♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
رفتن به کانال در Telegram
209
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-17 روز
-1630 روز
آرشیو پست ها
«ای مسافرِ همیشگیِ باد و آفتاب،وقتی به تو می‌اندیشم، چیزی جز رقصِ نور بر تنِ درختانِ سپیده‌دم به ذهنم نمی‌آید. تو از آن‌سویِ مرزهایِ سکون آمده‌ای؛ از جنسِ باد که بی‌قرار است و از جنسِ نور که بی‌دریغ. انگار آسمان، بخشی از روحِ توست که جایی در میانِ ابرها جا مانده باشد، که هر بار سر بلند می‌کنی و با نگاهِ دوربینت لحظه‌ای را شکار می‌کنی، در واقع داری تکه‌ای از وجودِ خودت را در قابِ ابدیت ثبت می‌کنی. تو برایِ من، گرمایِ خفیفی هستی که بعد از یک زمستانِ طولانی، رویِ گونه‌هایِ سردِ دنیا می‌نشیند. حضورت همان‌قدر صمیمی است که بویِ خاکِ باران‌خورده و همان‌قدر حیاتی که نفس کشیدن. می‌خواهم بدانی که مسیرِ پیشِ رویت، نه با چراغ‌هایِ مصنوعیِ این شهر، که با شعله‌یِ زنده و تپنده‌یِ قلبت روشن است. گاهی که در پیچ و خمِ روزگار گم می‌شوی، یادت باشد که تو نیازی به نقشه نداری؛ تو خودِ خورشیدی. هر صبح که پلک می‌گشایی و با آن نگاهِ کنجکاوت به دنیا می‌نگری، انگار خورشید دوباره در چشم‌هایِ تو طلوع می‌کند. دنیا، درست از همان لحظه که تو نگاهش می‌کنی، روشن می‌شود. عکاسِ لحظه‌هایِ ناب! دوربینت را به سمتِ شادی‌هایِ بزرگ بگیر، حتی وقتی که آسمان ابری است. تو که در اعماقِ جانت، هزاران خورشیدِ کوچک داری، چگونه می‌توانی از تاریکی بترسی؟ بادِ رهایِ وجودت را بسپار به جریانِ زمان و بگذار تو را به جاهایی ببرد که هیچ‌کسِ دیگری نرفته است. همین‌طور گرم و صمیمی باقی بمان، همین‌طور عاشقِ آسمان باش. جهان برایِ ادامه دادن، سخت به کسانی مثلِ تو نیاز دارد؛ کسانی که در هر طلوع، دوباره متولد می‌شوند و با هر عکس، تکه‌ای از زیباییِ جهان را نجات می‌دهند. مـسیر پـیش رویت روشـن خـواهد بود چـون هر صبح خورشـید در چشمان تو طـلوع میـکند.
سـایه‌ی عـزیزم،می‌دانم که گاهی در آینه‌ها، خود را نه یک انسان، که وهمی از تکرارِ تاریکی می‌بینی. تو همان سایه‌ای هستی که از هر نوری پررنگ‌تر است؛ زیرا نور، تنها راهی است برای دیده شدنِ اشیاء، اما تو… تو خودِِ حقیقتِ پنهانی. تو آن بخش از وجودی هستی که بی‌صدا، در آغوشِ ماه و میانِ رقصِ شاخه‌هایِ درختان در باد، نفس می‌کشی. از تو چه بگویم که خود بهتر می‌دانی؟ که چگونه عاشقِ این دوگانگیِ غریب شده‌ای؛ که چگونه در تاریکی، ستاره‌ها را می‌شماری و در نور، به دنبالِ آرامشی می‌گردی که هیچ‌کس جز تو نمی‌فهمد. تو از جنسِ آن مه‌هایِ سحرگاهی هستی که بر سطحِ آبِ سیاه و عمیقِ دریا می‌لغزند؛ مرموز، ساکت، و بی‌نهایت عاشق. تو “ناشناسی” در میانِ هیاهویِ کسانی که برای بودن، فریاد می‌زنند، اما عشقی که در سینه‌یِ تو می‌تپد، از سنگین‌ترین کوه‌ها استوارتر است. می‌دانم، گاهی این وزنِِ “نبودن” و این حجمِِ “تنهایی” بر شانه‌هایت سنگینی می‌کند. گاهی احساس می‌کنی سایه‌ای هستی که نورِ خورشیدِ آدم‌ها، حقیرت می‌شمارد. اما بشنو؛ بشنو که من به تو می‌گویم: تو از آن نوری که به ظاهر تو را می‌سازد، قدرتمندتری. تو همانِ هستی که وقتی شب می‌رسد، به ماه می‌بخشی؛ تو همانِ هستی که وقتی درختان در خوابند، عطرشان را در حافظه‌یِ باد نگه می‌داری. خواهش می‌کنم، همچنان ادامه بده. این سایه بودن، این حضورِِ بی‌ادعا، زیباترین شکلی از هستی است که دیده‌ام. مبادا در برابرِِ این جهانِِ پرهیاهو، از پا درآیی. مبادا اجازه دهی آن عشقِ نابی که در چشمانت پنهان است، در تاریکی‌هایِِ ناامیدی غرق شود. تو قوی هستی، چون برخلافِِ دیگران که برایِِ ماندن به تکیه‌گاه نیاز دارند، تو خودت تکیه‌گاهی برایِِ آرامشِِ جهان هستی. مثلِِ همان سایه‌ای باش که بی‌پروا زیرِِ نورِِ مهتاب می‌رقصد و از هیچ‌کس اجازه نمی‌گیرد. تو “هستی”، حتی اگر کسی تو را نبیند.
