fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

حرمان...🌚

حرمان...🌚

رفتن به کانال در Telegram

حرمان در لغت به معنی محروم ماندن است. اما اگر بخوایم استعاری تعریفش کنیم به معنی کسی هست که مدت ها برای رسیدن به چیزی تلاش کرده و بدستش نیاورده از آن به بعد همه چیز را رها کرده. به حرمان خوش آمدی...‌

نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
299
مشترکین
-224 ساعت
-77 روز
-2530 روز
آرشیو پست ها
از هر آنچه که هست بیزاری از هر آنچه که نیست دلگیری از زبان و زمان گریخته‌ای مثل دیوانه ها زنجیری همه‌ی دلخوشیت یک چیز است اینکه پایان قصه میمیری
13 اوت, 09:25

هیچوقت فکر نمی‌کردم وسط تابستون بارون بیاد 🧘🏼‍♀️🌚
11 اوت, 18:45

نجات دهنده:🧘🏼‍♀️
نجات دهنده:🧘🏼‍♀️
11 اوت, 17:15

+1
Shazde-Kuchulu-Part-1.mp35.18 MB
11 اوت, 07:51

کتابخانه حرمان | شماره ۳ «بادبادک‌باز» بعضی کتاب‌ها را نمی‌خوانی ، زندگی‌شان می‌کنی. بادبادک‌باز داستان دوستی، کودکی، خیانت و
کتابخانه حرمان | شماره ۳ «بادبادک‌باز» بعضی کتاب‌ها را نمی‌خوانی ، زندگی‌شان می‌کنی. بادبادک‌باز داستان دوستی، کودکی، خیانت و عذاب وجدانی‌ست که سال‌ها دست از سر آدم برنمی‌دارد. داستان از افغانستان آغاز می‌شود ، از امیر و حسن، دو پسری که در کودکی کنار هم بزرگ می‌شوند، بادبادک هوا می‌کنند و خاطراتی می‌سازند که قرار است سال‌ها بعد، معنای دیگری پیدا کنند. اما یک اتفاق، همه‌چیز را تغییر می‌دهد. امیر با خاطره‌ای از گذشته بزرگ می‌شود ، خاطره‌ای که هرچقدر از آن دورتر می‌شود، بیشتر به دنبالش می‌آید. سال‌ها بعد، فرصتی برای جبران گذشته پیدا می‌کند ، فرصتی که او را دوباره به سرزمینی می‌کشاند که زمانی خانه‌اش بوده است. بادبادک‌باز فقط درباره‌ی افغانستان یا یک دوستی قدیمی نیست ، درباره‌ی انتخاب‌هایی‌ست که در لحظه انجام می‌دهیم و ممکن است سال‌ها با خودمان حملشان کنیم. اگر این کتاب یک حس بود: عذاب وجدان- پشیمانی اگر یک ساعت بود: ۰۴:۴۷ عصر
۵/۵/۲۰ ۱۵:۰۸
11 اوت, 07:38

photo content
10 اوت, 15:23

10 اوت, 07:44

کتابخانه حرمان | شماره ۲ «مسخ» کتاب مسخ با یه اتفاق فوق العاده عجیب شروع میشه. مردی به نام گره‌گوار سامسا یه روز از خواب بیدا
کتابخانه حرمان | شماره ۲ «مسخ» کتاب مسخ با یه اتفاق فوق العاده عجیب شروع میشه. مردی به نام گره‌گوار سامسا یه روز از خواب بیدار میشه و میبینه به یه موجود غول‌پیکر و حشره مانند تبدیل شده. این کتاب ازت نمی‌پرسه اگر یه روز به یه حشره تبدیل بشی چه اتفاقی می‌افتاد ، ازت می‌پرسه اگر یه روز به درد اطرافیانت نخوری چه اتفاقی می‌افتد و چه کسی کنارت میمونه. عجیب تر از داستان واکنش آدم هاست. کافکا اصلا براش مهم نیست که چرا گره‌گوار تبدیل به حشره شد. نه جادو در کار است ، نه توضیح علمی ، نه راه درمان. انگار می‌خواد بگه فراموش کن چه اتفاقی افتاده ، ببین آدم ها بعد از اون چطوری رفتار میکنن. در چند صفحه ، داستان از یک روایت ترسناک به چیزی بسیار آشنا‌تر تبدیل می‌شود : تنهایی ، احساس سربار بودن ، عشقی که شاید فقط تا وقتی مفید باشی ادامه دارد ، خانواده ای که کم کم میان محبت و منفعت یکی را انتخاب می‌کنند. وقتی داری این کتاب رو می‌خونی حس می‌کنی دست کم همه ی ما یکبار گره‌گوار بودیم. مسخ کتاب بلندی هم نیست. حدود شصت صفحه است. اما از اون کتاب‌هاییه که شاید ساعت ها بخونی و سال ها به اون فکر کنی.
30 ژوئیه, 18:11

