بدفاز Tarin پرنیا.

مرا در شخص دیگری جستجو خواهی کرد، ولی نخواهی یافت؛ نه به این خاطر که دیگران بد هستند، یا من بی‌نقص بودم بلکه چون هر قلبی فقط یک‌بار خانه‌ی واقعی‌اش را پیدا می‌کند. تو می‌گردی میان نگاه‌ها، لبخندها، حتی بوسه‌ها دنبال چیزی می‌گردی که فقط در من بود، آن درک بی‌قید و شرط، آن صبوریِ خسته، آن عشقی که خودم را در آن فراموش کرده بودم. و روزی، وسط یک گفت‌وگوی بی‌اهمیت با کسی دیگر، ناگهان سکوت می‌کنی و یادم می‌افتی. نه با نفرت، نه با خشم. با حسرتی عمیق که فقط کسانی می‌فهمندش، که عشق واقعی را از دست داده‌اند، و دیگر هیچ‌وقت شبیه آن را پیدا نکرده‌اند.

سوال اینه: آیا دیگران هم منو همین‌طوری می‌بینن؟ اثر لوکا پونزاتو

Maybe

و ما روزی خواهیم رقصید، روی همان زمینی که به ما درد را یاد داد.

خوشبخت اونه که داره با آدم مورد علاقش این روزای سخت میگذرونه.

فقط میدونم خستم، فقط میدونم حوصله توضیح دادن و فهموندن خودمو دیگه ندارم، حوصله کشش چیزیو ندارم، حوصله رسوندن منظور درست رو ندارم، حوصله ناراحتی رو هم ندارم، حوصله گفتنِ حوصله ندارم رو هم ندارم.

ببین چیکار کردی که اگه لب پرتگاه باشم، افتادن برام راحت‌ تر از دوباره به تو امیدوار شدنه.

کاری که با ذوقم کردی.

405/05/09