اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

کمک، لای زندگی گیر کردم.

عاجزانه خواهش می‌کنم انتقاد پذیر باشید و سعی کنید افکار مخالف خودتون رو هم بشنوید. شنیدن همیشه به معنی پذیرفتن نیست، شما می‌تونید بشنوید اما بعد خودتون تصمیم بگیرید که می‌پذیرید یا رد می‌کنید. در ضمن چون یه گروه آدم می‌گن حق با شماست، دلیل بر صد در صد درست بودن نیست، کسی خدا نیست که صد در صد درست بگه، کسی هم معجزه نداره با حرفاش اوضاع رو بهتر کنه. جلوی نظری که مخالفتونه گارد نگیرید.

بچه شدی؟ معلومه که تقصیر توعه، همه‌چیز.

چه می‌دونم، شاید واقعا مشکل از منه.

کاش می‌تونستم دست خودمو بگیرم، برم بالای کوه و خودمو بندازم پایین، بعد یه سیگار روشن کنم، بشینم همونجا و خاکستر سیگارمو بریزم رو لاشه‌ی بی جون و زخمی فکرام، بعد قهقهه بزنم و آروم زمزمه کنم: دیدی؟بالاخره راحت شدی.

این‌ روز‌ها بیشتر از همیشه خودم رو لا به لای آهنگا پیدا می‌کنم و این ترسناکه.

@challanges_s برید چک کنید.

دارم می‌ذارم. مرسی صبر کردید.

خواب‌های انسان، رابطه‌ی مستقیمی با افکاری که در طول روز از ذهنش می‌گذرن دارن. پس حواستون باشه به چه فکرایی اجازه می‌دین تا تو ذهنتون استراحت کنن.

این پیامو فور کنید، طبق وایب چنلتون بگم اگه پرنسس/پرنس بودین، کی بودین و قدرتتون چی بود. ظرفیت: ده چنل.

اگه به بقیه بر نمی‌خوره دوتا چالش بذارم.

هر چقدر می‌نویسم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که کلمات تو رسوندن منظور من، عاجزن.

من می‌گم مهم نیست، اما تا صبح به یه نقطه زل می‌زنم و صبح جسدمو که قربانی جنگ درونم بوده از رو تخت بلند می‌کنم تا به ادامه کارامون برسیم.

اکثر روزا سر کوچیک‌ترین چیزا با خودم می‌جنگم، وقت زیادی رو صرف فکر کردن به روند زندگی و اون اتفاق می‌کنم و تهش بخاطر اینکه به نتیجه نرسیدم، از دست بقیه و بیشتر از همه خودم، شاکی می‌شم.

"Maybe Life?"

12 متن می‌ذارم، می‌رم.

خوشحالم بابتش.

کاش می‌شد غیب شم و برا کسی مهم نباشه.

نمی‌خوام ادامه بدم.