♪ܝ݅‌ِܝ‌ܦ̇ܝ̇ߺߊ

آن روزها که باران روی سنگ‌های کهنه‌ی حیاط می‌بارید، تو بودی؛ و از ردِ قدم‌هایت، عطرِ خاک و مریم در هوای شب می‌پیچید. تو رفتی… و من ماندم با حوضی که آبش از یاد رفته بود و ماهیانِ کوچکی که در تهِ تنهایی‌ام، آرام آرام خشک می‌شدند. یادم هست؛ شب‌هنگام که ستاره‌ها در سیاهیِ آب گم می‌شدند، دستت را به دستِ باد می‌دادی و می‌گذشتی. حالا، من مانده‌ام و این اتاقِ نمور، با سینه‌ای که صندوقچه‌ای از استخوانِ شکسته و یادهایِ خط‌خورده است. هیچ‌کس نگفت چرا دریای چشم‌هایت، این‌قدر زود آرام گرفت و تو را به عمقِ خاک سپرد. آب بودی و رفتی به دلِ خاک؛ و من، هنوز هر شب، حوالیِ ساعتِ صفر، برای سایه‌ای که دیگر نیست، چایِ سرد می‌ریزم و در آینه‌ی ترک‌خورده‌ی شب، به دنبالِ ردپای تو می‌گردم… #دلـنوشته

آن روزها که باران روی سنگ‌های کهنه‌ی حیاط می‌بارید، تو بودی؛ و از ردِ قدم‌هایت، عطرِ خاک و مریم در هوای شب می‌پیچید. تو رفتی… و من ماندم با حوضی که آبش از یاد رفته بود و ماهیانِ کوچکی که در تهِ تنهایی‌ام، آرام آرام خشک می‌شدند. یادم هست؛ شب‌هنگام که ستاره‌ها در سیاهیِ آب گم می‌شدند، دستت را به دستِ باد می‌دادی و می‌گذشتی. حالا، من مانده‌ام و این اتاقِ نمور، با سینه‌ای که صندوقچه‌ای از استخوانِ شکسته و یادهایِ خط‌خورده است. هیچ‌کس نگفت چرا دریای چشم‌هایت، این‌قدر زود آرام گرفت و تو را به عمقِ خاک سپرد. آب بودی و رفتی به دلِ خاک؛ و من، هنوز هر شب، حوالیِ ساعتِ صفر، برای سایه‌ای که دیگر نیست، چایِ سرد می‌ریزم و در آینه‌ی ترک‌خورده‌ی شب، به دنبالِ ردپای تو می‌گردم… #دلـنوشته

#دلنوشته

آن روزها که باران روی سنگ‌های کهنه‌ی حیاط می‌بارید، تو بودی؛ و از ردِ قدم‌هایت، عطرِ خاک و مریم در هوای شب می‌پیچید. تو رفتی… و من ماندم با حوضی که آبش از یاد رفته بود و ماهیانِ کوچکی که در تهِ تنهایی‌ام، آرام آرام خشک می‌شدند. یادم هست؛ شب‌هنگام که ستاره‌ها در سیاهیِ آب گم می‌شدند، دستت را به دستِ باد می‌دادی و می‌گذشتی. حالا، من مانده‌ام و این اتاقِ نمور، با سینه‌ای که صندوقچه‌ای از استخوانِ شکسته و یادهایِ خط‌خورده است. هیچ‌کس نگفت چرا دریای چشم‌هایت، این‌قدر زود آرام گرفت و تو را به عمقِ خاک سپرد. آب بودی و رفتی به دلِ خاک؛ و من، هنوز هر شب، حوالیِ ساعتِ صفر، برای سایه‌ای که دیگر نیست، چایِ سرد می‌ریزم و در آینه‌ی ترک‌خورده‌ی شب، به دنبالِ ردپای تو می‌گردم…

#دلنوشته

#خانواده

آن روزها که باران روی سنگ‌های کهنه‌ی حیاط می‌بارید، تو بودی؛ و از ردِ قدم‌هایت، عطرِ خاک و مریم در هوای شب می‌پیچید. تو رفتی… و من ماندم با حوضی که آبش از یاد رفته بود و ماهیانِ کوچکی که در تهِ تنهایی‌ام، آرام آرام خشک می‌شدند. یادم هست؛ شب‌هنگام که ستاره‌ها در سیاهیِ آب گم می‌شدند، دستت را به دستِ باد می‌دادی و می‌گذشتی. حالا، من مانده‌ام و این اتاقِ نمور، با سینه‌ای که صندوقچه‌ای از استخوانِ شکسته و یادهایِ خط‌خورده است. هیچ‌کس نگفت چرا دریای چشم‌هایت، این‌قدر زود آرام گرفت و تو را به عمقِ خاک سپرد. آب بودی و رفتی به دلِ خاک؛ و من، هنوز هر شب، حوالیِ ساعتِ صفر، برای سایه‌ای که دیگر نیست، چایِ سرد می‌ریزم و در آینه‌ی ترک‌خورده‌ی شب، به دنبالِ ردپای تو می‌گردم…

#دلـنوشته

++

خیلی احساس راحتی کردم باهاتون🤣🤣

پیشانی‌ام را به شیشه‌ی سرد و بخارگرفته‌ی پنجره‌ی اتوبوس تکیه داده‌ام؛ جایی که مرز میان دنیای امنِ درون و غوغای بارانیِ بیرون است. با انگشت روی بخار شیشه، خطی می‌کشم و به قطره‌های درشتی نگاه می‌کنم که مسابقه‌ی سرعت گذاشته‌اند؛ قطراتی که هرکدام مثل مرواریدی روی شیشه می‌لغزند و منظره‌ی بیرون را کج‌ومعوج و رؤیایی نشان می‌دهند. اتوبوس آرام و با طمأنینه در دلِ خیابان‌های خیسِ شیراز می‌لغزد. از پشت این شیشه‌ی باران‌زده، شهر چهره‌ای دیگر به خود گرفته است. آدم‌ها را می‌بینم که مثل سایه‌هایی رنگارنگ و شتاب‌زده در گذرند؛ یکی با چترِ قرمزِ بزرگی که در تندبادِ پاییزی مبارزه می‌کند، دیگری کلاه پالتویش را تا پیشانی کشیده و سرش را پایین انداخته تا از سوزِ خنکِ باران فرار کند، و جوانی که دست‌به‌جیب، بی‌تفاوت به خیسیِ هوا، زیر درختانِ خیسِ چنار قدم می‌زند. آسمانِ شیراز انگار تمامِ ابریِ خودش را آورده تا روی این خیابان‌ها ببارد؛ ابرهایی به رنگِ سرب و زغال، که گاهی با درخششِ ناگهانی و خیره‌کننده‌ی رعد، برای کسری از ثانیه روشن می‌شوند و تمام تنِ شهر را به لرزه درمی‌آورند. در این میان، صدای غرشِ آسمان با صدای یکنواخت و ریتمیکِ موتور اتوبوس و برخورد قطرات باران به سقف فلزی‌اش، یک موسیقیِ حزن‌انگیز و عمیق ساخته است. من از پشت این پنجره، تماشاگرِ رقصِ پاییزم. شهر در نگاهِ من محو می‌شود، آدم‌ها سریع می‌گذرند، اما درونِ من، این بارانِ پاییزی است که دارد آرام‌آرام تمامِ غبارِ روزمرگی را می‌شوید و جا را برای شکفتنِ یک شعرِ تازه باز می‌کند… 🚌🌧️🍃

_غـزل