𝒜𝓇𝒶𝒷ℯ𝓁𝓁𝒶𝂨

شاید رهایی از زخم‌های کودکی، فراموش کردن گذشته نباشد؛ فهمیدنِ ردپای آن در انتخاب‌های امروزمان باشد. تا وقتی ندانیم چرا به بعضی آدم‌ها و بعضی احساس‌ها کشیده می‌شویم، ممکن است «آشنایی» را با «عشق» اشتباه بگیریم و گذشته را، بی‌آنکه بدانیم، دوباره زندگی کنیم. اما آگاهی جایی‌ست که این چرخه می‌تواند متوقف شود؛ جایی که می‌فهمیم قرار نیست هر چیزی که قلبمان به آن عادت کرده، چیزی باشد که قلبمان به آن نیاز دارد. شاید بالغ شدن یعنی انتخابِ چیزی که برایمان سالم است، حتی وقتی هنوز با آن آشنا نیستیم.

اگر نخستین تجربه‌های عاطفی ما در کودکی با ناامنی، طردشدن یا بی‌ثباتی همراه بوده باشد، مغز ممکن است بعدها الگوهای آشنای رابطه را راحت‌تر تشخیص دهد و حتی به سمتشان کشیده شود؛ نه به این دلیل که رنج را دوست داریم، بلکه چون «آشنا» برای ذهن، الزاماً به معنای «سالم» نیست. به همین دلیل ممکن است اضطرابِ ناشی از نادیده گرفته شدن را با عشق، ترس از دست دادن را با دلباختگی و تلاش مداوم برای جلب محبت را با ارزشمند بودن رابطه اشتباه بگیریم. شاید یکی از مهم‌ترین مراحل بلوغ عاطفی این باشد که یاد بگیریم بین «احساسی که شدید است» و «رابطه‌ای که سالم است» تفاوت بگذاریم؛ چون شدتِ احساس، به‌تنهایی معیار عشق نیست. گاهی چیزی که بیشترین بی‌قراری را در ما ایجاد می‌کند، نه عمیق‌ترین عشق، بلکه فعال شدنِ یک الگوی قدیمیِ دلبستگی است.

گاهی عجیب است که آدم، سال‌ها بعد، دوباره به سمت همان احساسی کشیده می‌شود که یک روز از آن زخم خورده بود؛ بی‌توجهی، ناامنی، ترس از دست دادن، نیاز به اثباتِ خود... شاید چون ذهن انسان همیشه به سمت چیزی که خوب است نمی‌رود؛ گاهی به سمت چیزی می‌رود که برایش آشناست. حالا یک سؤال: اگر اولین تعریف ما از عشق، با رنج آمیخته شده باشد، از کجا بفهمیم چیزی که در بزرگسالی «کشش» می‌نامیم، واقعاً عشق است؛ یا فقط آشناییِ زخمی‌ای که سال‌هاست آن را با عشق اشتباه گرفته‌ایم؟ به نظرتون ما عاشق آدم‌ها می‌شیم، یا گاهی عاشق احساسی می‌شیم که از کودکی برایمان آشناست؟

امشب می‌خوام بریم سراغ جایی که گذشته، بی‌آنکه بفهمیم، در انتخاب‌های امروزمان زندگی می‌کند؛ جایی میان کودکی، عشق، کشش و تکرار زخم‌ها.

بچه ها جوننننن سلاممم

𝐀𝐫𝐚𝐛𝐞𝐥𝐥𝐚’𝐬 𝐒𝐞𝐜𝐫𝐞𝐭 𝐋𝐢𝐧𝐤

Delara’s Secret Link

نمیزاره😔

امکا حضرت عباسی

اونم کونت بذاره😔

مثلا کوردی فیری بکم >>>

Error404