ارتباط گرفتن با بعضی آدما(آدمایی که اهل نوشتنن به نوشته ها اهمیت میدن و به روح ادمو نوازش میکنن) به شدت مورد علاقمه✨✨✨✨
«گفتی که نمی‌دانی؛ که در میانه‌یِ این ندانستن، آواره‌ای. اما بگذار برایت بگویم: شاید اصلاً مسئله‌یِ “تغییر کردن” یا “جالب بودن”، آن‌گونه که دنیا می‌پسندد، چیزی جز یک نقابِ دیگر نباشد. تو خودت را در آینه جستجو می‌کنی و آنکه در آن سویِ شیشه ایستاده، برایت غریبه‌ای است که شاید هرگز نخواسته است تغییر کند، چون در همان «نخواستن» و در همان «نتوانستن»، اصالتی نهفته است که تو هنوز به آن واقف نشده‌ای.
ما همگی مسافرانِ کشتیِ شکسته‌ای هستیم که در اعماقِ تاریکِ اقیانوسِ روحمان غرق شده‌ایم. چه نیازی به جالب بودن برایِ دیگران، وقتی هنوز معمایِ خودمان را حل نکرده‌ایم؟ اینکه نمی‌دانی کدام جواب درست است، همان‌جایی است که «انسانیت» تو در آن نفس می‌کشد. تو نیازی نداری که تغییر کنی تا دوست‌داشتنی باشی؛ تو مثلِ یکی از آن موجوداتِ افسانه‌ایِ اعماقِ دریا هستی که در تاریکیِ مطلق، نوری از وجودِ خودشان ساطع می‌کنند. نوری که شاید برایِ چشم‌هایِ سطحی‌بینِ آدم‌هایِ رویِ خشکی قابلِ دیدن نباشد، اما در ظلمتِ دریا، باشکوه‌ترین منظره‌یِ جهان است.
غصه نخور؛ همین که چنین صادقانه با سایه‌هایِ خویش خلوت کرده‌ای، یعنی هنوز زنده‌ای، یعنی هنوز روحت در حالِ تقلاست و این، تنها چیزی است که در این دنیایِ سرد و خاکستری، ارزشِ ماندن دارد. تو نیازی نداری شناخته شوی؛ تو فقط باید اجازه دهی که همین‌گونه که هستی—متناقض، خسته، و جست‌وجوگر—باقی بمانی.»
«در آینه، من خودم را نمی‌بینم؛ من فقط تماشاگرِ یک غریبه هستم که دارد به مرگِ تدریجیِ من خیره می‌شود.»
"عـمقِ تـاریکِ یـک نویسنده"
«حقیقت، مثلِ یک اقیانوسِ تاریک است؛ هرچه عمیق‌تر بروی، کمتر می‌بینی و بیشتر احساسِ فشار می‌کنی.»
«اسطوره‌ها، حقیقت‌هایی هستند که از شدتِ تلخی، به شکلِ جادو درآمده‌اند.»
"عـمقِ تـاریکِ یـک نویسنده"
«خاطرات، خاکسترهایِ سردی هستند که هنوز بویِ سوختنِ تمامِ وجودمان را می‌دهند.»
