این مخالفت، شامل رد هرگونه نظام سیاسی است که میکوشد با استفاده از قدرتِ متمرکز و ارادهی حاکم، زیستِ فردی و کثرتِ اجتماعی را در قالب یک ایدئولوژی واحد (خواه فاشیسم یا نازیسم یا مارکسیسم باشد و خواه در پوشش اسلامگرایی مدرن) ذوب کند. این نظامها، با نادیده گرفتن مرزهای میان حوزهی خصوصی و عمومی، حاکمیت قانون را به حاکمیتِ ارادهی سیاسی تبدیل میکنند. همزمان، این جهانبینی با نگاهی واقعگرایانه و مبتنی بر ضرورتِ وجودِ نظمِ اجتماعی، هرگونه نوع از آنارشیسم را نیز رد میکند. چه آنارشیسمِ چپ (مانند آنارکو-کمونیسم یا سندیکالیسم) که با نفی ساختار قانونی و تمرکز بر عدالت توزیعیِ تحمیلی، نظم را به مخاطره میاندازد و چه آنارشیسمِ راست (مانند آنارکو-کاپیتالیسم) که با حذف کامل ساختار حکومتی، خود را در برابر آشوب و غلبهی قدرتِ بیقانون قرار میدهد، همگی با اصل "نظمِ مشروع" در تضاد هستند. برای ما، آزادی بدون نظمِ حقوقی، تنها صورتِ دیگری از هرجومرج است و نظم بدون آزادی، تنها صورتِ دیگری از استبداد. بنابراین، میانهی راه میانِ اقتدارگراییِ مفرط و هرجومرجِ آنارشیک، در همان حاکمیت قانونی نهفته است که در آن دولت، خادمِ حقوقِ مالکیت و پاسدارِ مرزهای حوزهی خصوصی است.🔹@Iranian_right_wing
06 اکتبر, 04:38
مانیفست راستگرایی ایرانی (۱): حاکمیت قانون
نویسنده: آرمان بهنسب
نگاشت فکری راستگرایی ایرانی در عصر حاضر، بر بستری از محافظه کاری، میهن دوستی، سنتگرایی مصلح و لیبرالیسم کلاسیک استوار است که در پی بازتعریف پیوند میان فرد، جامعه و دولت میگردد. نقطه عزیمت این جهانبینی، پذیرش اصل حاکمیت قانون به مثابه تکانهی اصلی نظم اجتماعی است؛ اصلی که در آن، قدرت نه به عنوان ابزاری برای اعمال ارادهی حاکم، بلکه به عنوان ساختاری محدود و تابع قواعد پیشبینیپذیر برای صیانت از آزادیهای فردی عمل میکند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
06 اکتبر, 04:37
«تنها یک راه برای خلاص شدن از شر سلاحهای هستهای وجود دارد - تملک و استفاده آنها توسط ایالات متحده آمریکا..»
👤راش لیمبو
📚۳۵ حقیقت انکار ناپذیر
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
06 اکتبر, 01:06
«بهعکس دروغ های رسانهای، اکثریت قریب به اتفاق ثروتمندان ایالات متحده آمریکا، ثروت خود را به ارث نبردهاند؛ بلکه آن را به دست آوردهاند. آنها افراد موفق، تولیدکننده و ایجادکننده شغل در کشور هستند.»
👤راش لیمبو
📚۳۵ حقیقت انکار ناپذیر
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
05 اکتبر, 15:08
متن اصلی:
برک در پاسخ به استدلالهای فیلسوفانی که جنبش فکری منجر به گیوتینهای فرانسه را هدایت میکردند، چارهای نداشت جز اینکه وارد قلمروی شود که عموماً از آن بیزار بود: یعنی دنیای انتزاع متافیزیکی. او مردِ جزئیات، امور ملموس و واقعیتها بود و معتقد بود دنیای خشک و بیروحِ نظریههای انتزاعی که رادیکالها بسیار به آن عشق میورزیدند، خطری برای آزادیهای واقعی انگلستان است. با این حال، او در مواجهه با پیروان روسو و بنتام، فلسفه محافظهکاری را بر این پایه بنا کرد که اصول اولیه اخلاقی از طریق وحی و شهود به دست میآیند، نه از طریق گمانهزنیهای خیالی فیلسوفان رویاپرداز. محافظهکاران عصر ما خاطر نشان میکنند که در جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه، مشخص شد که لیبرالهای کلاسیکِ دوران او در انتقاد خود به برک — که گفته بودند او در واکنش به انقلاب فرانسه زیادهروی کرده بود — در اشتباه بودند.
