fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

| خوابْگَرد |

| خوابْگَرد |

رفتن به کانال در Telegram

جایی بیرون از زمان.

نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
404
مشترکین
-1024 ساعت
-217 روز
-2130 روز
آرشیو پست ها
تمام آرزویم، یک زندگی عادی است. #دگربرداشت‌ها
تمام آرزویم، یک زندگی عادی است.
#دگربرداشت‌ها
19 نوامبر, 06:01

مرد روز نمی‌خواد ... می‌خواد و زهرمار.
19 نوامبر, 04:08

من نمی‌دانم گناه چیست؛ آن‌ها فقط به من فهمانده بودند که من مقصرم.
«آلبر کامو» #دگرنوشت‌ها
برای سوگند صیادی
19 نوامبر, 02:35

نظرتون هم بگین ممنون میشم. ✨ https://t.me/HarfChatBot?start=MhyKhaabgrd
19 نوامبر, 01:53
19 نوامبر, ~02:05

سعی کردم کهن بنویسم براتون. ممنونم از همه‌ی عزیزانی که شرکت کردن. ✨❤️
19 نوامبر, 01:10
19 نوامبر, ~06:24

📍 قشم در قشم ما را با قایق به جنگلی بردند که درختانش در آب دریا رسته بود. چون آب فرونشست، ریشه‌ها از گل بیرون آمد و خرچنگ‌ها میانشان دویدند؛ و چون آب برآمد، تنها سر درختان پیدا ماند. مرغان سپید بر شاخه‌ها نشسته بودند. قایقران گفت این درختان را حرا گویند و آب شور را می‌خورند و برگ‌هاشان نمک برمی‌آورد. درختی که با شوری کنار آمده باشد، آن روز نخستین بار دیدم.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 شیراز در شیراز درختان نارنج در کوچه‌ها بود و چون بهار رسید، شکوفه‌ها چنان بو پراکندند که شب در کاروانسرا خوابم نبرد. مردمان شکوفه‌ها را می‌چیدند و در شربت و مربا می‌کردند. باغی دیدم با حوضی دراز و سروهایی که از دو سو آن را نگاه می‌داشتند. باغبان می‌گفت مردم این شهر کار کمتر کنند و شعر بیشتر گویند. خود او در همان حال بیت‌هایی زیر لب می‌خواند.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 همدان بیرون همدان راهی از کنار رودی به کوه الوند برمی‌شد و بر سنگی بزرگ دو نبشته دیدم، هر یک به سه خط که هیچ‌کدام را نمی‌توانستم خواند. مردم آن‌جا آن را گنج‌نامه می‌خواندند و می‌گفتند نشانی گنجی است که کس رمزش را نیافته. من گمان بردم پادشاهی خواسته تا نامش را بر سنگ نگاه دارد. اما مردمان نامش را نمی‌دانستند و گنج را می‌جستند.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 پترا از تنگه‌ای گذشتم که دیواره‌هایش چنان بلند بود که آسمان را نواری باریک می‌دیدم. چون به پایانش رسیدم، روی‌به‌رویم بنایی بود با ستون‌ها و سرستون‌ها، اما نه ساخته، که در دل کوه سرخ تراشیده. پیش‌تر که رفتم، کوه را از هر سو تراشیده بودند، خانه و گور و تماشاگاه. بدوی‌ای که بزهایش را می‌چرانید گفت این‌ها را جن ساخته. گفتم شاید مردمانی ساختند که اکنون برای ما جن‌اند.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 اسوان از اسوان با کشتیِ بادبانی کوچکی بر نیل رفتیم. کشتیبان از مردم نوبه بود، سیاه‌چرده و خوش‌آواز، و چون باد می‌ایستاد، آواز می‌خواند تا وقت بگذرد. بر کرانهٔ باختری دیه‌هایی دیدم با خانه‌های گنبدی که دیوارهاشان را آبی و زرد کرده بودند. در یکی فرود آمدیم و زنی نان گرم داد. نیل در آن‌جا از میان صخره‌های سیاه می‌گذرد و کمتر شتاب دارد.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 ایسلند در جزیره‌ای سرد در دریای مغرب، چشمه‌ای دیدم که آرام بود و ناگاه غریدن گرفت و آب جوشان را به بلندی چند نیزه بر هوا افکند، و باز فرونشست. مردمان پیرامون آن ایستاده بودند و انتظار نوبت دیگر را می‌کشیدند. زمین زیر پایم گرم بود و جای‌جای بخار از آن برمی‌آمد، و بر کوه‌ها برف. سرزمینی که آتش و یخ را چنین در کنار هم نشانده، مرا از هر سرزمین دیگر بیدارتر داشت.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 شمال نروژ در اقصای شمال به سرزمینی رسیدم که در تابستان آفتاب فرونمی‌رود. نیمه‌شب بود و آفتاب بر کرانهٔ دریا ایستاده، سرخ و کم‌فروغ، و باز بالا رفت بی‌آن‌که غروب کند. مرا خواب نمی‌آمد. مردی ماهیگیر گفت در زمستان به عکس این است و ماه‌ها روز نمی‌شود. گفتم پس شما را دو سال است در یک سال. گفت ما را یک روز است در یک سال.