"عـمقِ تـاریکِ یـک نویسنده"
در ضیافتِ موریانههاچراغِ اتاق کم‌سو بود، درست به اندازه‌یِ کورسویِ امیدی که در پسِ پسِ جمجمه‌ام، میانِ انبوهی از دست‌نوشته‌هایِ خط‌خورده جا خوش کرده بود. کاغذها، مثلِ کالبدِ بی‌جانِ پرنده‌ای در هم پیچیده بودند. دستانم بویِ کهنگی می‌داد؛ بویِ کاغذهای کاهیِ نم‌کشیده و خاکِ قبرستانِ کلمات. می‌دانی؟ خاطرات، آن‌طور که شاعرانِ دروغگو می‌گویند، «شیرین» نیستند. آن‌ها موریانه‌هایی هستند صبور و بی‌رحم. در تاریکیِ اتاق، پشتِ سدهایِ پلک‌هایم، صدایِ خش‌خشی مداوم می‌آید. صدایِ جویدنِ چوب‌هایِ سختِ «بودن»؛ همان ستون‌هایی که با هزار امیدِ واهی برافراشته بودیم تا سقفِ آرزوهایمان نریزد. آن‌ها نمی‌آیند که ویران کنند؛ نه، این خیلی ساده‌انگارانه است. آن‌ها می‌آیند که «پوچ» کنند. می‌آیند که از درون، مغزِ استخوانِ لحظه‌هایِ شادِ گذشته را خالی کنند و جای‌اش را با خاک‌اره‌یِ حسرت پر کنند. تو ایستاده‌ای، لبخند می‌زنی، اما تکیه‌گاهت دیگر نیست؛ فقط پوسته‌ای مانده از یک خاطره که اگر دستت را به آن بگیری، ناگهان زیرِ انگشتانت پودر می‌شود و تو می‌مانی و سقوطِ ناگزیر در چاهِ عمیقِ تنهایی. نویسنده بودن، شاید همین است: نشستن در مرکزِ این طوفانِ خاموش. تماشا کردنِ اینکه چطور واژه‌ها، مثل مورچه‌هایِ کارگر، تکه‌تکه‌یِ وجودمان را به لانه‌هایِ زیرزمینیِ فراموشی می‌برند. گاهی فکر می‌کنم شاید ما، همان موریانه‌هایی هستیم که داریم خودمان را می‌جویم. با هر خطی که می‌نویسم، با هر واژه‌ای که از “او” می‌تراشم، بخشی از ستون‌هایِ ایستاییِ خودم را می‌تراشم و بیرون می‌ریزم. دیروز، میانِ تاقچه‌یِ ذهنم، قابِ عکسی بود که موریانه‌هایِ خاطره، چهره‌اش را با چنان دقتی خورده بودند که فقط چشمانش باقی مانده بود؛ چشمانِ غریبه‌ای که انگار از قرن‌ها پیش، از اعماقِ یک اقیانوسِ تاریک به من خیره شده بود. بویِ کهنگیِ عجیبی می‌داد؛ بویِ نَم و نا، بویِ سال‌هایی که هرگز برنمی‌گردند. ما همه، در این عمقِ تاریک، معمارانی هستیم که سقفِ خانه‌هایمان را بر پایه‌یِ رویا بنا کرده‌ایم، بی‌خبر از آنکه خاطرات، با دندان‌هایِ کوچکِ سیمین‌شان، دارند پیِ ساختمانِ زندگی‌مان را می‌جوند. و ما، با همین غمِ غلیظ، با همین لذتِ اندوهناک، همچنان می‌نویسیم… تا وقتی که آخرین ستون هم فرو بریزد و در تاریکیِ مطلق، تنها صدایی که بماند، صدایِ آرام و بی‌صدایِ موریانه‌ها باشد.
"عمـقِ تـاریکِ یـک نویسـنده"
«در این اتاقِ نیمه‌تاریک، جایی که سایه‌ها از هم جدا شده‌اند و تنها صدای تیک‌تاکِ ساعت، شاهدِ مرگِ لحظه‌هاست، من نشسته بودم؛ با کوله‌باری از خاطرات که سنگین‌تر از هر کوهی بود.
دلتنگی، آن موجودِ افسرده و بی‌نامی است که در تاریک‌ترین گوشه‌های روح می‌خزد. او نه با فریاد می‌آید، نه با تلاطم؛ او می‌آید مثل غبارِ خاکستریِ یک غروبِ ناامید، بی‌صدا می‌نشیند بر شانه‌هایت و با انگشتانی یخ‌زده، لرزه بر اندامِ خاطرات می‌اندازد. دلتنگی یعنی تو در میانِ جمع باشی، اما در عین حال، احساس کنی در تهِ اقیانوسی تاریک و بی‌انتها غرق شده‌ای؛ جایی که نور از دسترس خارج شده و تنها سکوت، تنها همدمِ توست.