برک با رد کردن چهرههای مذکور و آموزههای بنتام، دکترین عصر روشنگری درباره حقوق طبیعی انسان، از جمله دیدگاههای لاک و روسو را رد کرد. او به سنت کهنتر، یعنی حقوق طبیعی از دیدگاه سیسرون رجوع کرد که با آموزههای مسیحی و حقوق عرفی انگلستان تقویت شده بود. از نظر او، حقوق انسان به آنچه به او تعلق دارد بستگی نداشت، بلکه به آنچه انسان به آفریدگار خود بدهکار است، مربوط میشد. برک حقوق طبیعی را به عنوان انطباق آداب و رسوم بشری با اراده الهی تعریف کرد. او ایده «وضعیت طبیعی» آرمانی را که در آن انسانها داوطلبانه وارد جامعه شدهاند تا با استفاده از حقوق فرضیِ پیشین خود، قوانین جامعه را نقد کنند، محکوم کرد. از نظر او، نه تاریخ و نه سنت، هیچکدام از این ایده درباره یک بهشت نخستین حمایت نمیکنند. در عوض، انسانها باید با شناخت محدودیتهای خود، مسیر زندگی را در کنار قوانین الهی طی کنند و به حقوقِ مبتنی بر سنت که از نیاکان به ارث رسیده است، احترام بگذارند. اگرچه برک معتقد بود انسانها حقوقی دارند، اما او از آنچه «حقوقِ مکتوب بشری» بر اساس انتزاعات فرضی روشنفکران بود، بیم داشت. انسانِ اجتماعی، هرگونه ادعای خودمختاریِ مطلق را رها کرده است تا به درجهای از صلح و امنیت دست یابد؛ بنابراین، انسان نسبت به مزایای آن جامعه حق دارد، اما این حق باید توسط عرف و سنتهای باشکوه تعریف شود. برک معتقد بود حقوق واقعی انسان شامل برابری در برابر قانون، امنیتِ کار، مالکیت، نهادهای متمدن و نظم است؛ یعنی همان اهدافی که خداوند دولت را برای رسیدن به آنها مقرر کرده است و توسط سنت تأیید و توسط قانون حمایت میشوند. با این حال، برابری اجتماعی و سیاسی در میان آنچه برک حقوق عرفی واقعی میدانست، وجود نداشت، زیرا او معتقد بود اشرافیت و سلسلهمراتب امری طبیعی هستند. برک تنها به یک نوع برابری، یعنی «برابری اخلاقی»، قائل بود؛ به این معنا که انسانها در پیشگاه آفریدگار از نظر ارزش ذاتی با هم برابرند، اما در سایر زمینهها مانند ثروت، تبار، هوش و زیبایی، با یکدیگر نابرابر هستند.🔹@Iranian_right_wing
05 اکتبر, 05:19
نگاه ادموند برک به اخلاق و حقوق عرفی
نویسنده: راسل کرک
مقدمه:
این یادداشت کوتاه، برشی است از کتاب «ذهن محافظهکار: از برک تا الیوت» نوشتهی راسل کرک؛ نظریهپرداز سیاسی، مورخ و منتقد اجتماعی برجسته آمریکایی که تأثیرگذاری وی بر جنبش محافظهکاری و راستگرایی قرن بیستم بینظیر است. کرک با بازخوانی میراث ادموند برک و نقد تند او بر انقلاب فرانسه، تلاش میکند آموزههای قرن هجدهم و نوزدهم را در بستری معاصر بازسازی کند. او در پی تحلیل تالارهای جنگ جهانی و دوران جنگ سرد است؛ دوران جنبش های توتالیتر که از نظر او، دوران جولان میراثداران انقلاب فرانسه و دوران «جمهوری وحشت» است؛ و حال در این بخش او با تمرکز بر مسئله اخلاق و حقوق، انتقادات بنیادین برک از فلاسفه روشنگری و انقلابی را مطرح میکند که با آموزه حقوق طبیعی سعی در انتزاعی سازی غیر واقعی مسئله حقوق دارند.
این یادداشت با استفاده از هوش مصنوعی ترجمه و گسترش یافته است...
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
05 اکتبر, 05:18
«نهاد خانواده الزاما سنگبنای هر واحد اجتماعیِ بزرگتر از جمله تمدن مدرن غربی است. میان خانواده و ایده احترام به حقوق مالکیت، رابطهای تنگاتنگ وجود دارد.»
👤لری سیدنتاپ
📚ابداع فرد: ریشههای لیبرالیسم غربی
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
04 اکتبر, 16:32
«پیش از شکل گیری خانواده های تک همسری و چند همسری، اعضای یک قبیله، یک خانوار واحد و یکپارچه را تشکیل میدادند و تقسیم کار درونقبیلهای، اساساً همان تقسیم کار درونخانوار بود. با شکلگیری خانوادهها، آن خانوار واحد به چندین خانوار مستقل تجزیه شد و با این امر، مفهوم چندگونی یا همان مالکیت بر خصوصی زمین پدید آمد و آن کمونیسم اولیه قبیلهای انسان برای همیشه به تاریخ پیوست.»
