نعنایِ ژنرال/ rest
رفتن به کانال در Telegram
شاید سرنوشتِ ما، در تقدیرِ این دنیا نوشته نشده بود، معبودِ من. @Easeyourselfandtrustmebot http://t.me/HidenChat_Bot?start=5704966397
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
340
مشترکین
-324 ساعت
-207 روز
-6930 روز
آرشیو پست ها
اول از همه که جوین نباشید ، با احترام پستتون فور نمیشه؛ یا اگر هم جوین میشید و پست مشخص میکنید آخر هم لف میدید، بنتون میکنم و برای بعدا نمیتونید دوباره شرکت کنید؛پس حواستون به این نکته باشه و زرنگ بازی در نیارید.
بعد از خط خوردن،تگ هاتون رو بهتون میگم سیو کردم یا نه ، و بعد میتونید پاک کنید پیام رو از چنلتون(پستی که باید فور کنید رو منظورم نیست!)
05 سپتامبر, 08:02
07 سپتامبر, ~01:41
اول از همه که جوین نباشید ، با احترام پستتون فور نمیشه؛ یا اگر هم جوین میشید و پست مشخص میکنید آخر هم لف میدید، بنتون میکنم و برای بعدا نمیتونید دوباره شرکت کنید؛پس حواستون به این نکته باشه و زرنگ بازی در نیارید. بعد از خط خوردن،تگ هاتون رو بهتون میگم سیو کردم یا نه ، و بعد میتونید پاک کنید پیام رو از چنلتون(پستی که باید فور کنید رو منظورم نیست!)
05 سپتامبر, 08:02
05 سپتامبر, ~08:02
05 سپتامبر, 08:01
09 سپتامبر, ~07:33
همه ی ما نقابی از لبخند بر چهره داریم؛ در هر جمع و هر گذر. اما کدام لبخند است که از چشمهی جان میجوشد؟ هیچکس از آن طوفانِ پنهانی که در وجودمان خانه کرده و خیالِ رفتن ندارد، آگاه نیست. آنها هرگز عمقِ این اندوهِ مدفون را نمیبینند؛ به آنچه از ظاهرِ ما باور دارند بسنده میکنند و ما نیز، دیگر نایِ آن را نداریم که حقیقتِ این فروپاشی را برایشان معنا کنیم.
و تو… تو همان فاجعهای بودی که مرا به سقوط کشاند. از همان لحظهی آشنایی، دلم را به نگاهی گره زدم که گمان میکردم تا ابد، تابانتر و زیباتر از هر ستارهای برایم خواهد درخشید؛ اما دیری نپایید که همان چشمها، بیفروغ شدند و جهانم را ویران کردند. مرا چنان از هم گسستی که گویی قصری تاریخی بودم؛ فروریخته زیرِ هجومِ همانهایی که روزی پناهشان بودم. حالا تنها ویرانهای هستم که عابران، حتی شکوهِ گذشتهاش را به یاد نمیآورند. تو نه برای عشق، که برای ویرانی آمده بودی؛ آمده بودی تا بذرِ امیدی را که در دلم جوانه زده بود، ریشهکن کنی. تو نیامدی که دوستم بداری، بلکه آمدی تا مرا به طعمِ حضورت خو دهی و سپس، در اوجِ وابستگی، با کولهباری از غم تنهایم بگذاری تا دردِ نبودنت، با گوشت و پوستم عجین شود. عزیزکرده! شاید من آن کسی نبودم که تو از نبودنش میترسیدی، اما تو تنها تکیهگاهِ من بودی؛ نوری بودی که اهدافِ غبارگرفته و فراموششدهی زندگیام را دوباره زنده کرد و به من رؤیایِ ماندن بخشید. هنوز هم غرق در خاطراتم؛ خاطراتی که با چنگ و دندان حفظشان کرده بودم. روزگاری با یادشان چنان دیوانهوار لبخند میزدم که مردم به حالِ خوشم شک میکردند؛ اما حالا، همان خاطرات به کابوسهایی بدل شدهاند که ذهنِ آشفتهام را چنان در هم میکوبند که رمقِ تمرکز را از من میگیرند.
05 سپتامبر, 08:00
و در اینهنگام، من مانده ام و خاطراتی که فقط میتوان تورا در میانِ آنها دید...
05 سپتامبر, 07:59
مناینو دیر دیده بودم...
ولی واقعا بابته نظری که دادی مچکرم و خیلی باارزشه که به دلت نشسته و دوستش داشتی؛ و همینطور مچکرم بابته اینکه اشتباهی که وجود داشته رو گفتی.
05 سپتامبر, 07:32
05 سپتامبر, ~09:05
Repost from 𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓
برای مود بردت عکسهای زیبایی انتخاب کردی و کاملا مرتبط با متنه؛ فقط یه نکتهای وجود داره که دوست داشتم بهت بگم تا اگه مایل بودی از این به بعد بهش دقت کنی. تیرگی قسمت سمت چپ مود بردت بخاطر ترتیب عکسهایی که تیرگیشون قالبه؛ بیشتر از سمت راسته! یعنی وقتی از دور نگاه میکنیم؛ سمت چپ تیرهتر دیده میشه و چشم فوکوس میکنه روی همون قسمت؛ چون کنتراست تیرگی و روشنی در کنار هم بالانس نیست. در کل مود بردت به دلم میشینه؛ فقط همین مورد جزئی وجود داشت که اگه از این به بعد در نظر داشته باشی؛ عالیتر از عالی میشه؟ قلم ادبیِ قوی و زیبایی داری. کاملا موفق شدی اون حس و حال غم و دلتنگی رو به طور ملموس نشون بدی. از دلتنگی و جدایی نوشتی .. دلتنگی برای آدمی که تمام قلبت رو صاحب شده و برای تو نیست؛ عذابآور ترین حسِ ممکنه! خوشحالم با قلمِ گیرات آشنا شدم و از خوندن اثرِ دلنشینت لذت بردم. خسته نباشی جانم؛
05 سپتامبر, 07:29
05 سپتامبر, ~09:05
05 سپتامبر, 06:53
09 سپتامبر, ~07:33