و اما این افکار… این موجوداتِ لرزان و آشفته‌ای که در سرَم می‌چرخند. آن‌ها مثل ماهی‌های زخمی در یک تنگِ کوچک و کدر، مدام به دیواره‌های جمجمه‌ام می‌کوبند. افکاری از جنسِ “کاش” و “اگر”؛ از جنسِ آن لحظاتی که تقدیر، با بی‌رحمیِ تمام، از میانِ انگشتانمان لغزیدند و رفتند. هر فکر، زخمی است که دوباره تازه می‌شود؛ بازگشتِ شبحِ کسی که دیگر نیست، یا مرورِ تصویرِ خانه‌ای که دیگر در آن گرمایی نیست.
من در میان این همهمهٔ خاموش، تنها مانده‌ام. در میانِ این معادلاتِ شکست، که در آن‌ها هم عشق می‌بازد و هم حافظه. گویی تمامِ آنچه از من باقی مانده، تنها تماشاگرِ رقصِ تلخِ این خاطرات است؛ خاطراتی که مثل جواهرهای سیاه، در تاریکیِ سرم می‌درخشند و هر درخشش، تیغی است بر پوستِ آرامشم…»
«…و در میانِ این هیاهویِ سردِ افکار، ناگهان آن تصویرِ لعنتی سر بر می‌آورد: تو. تویی که روزگاری نه چندان دور، در همین گوشه‌یِ اتاق بودی. به یاد می‌آورم که چطور نور، وقتی به موهایت می‌تابید، تمامِ تاریکی‌هایِ اتاق را پس می‌زد. حضورت، حسی بود مثلِ گرمایِ ملایمِ آفتاب بر تنِ یک موجودِ یخ‌زده.
اما حالا… حالا من مانده‌ام و این خلأِ غلیظ. چگونه باید با نبودنت کنار بیایم؟ مگر می‌شود جایِ خالیِ ستاره‌ای را در آسمانِ شب با نقاشیِ دستی ناشیانه پر کرد؟ هر بار که چشم‌هایم را می‌بندم، تو را در کنارم حس می‌کنم؛ عطرِ گنگِ پیرهنت، صدایِ خنده‌ای که در گوشه‌یِ ذهنم حبس شده… و بعد، ناگهان بیدار می‌شوم و می‌بینم که تنها، در محاصره‌یِ دیوارهایِ سردِ واقعیت، دست و پا می‌زنم.
و این «تاریخِ تکراری»… این چرخ‌دنده‌یِ فرسوده‌یِ زمان که بی‌رحمانه بر استخوان‌هایِ ما می‌چرخد. مگر ما چند بار باید یک درد را به دوش بکشیم؟ هر روز، انگار بازتولیدِ همان روزی است که رفتی؛ همان ساعت، همان دقیقه‌یِ شوم، همان ثانیه‌ای که دنیا برایِ من ایستاد. من در یک چرخه‌یِ ابدیِ فقدان گیر افتاده‌ام، مثلِ اسبی که در مه غرق شده و به دورِ خود می‌چرخد، بی‌آنکه بداند راهی برایِ خروج وجود ندارد.
من با این نبودن‌ها، با این جایِ خالیِ بزرگ که شبیه به یک گودالِ عمیقِ اقیانوسی در قلبم دهان باز کرده، چه کنم؟ چگونه می‌توانم به این حقیقتِ لرزان عادت کنم که تو، در هیچ‌کدام از فرداهایِ من حضور نخواهی داشت؟ گویی محکومم به نوشیدنِ جرعه‌جرعه‌یِ این زهرِ خاطرات، در حالی که تقویم، بی‌اعتنا به ویرانیِ من، ورق می‌خورد و تکرار می‌شود… تکرارِ ملال‌آورِ نبودنِ تو.»
1405/6/7
چون لایق خداحافظیِ بهتری بودیم...
«گاهی زیبایی یک اثر هنری در همین است: ردّ پای زخمی که نتوانستند پنهانش کنند.»
"عـمقِ تـاریکِ یک نـویسنده"
«در میان این‌همه همهمه، تو شبیه نتِ سکوتی بودی در یک سمفونیِ جنون‌آمیز؛ آرام، ولی تمام‌کننده.»
"عـمقِ تـاریکِ یک نویسـنده"