زن‌ها تا لحظهٔ آخر می‌جنگن؛ ولی وقتی یه چیزی براشون تموم بشه، دیگه تموم شده. خاتون...
+1
زن‌ها تا لحظهٔ آخر می‌جنگن؛ ولی وقتی یه چیزی براشون تموم بشه، دیگه تموم شده.
خاتون...
30 ژوئیه, 06:51

photo content
+1
30 ژوئیه, 06:45

انسان گاهی نه به خاطر سود، نه به خاطر خوشبختی، بلکه فقط برای اثبات آزادیِ خود، کاری می‌کند که حتی به زیان خودش باشد. داستایوف
انسان گاهی نه به خاطر سود، نه به خاطر خوشبختی، بلکه فقط برای اثبات آزادیِ خود، کاری می‌کند که حتی به زیان خودش باشد. داستایوفسکی
30 ژوئیه, 06:41

در عصر ما دیگر چیزی به نام فاصله گرفتن از سیاست وجود ندارد. همه چیز سیاسی است و سیاست توده‌ای از دروغ، بهانه جویی، حماقت، نفرت و اسکیزوفرنی است.
جورج اورول
30 ژوئیه, 06:39

photo content
29 ژوئیه, 12:49

photo content
22 ژوئیه, 08:58

photo content
19 ژوئیه, 15:59

«دین و مذهب از انسان عبادت می‌طلبد. چیزی که انسان نباید به هیچ موجودی، انسانی و یا یزدانی بدهد. پرستش دیگری یعنی پایین آوردن خود. عبادت وحشت و ترس است. وحشت و ترسی بیهوده و امیدی کور. عبادت است که تنها یکی را بالا می‌برد و تعداد زیادی را به پایین می‌کشد. عبادت برای دزدان کاخ می‌سازد و برای جرائم بنای یادبود. شخص عابد حتی برای دستان خود دستبند می‌سازد. روح عبادت روح بیدادگری است. یک روشنفکر هرگز زانو نمی‌زند. بدن به هرچه گرایش داشته باشد، روح روشنفکر به بلندی‌ها نظر دارد. هرکسی که عبادت می‌کند روح خود را واگذار می‌کند.»
رابرت اینگرسول
18 ژوئیه, 08:32

photo content
+1
15 ژوئیه, 23:43

شما ها خیلی زیبا هستید ، اما تو خالی. برای شما نمیشود جان فدا کرد...
شما ها خیلی زیبا هستید ، اما تو خالی. برای شما نمیشود جان فدا کرد...
15 ژوئیه, 10:22

کتابخانه ی حرمان | شماره ۱ «شازده کوچولو» بعضی کتاب ها رو نمی‌خونی ، کم کم باهاشون زندگی میکنی. سال ها اسم شازده کوچولو رو شن
+1
کتابخانه ی حرمان | شماره ۱ «شازده کوچولو» بعضی کتاب ها رو نمی‌خونی ، کم کم باهاشون زندگی میکنی. سال ها اسم شازده کوچولو رو شنیده بودم. مثل خیلی ها فکر میکردم یه داستان کودکانه است. اما وقتی خوندم ، فهمیدم بعضی کتاب ها برای بچه ها نوشته نمیشن فقط قهرمانشون یه بچه است. این کتاب قرار نیست جواب سوال هات رو بده. فقط باعث میشه سوال های جدیدی از خودت بپرسی. اگر این کتاب یه حس بود: سکوت بعد از رفتن آدم های مهم. اگر این کتاب یه ساعت بود: پنج عصر.
۱۴۰۵/۴/۲۳ ۱۸:۴۲
14 ژوئیه, 11:12

