نعنایِ ژنرال/ rest

انتظار... دیگه حتی از آن کلمه هم متنفر بود روز و شب هایی که به در خیره شده بود تا شاید برگردد اما دگر هیچوقت عطر او را حس نکرد شاید هم فراموش کرده بود ! اما ایا فرد میتوانست عطری که سال ها با او زندگی کرده بود را فراموش کند ؟ لباس تیره اش را یک لحظه هم از تنش خارج نمیکرد ! حتی نمی خواست باور کند که فرد را از دست داده است... پس در خیالاتش دست و پا میزد تا بتواند خودش را ارام کند ، اما بیشتر در باتلاق فرو می رفت... هر روز برایش گل بابونه می خرید ، تا برایش ببرد اما...جرئت رفتن نداشت ؛ جرئت دیدنش را نداشت ؛ جرئت رو به رو شدن با واقعیت را نداشت ! جرئت این را نداشت که با گریه اسمش را صدا بزند اما پسر سرش را به سمتش برنگرداند . آخرین باری که صدای قلبش را شنیده بود سال پیش بود ؛ کاش آن صدا را ضبط می کرد . کاش می توانست بار دگر آغوشش را حس کند...