𝕬

قبل اینکه صداتو برام بالا ببری خوب فک کن؛ چون فرق من با کسی که تو تیمارستانه اینه که من ازادم💋

بُگذَر‌ و بُگذار بُگذرد.

و دردناک‌تر از خداحافظی، فرصت خداحافظی پیدا نکردن است. من مدت‌هاست از رنج آن چند جمله که نتوانستم بگویم، خواب ندارم.

چه جالب!

عاشق پلی لیست چنلم💘

همیشه آدم بده‌ی داستان منم. همونی که همیشه مقصره، همونی که باید جواب پس بده. اما یه سؤال، اگه من این‌قدر بدم، پس چرا آخرِ همه‌ی این ماجراها، اونی که بیشتر از همه ناراحته، منم؟ چرا همیشه باید خودمو جمع کنم، تیکه‌های دلمو بردارم و وانمود کنم چیزی نشده؟ خسته‌ام از اینکه آخرِ قصه، همه حق دارن جز من. همه می‌تونن ناراحت باشن، دلخور باشن، ناراحت باشن؛ اما وقتی نوبت به من می‌رسه، انگار باید ساکت بمونم و بگم: «اشکال نداره.» ولی منم آدمم. منم یه جاهایی کم میارم، دلم می‌شکنه و دیگه نمی‌تونم نقش آدمِ قویِ قصه رو بازی کنم. و شاید تلخ‌ترین قسمتِ داستان همین باشه؛ همه یادشون موند من چه زخمایی بهشون زدم، اما هیچ‌کس نپرسید من چقدر زخم خوردم که اینجوری شدم.

شاید بتونم زبونمو کنترل کنم ولی طرز نگاهمو نه.

من خیلی "چرا" پرسنم. همیشه باید بدونم چرا؛ چرا اون تصمیم رو گرفتی، چرا اون حرف رو زدی، چرا اون‌طوری رفتار کردی و کلی "چرا"ی دیگه. فهمیدن آدمای مورد علاقم چیزیه که هیچ‌وقت ازش خسته نمی‌شم.

داشتم به این فکرمیکردم تو یسری انفاقا فقط نیاز داشتم یکی بگه من طرف توم همین.

‏لطفا بارون نیاد فعلا چون دختر خوشگله هیشکی نیستم.😾

برای چیش دقیقا؟

دلت برای چیش تنگ شده دقیقاً؟ تولدی که خراب کرد؟ قولایی که شکست؟ شبايی که گریه کردی؟ روزایی که نیازش داشتی و نبود؟ پیامایی که منتظرش موندی؟ اون اضطراب همیشگی؟ تلاشایی که به چشمش نیومد؟ بی‌توجهیاش؟