اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

آستانه‌ی تحملِ دردت، روزی تو را به انزوا می‌رساند؛ نه از آن رو که دیگران را دوست نداری، بلکه چون می‌فهمی بودن کنارِ دردهای کسی، از تو قهرمان نمی‌سازد؛ فقط آهسته‌آهسته تو را هم به یکی از قربانیانِ همان درد تبدیل می‌کند. آن‌قدر کنارِ غمِ دیگری می‌مانی تا مرزِ میانِ «نجات دادن» و «غرق شدن» را فراموش می‌کنی؛ و درست همان‌جا، دیگر آدمی نیستی که دستی برای نجات دراز کرده، قایقی بی‌پارویی هستی که خودش را به دستِ آبی سپرده که هرگز قرار نبوده نجاتش دهد. شاید تراژدیِ انسان همین باشد؛ گاهی آن‌قدر برای نجاتِ دیگری در طوفان می‌مانی که وقتی دریا آرام می‌شود، می‌بینی چیزی برای برگشتن به ساحل در تو نمانده است. و ویرانگرتر از غرق شدن، لحظه‌ای‌ست که بفهمی تمامِ این مدت، نجات دادنِ دیگری تنها نامِ محترمانه‌ای بوده که بر نابود کردنِ خویش گذاشته بودی. حالا نه کسی مانده که نجاتش بدهی، نه خودی که به آن بازگردی؛ فقط قایقی شکسته در میانِ آب، با پاروهایی که سال‌ها پیش برای رسیدنِ دیگری به ساحل، بی‌صدا شکسته شدند. و شاید مرگِ واقعیِ آدم همان لحظه‌ای نیست که دیگر نفس نمی‌کشد؛ همان لحظه‌ای‌ست که به ساحل نگاه می‌کند و دیگر نمی‌داند کدام‌یک از آن آدم‌ها «خودش» بوده است. آن‌وقت دریا آرام می‌شود، همه‌چیز آرام می‌شود، و تو برای نخستین‌بار می‌فهمی فروپاشی همیشه با صدای شکستن اتفاق نمی‌افتد؛ گاهی فقط یک شب، در سکوت، تمامِ آن چیزی که «تو» بود دیگر از درونت پاسخت نمی‌دهد. .صاد.

آستانه‌ی تحملِ دردت، روزی تو را به انزوا می‌رساند؛ نه از آن رو که دیگران را دوست نداری، بلکه چون می‌فهمی بودن کنارِ دردهای کسی، از تو قهرمان نمی‌سازد؛ فقط آهسته‌آهسته تو را هم به یکی از قربانیانِ همان درد تبدیل می‌کند. آن‌قدر کنارِ غمِ دیگری می‌مانی تا مرزِ میانِ «نجات دادن» و «غرق شدن» را فراموش می‌کنی؛ و درست همان‌جا، دیگر آدمی نیستی که دستی برای نجات دراز کرده، قایقی بی‌پارویی هستی که خودش را به دستِ آبی سپرده که هرگز قرار نبوده نجاتش دهد. شاید تراژدیِ انسان همین باشد؛ گاهی آن‌قدر برای نجاتِ دیگری در طوفان می‌مانی که وقتی دریا آرام می‌شود، می‌بینی چیزی برای برگشتن به ساحل در تو نمانده است. و ویرانگرتر از غرق شدن، لحظه‌ای‌ست که بفهمی تمامِ این مدت، نجات دادنِ دیگری تنها نامِ محترمانه‌ای بوده که بر نابود کردنِ خویش گذاشته بودی. حالا نه کسی مانده که نجاتش بدهی، نه خودی که به آن بازگردی؛ فقط قایقی شکسته در میانِ آب، با پاروهایی که سال‌ها پیش برای رسیدنِ دیگری به ساحل، بی‌صدا شکسته شدند. و شاید مرگِ واقعیِ آدم همان لحظه‌ای نیست که دیگر نفس نمی‌کشد؛ همان لحظه‌ای‌ست که به ساحل نگاه می‌کند و دیگر نمی‌داند کدام‌یک از آن آدم‌ها «خودش» بوده است. آن‌وقت دریا آرام می‌شود، همه‌چیز آرام می‌شود، و تو برای نخستین‌بار می‌فهمی فروپاشی همیشه با صدای شکستن اتفاق نمی‌افتد؛ گاهی فقط یک شب، در سکوت، تمامِ آن چیزی که «تو» بود دیگر از درونت پاسخت نمی‌دهد. .صاد.