اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

آری.

نه.

آری.

آری.

تو این ناشناس، هیچ آیدی، نشونی و چیزی از اونی که پیام می‌فرسته برام نمی‌آد. بیاید ازم سوال بپرسید که با آره یا نه جواب بدم. هر چی بخواید می‌تونید بپرسید. بفرمایید.

نقدی نظری؟

در این سیرکِ بی‌معنا که نامش را «زندگی» گذاشته‌اید، ما دلقک‌های بی‌چهره‌ایم؛ موجوداتی که آن‌قدر نقش بازی کرده‌اند که دیگر صورتی برای بازگشت به خودشان ندارند. سال‌هاست لبخند می‌زنیم، نه از شادی، بلکه چون این نمایش بدون لبخند، تماشایی نیست. به ما گفتند زندگی کن، و ما دوام آوردن را با زندگی اشتباه گرفتیم. گفتند بخند، و ما دهانمان را به شکل خنده درآوردیم. گفتند امید داشته باش، و ما چیزی را که مدت‌ها بود از دست رفته بود، با اسمِ امید صدا زدیم. حالا پرده بالا رفته، تماشاگرها نشسته‌اند، نور روی صحنه افتاده و ما وسط این همه آدم، حتی نمی‌دانیم کدام قسمتِ این نمایش واقعاً خودِ ما بوده است. نه توانِ خندیدن مانده، نه توانِ خنداندن؛ فقط توانِ ادامه دادنِ نقشی که هیچ‌وقت انتخابش نکردیم. و شاید تلخ‌ترین قسمتِ ماجرا همین باشد؛ اینکه یک روز به عقب نگاه می‌کنیم و می‌بینیم تمام عمرمان را صرفِ حفظ کردنِ نمایشی کرده‌ایم که حتی نویسنده‌اش هم نمی‌دانست پایانش چیست. پرده پایین نمی‌آید. تماشاگرها نمی‌روند. نور همچنان روی صحنه است و ما، با چهره‌هایی که سال‌ها پیش گم کرده‌ایم، هنوز مشغول اجرای نمایشی هستیم که حتی نمی‌دانیم چرا باید تمامش کنیم. شاید حقیقت از تمام این فلسفه‌ها ساده‌تر و بی‌رحم‌تر باشد: زندگی هیچ معنایی به ما بدهکار نیست. هیچ پایانی در کار نیست که همه‌چیز را توجیه کند. هیچ دستی از پشت پرده بیرون نمی‌آید تا به این نمایشِ پوچ، معنایی ببخشد. ما فقط آمدیم، نقشی را که به دستمان دادند بازی کردیم، و آن‌قدر تکرارش کردیم که فراموش کردیم اصلاً قرار بود چه کسی باشیم. و شاید فاجعه همین‌جاست؛ نه اینکه زندگی سیرک باشد، بلکه بعد از تمام شدن نمایش، ممکن است بفهمیم تمام این مدت، تماشاگر، بازیگر و دلقکِ صحنه‌ای بوده‌ایم که هیچ‌کس حتی برای دیدنش بلیط هم نخریده بود.

.صاد.

اینو دیگه کجا فور می‌کنید.🥰

خیر. متاسفم. متعلق به یک شخص بود و خب منم که حسودم.

ساختم.

ورژن پسرونش رو هم میشه بسازی؟

اینه.

میشه بذاریش؟ بیشتر از عر چیزی نیاز به یه نوشته ازت دارم خواهش میکنم🥲 https://t.me/TheCrrazyWritter/7489

این یکی خیلی یهویی شد بعد احساس می‌کنم خوب نیست.

https://t.me/TheCrrazyWritter/7489 هیچوقت چیزایی که مینویسی بد نیست همیشه شاهکار مینویسی منظورت چیه

بچه‌ها یه چیزی نوشتم، احساس می‌کنم به اندازه‌ی کافی خوب نیست. پس نمی‌ذارمش.

Private. اینجا بیشتر خودمم.

از این چیزی که با AI ساختم خوشم می‌آد.

"زندگی را بیخیال، چایت سرد شد."