ابر

یکی دستت سیگار میده، یکی از دستت میگیره، یکی مهمونی میبرتت مستت میکنه، یکی دنبال اینه تو مهمونی لباست اوکی باشه، یکی دنبال اینه خونه‌شون خالی شه، یکی فقط میخواد پیش هم آرامش داشته باشین، یکی فقط میگه و میخنده به هیچ کاریت هم کاری نداره، یکی روت حساسه چون واسه‌اش مهمی، آدم‌ها با هم فرق دارن.

شاید دوباره خوندن همون کتاب پایانش رو عوض نکنه، اما اگه هر دو نویسنده رشد کرده باشن همیشه میتونن یه فصل جدید بنویسن.

ولی هر چقدر میگذره میبینم حالم با خودم خیلی بهتره.

‏کلی از عمرم رو سر تربیت کردن دیگران هدر دادم بعدا فهمیدم یکی باید خود منو تربیت میکرده که بذارم هرکی هرجوری هست باشه و منم صرفا میتونم تصمیم بگیرم میخوام ارتباطی باشه یا نه. ‏مادری بس.

تو روز دیگری هستی، تو فردایی، همان که باید بخاطرش زنده ماند. ‌

‏عاشق ‌دغدغه های چرتو پرتم. اینکه بشینم مثلا با هیجان پادکست گوش بدم زنبورها چجوری با هم ارتباط برقرار میکنن. ولی تو ایران تا میام وارد فاز "وای چه اطلاعات جالبی" بشم یهو برق میره، اینترنت قطع میشه و یاد بدبختیام میفتم و واقعیت زندگی یقمو میگیره.