نعنایِ ژنرال/ rest

هیچوقت قراࢪ نبود عاشقت شوم قراࢪنبود اینقدࢪ بہ تو نزدیڪ شوم، بہ تو عـادت ڪنـم ٯ بـعد بفهمم نبودنت چقدࢪ مے تـواند همہ چیز ࢪا بہ هم بࢪیزد. تو ڪاࢪی بـا مـن ڪردے ڪہ هیچڪس ٯ هیچ چیزے نمے توانست بـا من ڪند. نمےخواهم عاشقـت شوم، نمےخواهـم بہ صـدایت عـادت ڪنم، نمےخواهم بہ مـحبت‌هاے گاہ وبیگاهـت عـادت ڪنم. نمےخواهم یڪ نفࢪ آن‌قدࢪ برایم مهم شود ڪہ ࢪفتنش مـࢪا بہ زانو دربیاوࢪد. نمےخواهم قلب خودم ࢪا بہ نـام ڪسی ڪنم ڪہ روزے خنجࢪش ࢪا در آن فࢪو ڪند. نمےخواهـم آن‌قدࢪ دوستت داشـته باشم ڪہ ࢪوزی تمام تࢪسم از دست دادن تـو بـاشد. نہ نمےخواهم عـاشقت شوم؛ چـون ایـن دنـیا فقط قراࢪ است قـلبمان ࢪا بشڪند.

𝐇𝖾 𝗐𝖺𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝗄𝗂𝗇𝖽 𝗈𝖿 𝗉𝖾𝗋𝗌𝗈𝗇 𝗐𝗁𝗈 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗅𝖾𝗍 𝗍𝗁𝖾 𝗇𝗂𝗀𝗁𝗍 𝖾𝗇𝖽 𝗍𝗈𝗈 𝗌𝗈𝗈𝗇；

𝗅𝖺𝗎𝗀𝗁𝗂𝗇𝗀 𝖻𝖾𝗇𝖾𝖺𝗍𝗁 𝗏𝗂𝗈𝗅𝖾𝗍 𝗅𝗂𝗀𝗁𝗍𝗌， 𝖽𝖺𝗇𝖼𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 𝗅𝖺𝗌𝗍 𝖻𝖾𝖺𝗍， 𝗅𝗂𝗏𝗂𝗇𝗀 𝖺𝗌 𝗂𝖿 𝗍𝗈𝗆𝗈𝗋𝗋𝗈𝗐 𝖼𝗈𝗎𝗅𝖽 𝗐𝖺𝗂𝗍． 𝖥𝗈𝗋 𝖺 𝖿𝖾𝗐 𝗁𝗈𝗎𝗋𝗌， 𝗍𝗁𝖾 𝗐𝗈𝗋𝗅𝖽 𝗐𝖺𝗌 𝗇𝗈𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝖻𝗎𝗍 𝖺 𝗉𝖺𝗋𝗍𝗒， 𝖺𝗇𝖽 𝐡𝖾 𝗐𝖺𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝗋𝖾𝖺𝗌𝗈𝗇 𝗇𝗈 𝗈𝗇𝖾 𝗐𝖺𝗇𝗍𝖾𝖽 𝗍𝗈 𝗀𝗈 𝗁𝗈𝗆𝖾．