👤هانس هرمان هوپ
📚ظهور مالکیت خصوصی و خانواده
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
04 اکتبر, 12:40
«از میهن باید دفاع کرد...»
🎙️استاد مرحوم سیدجواد طباطبایی؛ فیلسوف بزرگ ایرانشهر
🔹@Iranian_right_wing
04 اکتبر, 05:46
«آنچه بهظاهر قرار است در آینده به نهادی تحت عنوان “عشق آزاد” بدل شود، با این واقعیت روبروست که این نهاد تأثیری مستقیم بر تولید نسل دارد. قطعی است که حتی اگر یک جامعه سوسیالیستی بتواند “عشق آزاد” را برقرار کند، به هیچ وجه نمیتواند “تولید آزادانه نوزاد” را برقرار سازد. تا زمانی که یک عضو جدیدِ جامعه، به عنوان تولیدکننده کالا، بیش از آنچه به عنوان مصرفکننده از جامعه میگیرد، به آن اضافه میکند، وضعیت عشق آزاد در یک جامعه سوسیالیستی بدون نهاد خانواده پایدار است اما از قانون بازدهها چنین برمیآید که این وضعیت نمیتواند تا ابد ادامه یابد. ناگزیر، زمانی فرا خواهد رسید که هزینههای فرزندانِ اضافی از مزایای آنها فراتر رود. در آن صورت، هرگونه تولید مثلِ بیشتر باید متوقف شود (از طریق روش هایی مثل سقط جنین)؛ مگر اینکه فرد بخواهد شاهد کاهش تدریجی استانداردهای زندگی باشد.»
👤هانس هرمان هوپ
📚ظهور مالکیت خصوصی و خانواده
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
04 اکتبر, 03:06
«مالکیت خصوصی، شکل توسعهیافته نابرابری های طبیعی میان انسانهاست. نخستین و اساسیترین وظیفه هر جامعه متمدن، تامینِ حقوق مالکیت است. مالکیت خصوصی، نشانه تمدن انسانی است.»
👤پاول المر مور
📚مجموعه مقالات شلبرن
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
03 اکتبر, 16:31
با این همه وقتی پای باورهای مربوط به مسائل هر روزه انسانی و اعتقادات مرتبط با مسائلی که با ما بیربط نیستند، بلکه پیوند بسیار نزدیکی با ما دارند به ماجرا باز میشود، اوضاع بسیار فرق میکند. این جا موفقیت ما در تلاشهای روزمره و از جمله در بقا و تولید مثل، اساسا به درستی باور ما درباره حیات اجتماعی و طبیعت انسان وابسته است. تکامل (زیستشناختی و فرهنگی) معمولا مایه آن میشود که در قبال این دست موضوعات، زیاد اشتباه نکنیم. بر خلاف شرایط حاکم بر دیدگاههای عرفی درباره پدیدههای فراگیر و گسترده، عملا بسیار بعید است که نگرشهای مبتنی بر عرف درباره جهان انسانی، اشتباه باشند.
ادامه:
بنابراین هیچ عجیب نیست که زیستشناسان اجتماعی در استفاده از نظریه تکاملی زیستشناختی برای تبیین رفتار انسانها تا این اندازه به تایید ذاتی بودن گرایشهای انسانی که عرف آنها را از مدتها قبل طبیعی تلقی کرده، تمایل داشته باشند (و این چیزی است که خشم فمنیستها و دیگر کسانی را که لوین، باورمندان به مغلطه «شیر بدون چربی» میخواند، برمیانگیزد). این دقیقا همان چیزی است که باید انتظار کشید. همچنین عجیب نیست که نظریه تکامل فرهنگی هایک، دستآخر کمابیش به گونهای امروزیشده از دفاع برک از سنت و تعصب به مثابه اندوخته دانش اجتماعی پدیدآمده در طول هزاران سال تجربه بشری بدل شود. «تعصب»، از آن نوع که در عرف تجسم مییابد، نقشی مشابه آنچه را که قیمتها، به اعتقاد هایک، در اقتصاد بازار ایفا میکنند، بازی میکند. به همان سان که قیمتها به مثابه پیامهایی برای رفتار اقتصادی عقلانی عمل میکنند و مجموعه گستردهای از شرایط اقتصادی را که هرگز قادر به سنجش یا درکشان نبودیم، در یک واحد قابل مدیریت برای ما فشرده میکنند، تعمیمهای مبتنی بر عرف، قواعد تجربی و دیگر اجزای خرد عمومی نیز به همین سان، قرنها تجربه غنی انسانی را که در غیر این صورت دسترسی مستقیمی به آنها