پستو

وقتی نیاز جای آرزو را می‌گیره: در یک جامعه‌ی نرمال، آرزو یعنی چگونه بهتر زندگی کنم؟ در جامعه‌ای که توصیف می‌کنیم، آرزو به «چگونه زنده بمانم؟» یا «چگونه کم‌تر رنج بکشم؟» تبدیل می‌شه.

وقتی آرزوهای بزرگ زندگی (مثل ساختن ی آینده‌ی درخشان) فرو می‌ریزه، آرزوها به چیزهای دم‌دستی یا همون نیازهای اولیه محدود می‌شن.

در شرایطی که توصیف میکنیم مسئله دیگه آرزوی «خوشبختی» یا «کمال» نیست؛ مسئله «بقا» و دسترسی به بدیهیاته

وقتی میگیم‌ خیلی چیزها تبدیل به آرزو شده، داریم به وضعیتی اشاره می‌کنیم که فیلسوفان و جامعه‌شناسان بهش میگن تقلیل افق‌های زیستی

البته ما در اینجا فقط از دست می دهیم خیلی وقت است از آرزوهایمان یا درست تر حق انسانی مان دور هستیم . چه برسد آرزو.......

یعنی تا چیزی را نداریم، رنج می‌کشیم؛ وقتی هم به دستش میاریم ، دوباره چیز دیگری می‌خواهیم.

اینجاست شوپنهاور میگه : زندگی انسان میان میل و نارضایتی در نوسان است.

اونوقت آرزو به جای نیروی پیش‌برنده، می‌شه درد دائمی نرسیدن.

اما آرزو می‌تونه رنج هم بسازه مشکل از جایی شروع میشه که آرزو: از توان ما خیلی دوره با واقعیت ما ناسازگاره یا تبدیل به وسواس میشه

در شرایطی که جهان اطراف، هر روز تلاش می‌کنه سقف توانایی‌ها و دنیای ذهنی ما را کوتاه‌تر بکنه آرزو داشتن اتفاقاً یک نوع مقاومته

آرزو، پنجره‌ای است که نمیزاره دیوارهای دور آدم، کامل بسته بشن.

بعضی آرزوها شبیه ستاره‌اند. قرار نیست بهشون برسی، اما اگه نباشن ، راهت رو هم گم می‌کنی.

یا از آلبر کامو میشه این نگاه رو گرفت: انسان حتی در جهانی پر از ابهام، با امید و انتخاب‌هایش به زندگی معنا می‌دهد.

میشه بگیم یعنی گاهی آرزو فقط مقصد نیست ؛ چیزی است که ما رو وادار به حرکت می‌کنه.

کافکا میگه : راه‌ها با راه رفتن ساخته می‌شوند.

آرزو کنیم ؟!

00:00

آخرش مغزم میپوسه از حجم حرفایی که باید میزدم ولی نزدم. @pastooo20

از آدمایی که خیلی راحت از خوشگلی ی نفر تعریف می‌کنن، مثل چه فلان رنگ بهت میاد چقدر مدل موت قشنگه چه لباس های خوشگلی و..... خوشم میاد.

هرکسی نمیتونه از قشنگی دیگری تعریف کنه

@pastooo20

‏رفتار بقیه با تو، اغلب ارتباطی با این‌که «تو کی هستی» نداره، بلکه بیشتر به «او درون خودش با چه چیزی درگیر هست» مربوط میشه. وقتی این رو درک کنی، دیگه نیازی نمی‌بینی خودت رو ثابت کنی، آروم‌تر و مهربون‌تر می‌شی و از بعضی آدم‌ها نه با عصبانیت، بلکه با یه «باشه، فهمیدم» فاصله می‌گیری. @pastooo20