‍ «زندگی در یک جامعه‌ی توتالیتر هیچ تفاوتی با زندانی بودن ندارد ولی متاسفانه فرد زندانی از زندانی بودن خویش نا آگاه است و اوضاع و احوالش را صرفن زاییده ی شرایط می‌داند و به خصوص وقتی مشاهده می‌کند که در این وضعیت تنها نیست و همه‌ی آنانی که در اطرافش می‌بیند، آن‌ها نیز، در همین شرایط زندگی می‌کنند و چه بسا به این شرایط خو گرفته‌اند، دچار نوعی از خودبیگانگی غریب می‌شود؛ نمی‌تواند زندگی در وضعیت موجود را بپذیرد و از دیگر سو برای طرد نشدن از سوی جامعه‌ی سنتی و تجددستیز و مهم‌تر از آن اجبار قانونی جهت پذیرفتن اصول و قواعد حکومت توتالیتر مجبور می‌شود «شرایط» را بپذیرد، شرایطی که باعث زنده به گور شدن روحیه‌ی آزاد و رهای شخص می‌شود و شخصیت و خرد فردی را از وی می‌گیرد و او را تبدیل به موجودی خوار و حقیر می‌نماید، حقارتی که شاید تنها خود شخص، چنان چه هنوز قدرت اندیشیدن اش را از دست نداده باشد متوجه اش است و دیگران؛ جامعه، مردم و ساختارهای رسمی او را به عنوان فردی «خودی» می‌شناسند و یک «خودی» متاسفانه چیزی جز کثافت محض نیست، چیزی نیست جز نمونه‌ی تغییر شکل داده شد‌ه‌ی انسانی شریف و آزاده به یک تکه مدفوع سگ. ‍ زندگی در یک جامعه‌ی توتالیتر هیچ تفاوتی با زندانی بودن ندارد ولی متاسفانه فرد زندانی از زندانی بودن خویش نا آگاه است و اوضاع و احوالش را صرفن زاییده ی شرایط می‌داند و به خصوص وقتی مشاهده می‌کند که در این وضعیت تنها نیست و همه‌ی آنانی که در اطرافش می‌بیند، آن‌ها نیز، در همین شرایط زندگی می‌کنند و چه بسا به این شرایط خو گرفته‌اند، دچار نوعی از خودبیگانگی غریب می‌شود؛ نمی‌تواند زندگی در وضعیت موجود را بپذیرد و از دیگر سو برای طرد نشدن از سوی جامعه‌ی سنتی و تجددستیز و مهم‌تر از آن اجبار قانونی جهت پذیرفتن اصول و قواعد حکومت توتالیتر مجبور می‌شود «شرایط» را بپذیرد، شرایطی که باعث زنده به گور شدن روحیه‌ی آزاد و رهای شخص می‌شود و شخصیت و خرد فردی را از وی می‌گیرد و او را تبدیل به موجودی خوار و حقیر می‌نماید، حقارتی که شاید تنها خود شخص، چنان چه هنوز قدرت اندیشیدن اش را از دست نداده باشد متوجه اش است و دیگران؛ جامعه، مردم و ساختارهای رسمی او را به عنوان فردی «خودی» می‌شناسند و یک «خودی» متاسفانه چیزی جز کثافت محض نیست، چیزی نیست جز نمونه‌ی تغییر شکل داده شد‌ه‌ی انسانی شریف و آزاده به یک تکه مدفوع سگ.»
آلبرکامو
12 ژوئیه, 09:12