نداشتیم، در خود میگنجانند. این اجزای عرف و خرد عمومی دقیقا به این خاطر پا بر جا ماندهاند که این تجربه را در خود گنجاندهاند. در برابر، اگر (طبق تصور ترقیخواهان) حاوی خطا و اشتباه بودند، احتمالا سازوکار تکامل فرهنگی انتخاب طبیعی، آنها را مدتها پیش کنار زده بود. از این رو برداشت هایک به ما نشان میدهد که وقتی به اخلاق و به طور کلی به مسائل عملی دلمشغولیم، دقیقا احترام به سنت و عرف است که عقلانی است و غیرعقلانی، خصومتی است که خردگرایان بهاصطلاح روشنفکر با این دو دارند و دلیل این نکته را نیز به ما میگوید. به همان سان که برنامهریز اقتصادی سوسیالیست به هیچ رو نمیتواند دانش موجود در قیمتهای تعیینشده توسط بازار را انباشت کند (چندان که مدعیان برنامهریزی در کشورهای بلوک شرق نوعا مجبور بودهاند که برای تعیین قیمت در کشورهای خود بر اطلاعات مربوط به قیمتها در غرب سرمایهداری تکیه کنند)، حامیان سنتستیز ساخت یک مجموعه «اصول اخلاقی جدید» که به ادعای آنها عقلانیتر است، ابدا نمیتوانند از دانش مربوط به حقایق ظریف سرشت انسان و محیط اجتماعیای که برای ساخت چنین مجموعهای ضروری است (دانشی که در خود اخلاق سنتی تجسم یافته)، برخوردار باشند. همچنان که درباره برنامهریز سوسیالیستی دیدیم، به این خاطر است که افراد ضدسنت دست آخر به چیزی میرسند که فرق چندانی با یک گونه اعوجاج یافته و کمتر کارآمد از آنچه مدعی جایگزینیاش هستند، ندارد (مثلا به جای هنجارهای تشریفاتی ظریفی که آرمان «رفتار مانند یک اصیلزاده» با خود میآورد، به قانونگذاری ناشیانه و ظالمانه پیرامون آزار جنسی میرسند) و نیز چنانکه تاکنون دریافتهایم، به این خاطر است که خردگراها وقتی دستآخر درمییابند که نظام اخلاقیشان عملا بنیان بهتری در قیاس با نظام اخلاقی سنتگراها که تمسخرش میکنند، ندارد (و به واقع، همان طور که دیدهایم و البته عقلگراها نوعا از پذیرش آن سر باز میزنند، نظام اخلاقی آنها بنیان بسیار ضعیفتری در قیاس با نظام سنتگراها دارد)، غالبا گفتههایی نامعقول و بیمنطق بر زبان میرانند. پادزهر این نگرش استوار بر دوگانه عقلگرا – غیرعقلگرا، بال و پر دادن به یک نگرش بسیار متفاوت دیگر یعنی فروتنی محض است که سنت و عرف از دیرباز بر آن تاکید کردهاند. انسان فرهیخته مدرن ترقیخواه از اینکه (بعد از یک بررسی معمولا سطحی) دلیلی در دفاع از یک نهاد سنتی نمییابد، نتیجه میگیرد که چنین دلیلی اصلا وجود ندارد. او در عوض باید توجه کند با نظر به دیرپایی و پیچیدگی نهادهایی از این دست، شاید دلیلی که در پیاش میگردد، چنان پیچیده است که فهم محدود و تعلیمندیده او (یا هر کس دیگری) نتواند آن را تند و ساده دریابد.🔹@Iranian_right_wing
03 اکتبر, 07:53
هایک و سنت (بخش پنجم و پایانی: سنت
و عرف «۲»)
نویسنده: ادوارد فسر
از این پیشرفتها (به شکلی ضمنی) استنتاج شده که عرف باید به طور کلی غلط باشد و به قول لوین، هرچند اشتباه ما درباره برخی وجوه دنیا به هیچ رو مستلزم آن نیست که تمام این دست باورها مشکوک باشند؛ اما جای تعجب ندارد که انسانها غالبا در فروض خود درباره ساختار گسترده مکانزمان، سرچشمههای حیات و … (یا به سخن دیگر درباره پدیدههایی که از مقیاس دلمشغولیهای هرروزه آدمیان بسیار فراتر میروند و برای موفقیت هرروزه آنها در تولید مثل و بقا ضرورتی ندارند) اشتباه کرده باشند. نه تکامل زیستشناختی و نه تکامل فرهنگی به شکلی قابل قبول تضمین نمیکنند که معمولا پیرامون این گونه مسائل به درستی قضاوت کنیم.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
03 اکتبر, 07:53