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 کیوتو بر کوهی نزدیک کیوتو راهی بود که هزاران دروازهٔ چوبین سرخ‌رنگ پشت سر هم بر آن ایستاده بود، چنان‌که راه چون دالانی سرخ می‌نمود. بر پشت هر دروازه نامی سیاه نوشته بودند. گفتند هر دروازه را سوداگری نذر کرده تا کارش رونق گیرد. تا نیمه‌های کوه بالا رفتم و دروازه‌ها تمام نشد. به یاد آوردم که در شهر ما نیز مردمان به همین امید نذر کنند، فقط دروازه‌هاشان پیدا نیست.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 زنگبار کشتی ما پیش از آن‌که جزیره پیدا شود، بوی میخک را دریافت. در زنگبار درخت‌های میخک را دیدم و زنانی که غنچه‌ها را پیش از گشودن می‌چیدند و بر حصیر در آفتاب می‌گستردند تا سرخ و سپس تیره شود. درهای خانه‌ها چوبین بود و منبت، با گل‌میخ‌های برنجین. گفتند هر چه خانه‌دار توانگرتر، درش آراسته‌تر. پس هر که در شهر می‌گشت، دارایی همسایگان را از درها می‌خواند.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 فاس در فاس کوچه‌ها چنان تنگ بود که خر با بار از آن نمی‌گذشت مگر مردمان به دیوار بچسبند. مرا به بامی بردند که از آن رنگرزخانهٔ چرم پیدا بود؛ حوض‌های سنگی پر از رنگ زرد و سرخ و نیلی، و مردان تا ران در آن. بوی تند بود، چنان‌که دسته‌ای نعنا به من دادند تا زیر بینی بگیرم. کفش‌هایی که بعد در بازار دیدم، بوی آن حوض‌ها را نداشت، و خریدار هم از آن خبر نداشت.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 حلب قلعهٔ حلب بر تپه‌ای بلند است و گرداگردش خندقی ژرف کنده‌اند. از پل سنگی به دروازه درآمدم و نگهبان بی‌پرسش راهم داد. در بازار صابونی سبزرنگ می‌فروختند که از روغن زیتون و برگ غار ساخته‌اند و قالب‌ها را سال‌ها خشک می‌کنند تا بیرونشان زرد شود. صابون‌فروش گفت صابون هرچه کهنه‌تر، بهتر. گفتم در آدمیان چنین نیست. خندید و گفت در برخی هست.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 دمشق در دمشق آب رود بردی را به جوی‌ها بخش کرده‌اند تا به خانه‌ها برسد، و در صحن بیشتر خانه‌ها حوضی و درخت نارنجی دیدم. به مسجد جامع شدم؛ دیوارهایش را با پاره‌های زرین و سبز نقش کرده‌اند، درختان و رودها و کوشک‌ها، بی هیچ جانوری. مردی در صحن خفته بود و کس او را نمی‌راند. پرسیدم این‌جا خانهٔ کیست. گفتند خانهٔ هر که خسته است.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 بغداد بر دجله پلی دیدم که از قایق‌های به هم بسته ساخته بودند، و چون کشتی بزرگ می‌آمد، چند قایق را می‌گشودند تا بگذرد. در سوق ورّاقان، دکان‌ها پر از کتاب بود و نسخه‌برداران بر زمین نشسته، می‌نوشتند. مردی کتابی از طب به بهای اسبی می‌فروخت و خریدار بی‌چانه پذیرفت. در شهری که کتاب را چنین بخرند، دانستم دانش هنوز رونق دارد.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 صنعا خانه‌های صنعا را یافتم بلند، پنج و شش آشکوب، از سنگ و خشت، و گرداگرد پنجره‌ها را با گچ سپید نقش زده بودند. چون از دور نگریستم، شهر را دیدم که گویی جامه‌ای گلدوزی پوشیده. نیمروز مردان در اتاق بالایی نشستند و برگی سبز جویدند و تا شام سخن گفتند. مرا هم دادند. تلخ بود، و دانستم خوشیِ آن نشست نه از برگ، که از هم‌سخنی است.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24

📍 بنارس پیش از سپیده بر پله‌های سنگی بنارس فرود آمدم که تا آب گنگ می‌رسید. مردمان در آب تا کمر ایستاده بودند و آب را به دو دست سوی آفتاب برمی‌افشاندند. کمی دورتر، بر کنارهٔ همان رود، مردگان را می‌سوزاندند و دود به آسمان می‌رفت. یکی در آب نماز می‌گزارد، یکی از کنارش خاکستر پدر را می‌برد. این‌ها همه در یک ساعت و یک کرانه بود، و کسی را از دیگری شگفت نمی‌آمد.
19 نوامبر, 01:08
19 نوامبر, ~06:24